Magiczne parafernalia

autor: Agathodaemon   
porta.lucis@o2.pl

I. Bicz, Sztylet i Łańcuch

Szczególną rolę wśród instrumentarium magicznego odgrywają Bicz, Sztylet i Łańcuch. Przedstawiają one alchemiczne zasady Siarki, Rtęci i Soli (Tria Prima). Siarka reprezentuje tu energię rzeczy, Rtęć ich płynność, Sól zaś ich stałość. Są one również odpowiednikami żywiołów: Powietrza, Ognia i Wody. Zatrzymajmy się na chwile przy żywiołach alchemicznych, które kryją się pod określeniami bicza, sztyletu i łańcucha. Oczywiście pisząc o Rtęci, Siarce i Soli nie mamy na myśli substancji potocznie znanych pod tymi nazwami. Zdaniem alchemików przedstawiają bowiem coś bardziej głębokiego i subtelnego, obdarzonego aktywnym potencjałem. Są to filozoficzne elementy i zasady kosmiczne. We wzajemnej korelacji tych narzędzi (i symbolizowanych przez nie zasad) widoczna jest analogia do 3 hinduskich gun: sattwa, radżas, tamas. Według nauk Śri Śrimad A.C. Bhaktivedanty Swamiego Prabhupady, są to trzy aktywne składniki energii materialnej Pana: dobroć, pasja, ignorancja. Tenzin Wangyal Rinpocze jako przedstawiciel tybetańskiej tradycji Bon dzogczen twierdzi, że trzy podstawowe trucizny zachowują ciągłość życia w światach cierpienia. Aleister Crowley widział je natomiast następująco: „miast potępienia tych trzech jakości bez ceremonii, przyjmijmy je jako części sakramentu. Ten szczególny aspekt Bicza, Sztyletu i Łańcucha poddaje na myśl sakrament pokuty.” Instrumenty te przypominają nam również o bólu, śmierci i związaniu.

Rozpatrzmy teraz pokrótce znaczenie tych narzędzi:

A) Bicz (flagellum)
Przedmiot ten nawiązuje bez wątpienia do średniowiecznej tradycji biczowników. Flagelanci byli członkami bractw religijnych, istniejących od XIII do XV wieku. Grupy te praktykowały publiczne biczowanie – było ono dla nich formą srogiej pokuty. Jak więc zauważyliśmy biczownictwo dyktowały głównie względy religijne. Było jednak też wykorzystywane w praktykach magicznych. Bicz przedstawia alchemiczną zasadę Siarki. Budzi naszą ospałą naturę. Należy postrzegać go jako instrument łączenia buntującej się woli. Utrzymuje aspirację maga. Jest też sposobem oczyszczenia duchowego. Nie zaleca się jednak umartwiania ciała na wzór średniowiecznych biczowników – mija się to z celem i nie przynosi pożytku w naszej praktyce.
Używanie tego narzędzia jest więc przede wszystkim praktyką pobożnościową, dyscyplinującą. Posiada głównie aspekt magiczny i religijny. Nie zapominajmy jednak również o aspekcie seksualnym. Istnieją pewne formy magii seksualnej w której biczowanie odgrywa kluczową rolę.
Kabalistyczne znaczenie naszego instrumentu opisuje Księga Jogi i Magii: „trzonek Bicza winien być wykonany z żelaza, smagacze z dziewięciu miedzianych drutów, a w każdy z nich wplecione małe kawałki ołowiu. Żelazo reprezentuje okrucieństwo, miedź – miłość, a ołów surowość.”
Żelazo jest oznaką siły, trwałości, nieugiętości. Często przeciwstawiane metalom szlachetnym. Wspólnie z miedzią uczestniczy w przeciwieństwie symboli (woda/ogień, czerń/czerwień, yin/yang). Alchemicznie odpowiada mu Mars jako męska, wojownicza, sucha i gorąca planeta, pobudzająca do dzikości i okrucieństwa. Miedź jest powiązana z Wenus (oznacza między innymi czystą naturę), ołów zaś jest metalem planetarnym zdominowanym przez Saturna. Przedstawia on również materialne, doczesne aspekty życia
Przypisaną Biczowi guną jest radżas (Siarka) – aktywność, uniesienie, a czasami gwałtowność. Odnosi się do Nefesh – zwierzęcej duszy i naturalnych pragnień. Siarka jest przedstawicielem tego co płonie, a więc energii. Była porównywana do Słońca. Jest wszechobecnym duchem życia.

B) Sztylet (sicam)
Kolejnym narzędziem jest sztylet. Obrazuje on alchemiczną zasadę Rtęci. Nie opiszę go tu szczegółowo, gdyż poświęciliśmy mu wystarczająco miejsca w poprzednim artykule. Należy tylko pamiętać, że wyraża on wolę uświęcenia wszystkiego. Odnosi się generalnie do tego, co jawi się pomiędzy zachciankami a rozsądkiem. Zdaniem Crowleya obniża też za dużą temperaturę poprzez upuszczenie krwi. „I ta broń właśnie zanurza się w bok lub serce Maga, by wypełnić Święty Puchar.” Narzędzie to wykonane powinno być ze stali inkrustowanej złotem. Jego rękojeść również wykonana jest z tego szlachetnego kruszca. Złoto to najszlachetniejszy z metali. Jest symbolem niezmienności, wieczności i doskonałości, ponieważ w dużym stopniu wstrzymuje działanie temperatur oraz kwasu, daje się polerować, jest błyszczące i rozciągliwe. Z uwagi na kolor jest identyfikowane ze Słońcem, bądź ogniem. W ezoterycznym myśleniu jest oznaką poznania, a w chrześcijańskiej symbolice wskazuje na jedną z najwyższych cnót - miłość.
Przyporządkowaną mu guną jest sattwa, będąca Rtęcią – równowagą, spokojem, przejrzystością. Alchemiczna Rtęć to też ciekłe połączenie pomiędzy Wysokim, a Niskim.

C) Łańcuch (catena)
Ostatnim z trójcy jest  Łańcuch. Jak wspomnieliśmy reprezentuję alchemiczną Sól. Jego symboliczna rola jest zasadnicza, służy mianowicie wiązaniu błądzących myśli. W ogóle rolą jego jest ochrona maga przed błądzeniem, które mogłoby spowodować jego upadek. Ogniwa łańcucha przypominają nam o solidnych podstawach naszej praktyki, oraz o nieprzerwanej linii przekazu tradycji. Łańcuch bywa noszony przez maga na szyi (tam gdzie się mieści Daat). Wykonany powinien być z czystego żelaza i składać się z 333 ogniw. 333 to liczba strażnika Otchłani - Choronzona, który jest  rozproszeniem i zaprzeczeniem. Jest on metafizycznym przeciwieństwem całego procesu Magiji. Jest to również połowa świętej liczby 666.
Odpowiadającą mu guną jest tamas (Sól) – gęstość, ospałość, ciężkość, ciemność. Alchemiczna Sól uważana jest za symbol siły życia. Upatrywano w niej symboliczny związek wody (którą jej przypisywano) z ogniem (ma to swe źródło w fakcie, że sól otrzymywano często poprzez odparowanie wody). Symbol moralnych, oraz duchowych sił. Reprezentuje to, co jest trwałe, cielesność (corpus), podstawę materii.  

Te trzy bronie ułożone są wokół naczynia z Świętym Olejkiem, by tworzyły trójkąt. Bicz oznacza w nim aspirację, Sztylet wolę uświęcenia wszystkiego, Łańcuch zaś to ochrona przed błądzeniem.


II. Święty olejek

Szczególnie ważną rolę w sztuce Magiji odgrywa Święty Olejek Abramelina. Symbolicznie jest on aspiracją maga. Namaszczony mag staje się  Królem i Kapłanem. Jak pisze Crowley „to on go uświęca, by dokonał Wielkiego Dzieła, a jego moc jest taka, że uświęca również samą świątynię i przedmioty w niej się znajdujące. Jest również łaską i krzyżmem, jako że aspiracja nie jest ambicją. Jest jakością umieszczoną wyżej.” Namaszczanie olejkiem powinno rozpocząć się od czubka głowy, by następnie przejść do pozostałych części ciała i narzędzi. Poszczególne jego składniki odpowiadają, każdy jednej z sefirot. Reprezentuje on więc Drzewo Życia jako całość. Flakonik zawierający rytualny olejek powinien być z czystego kryształu (stylizowany na kobiecą pierś). Historię i przeznaczenie olejku Abramelina przytoczymy o osobnym artykule.


III. Kadzielnica

Już od czasów prehistorycznych nasi przodkowie stosowali kadzidła do celów rytualnych, religijnych i ceremonii oczyszczania. Dym kadzidlany wzbijał się ku niebu w gęstych kłębach. Wznosił się tak do chwili, gdy w końcu przestępował próg widzialnego świata. Tam -  w zaświatach, miał wypraszać łaskę i przychylność bogów i bogiń. Wonny, szybko rozpraszający się dym był fascynującym symbolem życia, śmierci i transcendencji. Dlatego też w czasie uroczystości religijnych tak często używa się kadzideł. Kadzidła pali się też na cześć przodków. Okadza się przestrzenie obciążone energetycznie. Dym oczyszcza otoczenie ze wszystkiego, co zakłóca harmonię. Wprowadza też magiczną atmosferę. Jednak co ważniejsze jak twierdził Crowley „Magiczny ogień symbolizuje końcowe spalenie wszystkich rzeczy w siwadarśanie”. W swym traktacie liturgicznym Rationale divinorum officiorum (1286 r.), opisującym początki i sens chrześcijańskich rytuałów biskup z Mende – Guillaume Duranda uznał kadzielnicę za symbol Słowa wcielonego (Per turibulum enim verbum accipitur incarnatum). Kadzielnica z pewnością reprezentuje element powietrza.
Zajmijmy się teraz symboliką tego, co wypełnia kadzielnicę – czyli ognia i węgla. Wśród dawnych ludów ogień uchodził za święty i odnawiający, oczyszczający, a zarazem niszczycielski. Nierzadko pozostaje on w bezpośrednim związku ze Słońcem, światłem, błyskawicą, krwią czy czerwienią lub sercem. Ogień symbolizuje światło mądrości obecne w sercu każdej żywej istoty. Wyraża esencję naszego istnienia, to co jest w nas najpierwotniejsze, najgłębsze i najświętsze. Ogień i jego moc niszczenia utożsamiano z drogą, prowadzącą do nowych narodzin na wyższym stopniu wtajemniczenia i rozwoju duchowego (symbol Feniksa). Uważano iż pochodzi z nieba, w przeciwieństwie do wody, której genezę wywodzono od ziemi. Nasi przodkowie palili ogniska na cmentarzach, by ogrzać zziębnięte dusze zmarłych. Alchemicznie ogień jest symbolizowany przez D, a astrologicznie jest połączony z następującymi znakami zodiaku: Baran. Lew, Strzelec.
Tradycja nakazuje, by traktować ogień z szacunkiem. Należy pozwolić dopalić się żarowi w kadzielnicy w naturalny sposób i nie gasić go przedwcześnie.
Węgiel uważany jest za symbol tajemnej siły, potrzebującej iskry, aby móc się rozpalić i rozwinąć drzemiące w niej energie. Płonący węgiel symbolizuje alchemiczną przemianę czerni w czerwień. Wspomniana czerwień w alchemii często uchodzi za barwę kamienia mądrości, rozumianego jako kamień noszący cechy Słońca. Alegorię czystości stanowi węgiel drzewny jako oczyszczone drewno.
Spalanie to w ezoterycznym ujęciu doskonałe oczyszczenie, przemiana materii w wyższą, duchową substancję. Samodzielne dobranie do rytuału odpowiednich kadzideł wymaga znacznej znajomości powiązań i odpowiedników magicznych oraz mitologii i niekiedy teologii. W kadzielnicy spala się kadzidła sypkie. Wrzuca się je na rozżarzone węgle (ale nie płonące). Kadzidła które palimy podczas ceremonii są symbolem modlącego się i wyobrażeniem jego aspiracji. Ciekawym jest fakt, iż np. magia ceremonialna nakazuje czasami duchom ukazanie się w smużkach wijącego się dymu. Możemy ujrzeć w nich godformę lub demona. Dzieje się tak, gdyż za pomocą dymu kadzidła mieszkańcy astralu mogą stworzyć dla siebie widoczną dla maga powłokę. Jego obłoki mogą jednak też mieć inne zastosowanie. Jeśli usiądziemy w pozycji medytacyjnej, obserwacja stróżki dymu w połączeniu z pranajamą może wprowadzić nas o odmienne stany świadomości. Nie da się ukryć, że kadzidło sprzyja modlitwom, mantrom i zaklęciom. Jedną z głównych funkcji kadzidła jest jednak oczyszczanie. Poprzez okadzanie dymem dokonujemy oczyszczenia energetycznego magicznych utensyliów i talizmanów. Kadzielnica powinna mieć 3 nóżki i być wykonana ze srebra lub złota – pierwiastków doskonałych.
Specjalna kadzielnica przeznaczona do oczyszczania przestrzeni (świątynia, dom) przyjmuje formę trybularza. Jest to rodzaj metalowej szkatuły zamykanej przykrywką, w której umieszczony zostaje koszyczek z rozżarzonym węglem i kadzidłami. Szkatuła ta umocowana jest na łańcuszkach. Jest to rodzaj kadzielnicy przenośnej trzymanej za łańcuszek i ułatwiającej okadzanie poprzez ruch wahadłowy.


IV. Magiczny Dzwonek

W dawnych czasach dźwięk dzwonu był kluczową formą komunikacji. Jego dźwięk wzywa i ostrzega. Wyraża też radość, smutek i triumf. Dzwony z czasem przyjęły charakter symbolu kultowego - zwoływały siły nadprzyrodzone. Przypisywano im moc niezwykłą, wręcz magiczną. Spiż jako materiał jest oznaką trwałości i niezmienności. Wierzono, że dźwięk dzwonu z którego były produkowane jest głosem bogów (pełni więc rolę Tuba Dei). Jest powiązaniem nieba i ziemi. Kazimierz Przerwa-Tetmajer oddał to następująco w swej poezji:
„W przestrzeń powietrzną biją dzwony,
niech będzie ziemia pozdrowiona,
niech będzie błękit pozdrowiony,
w przestrzeń powietrzną biją dzwony,
a każdy spiżu brzęk rzucony
jest jako smuga krwi czerwona.”
Instrument ten symbolizuje harmonię kosmiczną. Przypomina o posłuszeństwie wobec praw boskich. Zaznacza, że czerpiemy siły z Uniwersum i kieruje nami potężna, duchowa siła - działamy więc w zgodzie z Wszechświatem. Uznaje się go też za symbol jasności, jedności myśli. Dźwięk dzwonu miał zapewniać żyjącym łączność ze światem zmarłych. Za ich pomocą wypędzano też demony. Pozwala magowi oddzielić rytuał od codziennego życia zaznaczając jego początek i koniec, ale i uroczyste momenty. Narzędzie to umożliwia zaznaczenie tej granicy nie tylko w przestrzeni poprzez wstąpienie w święty krąg, ale i w czasie poprzez dźwięk otwierający i zamykający świątynię. Użycie go na rozpoczęciu ceremonii pozwala na oczyszczenie powietrza z zewnętrznych dźwięków. Narzędzie to pośredniczy między człowiekiem a bogami, a zatem przyzywa też błogosławieństwo. Technicznie jest to ten sam dzwonek, który dzwoni podczas podniesienia Hostii. Dzwonek jest proroctwem przyszłości. Jest symbolem kobiecości, a w buddyzmie dzwonek symbolizuje kobiece właściwości (mądrość i przestrzeń). Symbolizuje energię żeńską i pustą naturę umysłu. Oczyszcza powietrze i odpędza wrogie energie. Dzwonki w Feng Shui służą do wstrzymywania strumieni energii lub do ich sterowania. Na zakończenie rytuału uderza się w dzwonek dla wzmocnienia siły oddziaływania. W ceremoniach Kościoła Szatana „kapłan uderza w dzwon dziewięć razy, obracając się przeciwnie do kierunku ruchu wskazówek zegara i zwracając uderzenia ku czterem stronom świata.” Dzwony często pokrywane są inskrypcjami i hieroglifami. M. Tureczek zauważył, że ogrywają one„rolę analogiczną do młynka modlitewnego używanego na obszarze Tybetu. Obracane przez przechodniów młynki „rozpylają” teksty modlitw w powietrzu i uświęcają nimi przestrzeń”. Głosowi dzwonka należy pozwolić wydźwięczeć samoistnie by zapadła dostojność ciszy. Scott Cunninham zauważył, że „jego dźwięk uwalnia wibracje, których siła oddziaływania zależy od donośności, brzmienia i materiału, z jakiego został wykonany.” Aleister Crowley szczególnie cenił tybetański dzwonek Tingsha. W BOOK 4 pisał: „Dźwięk tego Dzwonka jest nieopisanie władczy, doniosły i majestatyczny. Bez najmniejszego fałszu, pojedyncze tony brzmią coraz ciszej, aż zapadają się w ciszy. Na dźwięk tego Dzwonka Wszechświat ustaje na niepodzielną chwilę czasu i jest obecny w Woli Maga”. Równie doskonałym dzwonkiem jest tybetański Drilbu. Poniżej opiszę oba.

A) Tingsha
Tingsha jest rodzajem dzwonka talerzowego. Stanowi tradycyjny instrument rytualny, używany w buddyzmie tybetańskim. Ma on zastosowanie w praktykach medytacyjnych i służy do oczyszczania energetycznego. Ich niepowtarzalne brzmienie ma na celu  przebudzać i pogłębiać koncentrację oraz uwagę. Podkreśla też pewne części rytuału. Podobnie jak w tradycji zachodniej mają na celu ochraniać przed wpływem negatywnej energii, oraz odstraszać złe duchy.

B) Drilbu i Dordże
Kolejnym dzwonkiem stosowanym w buddyzmie jest Drilbu. W sanskrycie jego nazwa to Ghanta. Jest to równie potężne narzędzie rytualne jak Tingsha. Skłaniam się nawet do sugestii, że poprzez swój kształt jest bardziej przydatny w praktyce Magiji.
Górna część rączki dzwonka ma pięć ramion – cztery z nich kierują się każdy w jedną stronę świata. Piąte ramię skierowane jest w dół. Ramiona te symbolizują pięć negatywnych stanów umysłu - ignorancję, przywiązanie, niechęć, dumę i zazdrość. Podczas buddyjskiej praktyki ulegają one transformacji i przeistaczają się w pięć mądrości. Drilbu jest przeważnie bogato zdobionym przedmiotem rytualnym. Stosowany jest między innymi podczas obrzędów czöd. Jest narzędziem wprost idealnym. Symbolizuje on doskonałą mądrość (pradźńa). Drilbu jest postrzegany przez buddystów jako symbol „zręcznych metod”. 

Nieodłącznym towarzyszem Drilbu w buddyźmie jest Dordże (w sanskrycie jego nazwa to Vajra, Wadżra). Jest to berło używane w praktyce wadżrajany, czyli buddyzmu tantrycznego. Posłuży ono nam do uderzania w dzwonek. Jest symbolem buddyjskiej praktyki upaja. Symbolizuje oświeconą, niezniszczalna naturę umysłu. Jak poucza Czcigodny Tenga Rimpocze: „dordże i dzwonek: dwa najważniejsze przedmioty rytualne Wadżrayany. Dordże – symbol niezniszczalności i współczucia trzymane jest zawsze w prawej ręce, dzwonek – symbol najwyższej Wiedzy – zawsze w ręce lewej.” Ręka lewa uznawana jest za żeńską – prawa zaś za męską. Dzwonek w praktyce Magiji powinien również być trzymany w ręce lewej.

Oba opisane tu narzędzia traktowane są przez buddyzm jako nierozłączne. Jak już wspomnieliśmy Drilbu traktowany jest jako symbol „zręcznych metod”. Dordże zaś jest symbolem „ostatecznej, najwyższej Mądrości i Wiedzy”. By urzeczywistnić stan Buddy (zwany też prawdziwą naturą umysłu) potrzebujemy zarówno zręcznych metod, jak i mądrości. Dordże symbolizuje też niezniszczalność i niewzruszoność stanu buddy (ale też współczucie i radość). Podobnie jak Drilbu posiada pięć ramion – ich symbolika jest identyczna jak w przypadku dzwonka. Sam kształt Dordże ma moc ochrony przed złem i oczyszczania energii. Jego pochodząca z sanskrytu nazwa Wadżra oznacza szlachetność, czystość, odporność na zło, buddyjska zaś – diament. Dordże to też symbol jedności pomiędzy przeciwnościami. Stosowane jest też do rozpraszania niewiedzy i uwolnienia poznania. Narzędzie to symbolizuje piorun, który jest pełnym mocy wyrazem istot niebieskich. Była to pierwotnie broń wedyjskiego boga Indra. Rytualny dzwonek Drilbu i towarzyszące mu Dordże podczas rytuału razem wyrażają oświecony umysł maga.


V. Gong

Gong jest bardzo doniosłym instrumentem. Pojawił się prawdopodobnie już na początku Epoki Brązu. Dźwięk Gong swym dźwiękiem imitował huk potężnego gromu za pomocą którego bogowie komunikowali się z śmiertelnikami. Co prawda w rytuałach używa się go rzadziej niż dzwonka, jednak jego rola nakazuje poświęcić mu troszkę miejsca. Bywa stosowany raczej tylko w przypadku zorganizowanych ceremonii grupowych. Anton Szandor LaVey zalecał by ze względu na efekty dźwiękowe do rytuałów wybierać gong koncertowy. W opracowanych przez niego rytuałach magicznych „gongu używa się do przywołania Mocy Ciemności”. W osobistej praktyce można stosować mały gong np. dla podkreślenia doniosłości pewnych etapów rytuału. Dźwięk tego instrumentu nazywany bywa „pieśnią ducha” i niepodważalnym faktem jest że działa pobudzająco. Adepci Kundalini jogi uważają, że jego dźwięk to Muzyka  reprezentująca Pełnię Ducha. Wibracje gongu uwalniają nasz umysł, przepędzając najskrytsze lęki i uciszając myśli. Jego muzyka to dźwięk samej Kreatywności. Zgodnie z tradycją jogi, gong oddziałuje nie tylko na ciało fizyczne, ale i na jego meridiany.

VI. Fallus

Pisząc o Fallusie mamy oczywiście namyśli gliniane przedstawienie tego organu. Jest on pogańskim symbolem płodności. Reprezentuje siłę rozrodczą, męskość i agresję. Fallus symbolizuje też Oś Świata i promień światła. W Cesarstwie Rzymskim seks był obiektem jawnej fascynacji. Wierzono, że symbol penisa sprzyja płodności, chroni przed złymi duchami i przynosi bogactwo.
Symbolizuje płodne siły natury i twórczą energię. Wyraża także wdzieranie się, przenikanie, własne, prawdziwe "ja", oraz popęd seksualny i utrwalenie życia. W tradycji magicznej Fallus to niszczyciel ego i zbiornik energii, którą można przekazywać w rozmaity sposób. Zdaniem LaVeya Fallus to „kolejny element, którego znaczenie zostało bluźnierczo zmienione, aby pasowało do kierujących się poczuciem winy chrześcijańskich ceremonii. Fallus jest pozbawioną hipokryzji wersją aspergillum, "kropidła do święconej wody" używanego w katolicyzmie - co stanowi metamorfozę penisa!” Fallus jest niezbędny jedynie w przypadku zorganizowanych rytuałów grupowych. Ma zastosowanie głównie w obrzędach płodności, miłości, cielesności, Magii seksualnej i Magii satanistycznej. Podczas ceremonii jeden z asystentów kapłana trzyma fallus oburącz i metodycznie nim potrząsa na cztery strony świata. Czyni to w celu pobłogosławienia domu i zebranych. Jest to pamiątka powszechnych na całym świecie przejawów kultu fallicznego (fallicyzm). Obrzędy z nim związane miały na celu sprowadzenie płodności i urodzaju. W czasie dawnych świąt płodności często obnoszono rzeźbę fallusa. Symbol ten wiązał się z kultem bogów płodności przedstawianych z potężnymi, wyprężonymi, penisami w wzwodzie. Chcielibyśmy wyjaśnić, dlaczego LaVey utożsamiał symbol Fallusa z aspergillum. Jeśli weźmiemy pod uwagę liczne mity fallocentryczne w których boski penis i pochodzące z niego nasienie stwarzają świat, nasuwa się oczywista idea. Aspergillum to faktycznie Boski Członek, a woda święcona, którą kapłan skrapia wiernych, to nasienie Boga, które zapewnić ma błogosławieństwo, dobrobyt i płodność. Z tym męskim symbolem kojarzy się takie cechy jak: determinacja, skuteczność, twórczy pęd, moc, penetracja, naturalność i brutalna siła. Wyobraża on też siłę żywotną, zmartwychwstanie i odnowę. Uosabia również manifestację na płaszczyźnie fizycznej. Jest uznawany za atrybut zdobywców i zwycięzców i oznacza chęć dominacji nad otoczeniem. Ponadto warto pamiętać, że w średniowieczu teolodzy chrześcijańscy uznali seksualność i pożądanie za przejaw zła. W wyniku tego organy płciowe, a w szczególności członek w stanie erekcji były pojmowane jako nieczyste, lubieżne i diabelskie. To powiązanie z czarcią naturą zapewne przypadło LaVeyowi do gustu i stało się dodatkowym powodem wykorzystania symbolu Fallusa w jego rytuałach. W niektórych kulturach dokonuje się ceremonialnego rozdziewiczenia wkraczających w dorosłe życie dziewcząt przy pomocy świątynnego, sztucznego fallusa (jest to jednak już sfera religijna i nie ma znaczenia w naszej praktyce).
Jeśli w procesie tworzenia tego narzędzia zdecydujemy się jako materiału użyć gliny, pamiętajmy że posiada ona piękną symbolikę. Jest ona metaforą ciała. Według greckich mitów człowiek jest tworem jednego z tytanów – Prometeusza, który ulepił go z gliny pomieszanej ze łzami. Duszę zaś dał mu z ognia niebieskiego, którego parę iskier ukradł z rydwanu słońca. Glina jest krucha, tak jak człowiek Prometeusza był słaby i nagi. Przedstawia ona sobą cechy człowieka wśród których są i te piękne jak uczciwość i wrażliwość na krzywdę.


VII. Magiczna Korona, szata, pas i obuwie.

A) Korona
Korona (łac. corona, wieniec) od wieków uznawana była za atrybut władzy. Jest ona szczególnym przedstawicielem regaliów maga. Podczas rytuałów Korona Doskonałości spoczywa na głowie maga symbolizując między innymi oddanie w służbę wyższej sprawiedliwości. W kręgu cywilizacji helleńskiej atrybutem władców był diadem (stgr. διάδημα diádēma). Była to złota lub srebrna przepaska, wysadzana drogimi kamieniami i noszona na czole. Początkowo diadem miał jednak formę zwykłej wełnianej przepaski. Magiczna Korona przyjmuje właśnie formę diademu. Korona maga reprezentuje jednak głównie koniec jego dzieła. Jest ona oznaką jego władzy duchownej. Przyjmuje formę złotej obręczy, na przodzie której znajdują się trzy pentagramy, a z tyłu heksagram. „Środkowy pentagram zawiera diament lub wielki opal. Pozostałe trzy symbole zawierają Tau. Koronę splata złoty wąż Ureusz, z wyprostowaną głową i rozpostartym kapturem. Pod koroną znajduje się szkarłatny biret, który opada aż do ramion”. Złota przewiązka korony symbolizuje wieczne koło doskonałości. Odnosi się też do kołowrotu narodzin i śmierci, oraz kręgu życia. Umieszczone na niej trzy pentagramy symbolizują Ojca, Syna i Ducha Świętego. Heksagram zaś reprezentuje maga. Crowley tłumaczy ten fakt następująco: „zazwyczaj pentagramy reprezentują mikrokosmos, heksagramy zaś makrokosmos, lecz w tym przypadku odwrócenie tej zasady jest sensowne, ponieważ w tej Koronie Doskonałości to, co jest niżej, staje się tym, co jest wyżej, a to, co jest wyżej, staje się tym, co jest niżej.” Jak już wspomnieliśmy w środkowym pentagramie mag nosi diament lub wielki opal. Poniżej pokrótce je opiszemy.
Diament utożsamiany jest z doskonałym  kryształem. Jest oznaką czystości, duchowości, niezmienności i nieśmiertelności.  Astrologicznie przyporządkowany jest Lwu, Koziorożcowi, oraz Baranowi. Wskazuje on, że w ogromnej czystości i prostocie tkwi potężna siła. Jest przedstawicielem czystego, pierwotnego i niepodzielnego światła – jest ono przede wszystkim manifestacją w formie. Diament wpływa doskonale na ciało energetyczne adepta,  oraz wzmacnia poczucie własnej wartości i czystość umysłu. Diament od dawna symbolizował siłę, doskonałość, cnotę, czystość, niewinność i jasność umysłu. Przedstawia też stałość, trwałość, doskonałość, niewzruszoną wiarę, radość, życie, miłość i czystość.
Wielki opal noszony jest zdaniem Crowleya „dla uczczenia szczytnego planu Wszystkiego, dla objęcia i rozwinięcia wieczystej błogości zamanifestowania się jako Wielu, którzy mogą stać się Nieobjawionym Jednym.”  Zgodnie z tradycja kamień te symbolizuje pewność siebie, szczęście, nadzieję, niewinność, zaufanie i delikatną miłość. Obdarza również jasnymi myślami i wiarą w siebie.
Wąż Ureusz to symbol królewskości, boskiej władzy, inicjacji, boga Hadita, oraz energii Kundalini. Jest to też Nechusztán (Nechustan) - Wąż Mądrości, którego ciało rozpięte jest na Drzewie Życia wyznaczając kolejność każdej ścieżki wiodącej od ostatniej do pierwszej sfiry. Zgodnie z tradycją w kapturze tego węża powinno znajdować się sześć równomiernie rozmieszczonych klejnotów po każdej z jego stron: Rubin, Szmaragd i Szafir (trzy święte elementy).
-Rubin to piękno, miłosierdzie, godność, wykwintność, szczęście, miłość i namiętność. Zgodnie z tradycją okultystyczną, głęboko czerwone światło rubinu symbolizuje siłę miłości i życia. Kamień ten chroni przed fałszywymi przyjaciółmi i ostrzega przed zbliżającymi się niebezpieczeństwami. Rozprasza też smutek i niezgodę.
-Szmaragd obdarza noszącego go maga zdolnością przystosowywania się. Symbolizuje wiosnę, odrodzenie, nadzieję, pokój i powodzenie. Chroni przed mocami piekielnymi.
-Szafir to symbol Boskiej Światłości. Starożytni Egipcjanie i Rzymianie czcili szafir jako kamień prawdy i sprawiedliwości. Szafir oznacza czystość, mądrość, prawdę i cnotę. Symbolizuje też spokój, stałość, nadzieję i niewinność. Szafir tłumi gniew, chroni przed niebezpieczeństwem, oraz obdarza komfortem, odwagą i siłą.
Szkarłatny biret posiada kilka znaczeń. Oznacza zarówno utrzymanie tajemnicy, jak i zalew chwały spływającej na maga z góry. Jej kolor oznacza też krew Boga. Lemegeton potwierdza to narzędzie jako niezbędny element rytuału wymieniając go wraz z infułą. Często z powodu niemożności zaopatrzenia się w tak wykwintną oznakę dostojeństwa, jaką jest Korona Doskonałości, magowie poprzestają na wykwintnej opasce zdobiącej ich czoło. Właśnie w ten sposób przedstawia ją karta I: Mag z tali tarota Rider-Waite-Smith na której czoło mężczyzny zdobi przepaska. Jak zauważyliśmy wcześniej, wełniana przepaska była w dawnych czasach atrybutem władzy królewskiej. Magiczna Korona w formie przepaski, może więc z powodzeniem stanowić substytut złotej. Należy jednak pamiętać, że biret jest obowiązkową jej częścią. Jeśli taka jest wola maga może też zastąpić koronę, wieńcem z liści laurowych, który w starożytności również pełnił jej rolę. Nie możemy nie odnotować, że Większy Klucz Salomona wymaga, by mag i jego uczniowie mieli na głowach korony z dziewiczego pergaminu na których wypisali szkarłatnym atramentem święte imiona. Powinny one zostać naniesione przy pomocy konsekrowanego pióra i atramentu i spryskane uświęconą wodą. Przywdziewając koronę mag i uczniowie winni recytować stosowne psalmy.
Warto jeszcze zaznaczyć, że odpowiednikiem Magicznej Korony jest papieska Tiara, która składa się z trzech diademów.

B) Szata magiczna
Szata maga może różnić się ze względu na jego stopień, ścieżkę i tradycję, którą podąża, oraz naturę dzieła. Zasadniczo wyróżniamy dwie szaty – czarną i białą. Różnią się one od siebie głównie tym, że czarna wyposażona jest w kaptur, a biała go pozbawiona. W zasadzie nie istnieje jakiś ściśle określony krój szaty thelemicznej. Może się ona różnić w zależności od stopnia wtajemniczenia. Po rozłożeniu rąk szata powinna jednak formować literę tau. Większy Klucz Salomona zawiera wytyczne tworzenia magicznej szaty. Aleister Crowley w swojej BOOK 4 opisał jej znaczenie następująco: „Szata jest tym, co ukrywa i chroni Maga przed żywiołami. Jest ciszą i tajemnicą, nad którymi pracuje, ukrywając się w tajemnym życiu Magii i Medytacji. Jest "oddaleniem się na pustynię”, które odnajdujemy w życiu wszystkich wielkich ludzi. Jest także wycofaniem się z życia jako takiego.” Dlatego nazywana bywa „ubiorem ukrycia”. Na piersi mag umieszcza swój lamen, w którym zawiera tajemne klucze do swej mocy. Lamen symbolizuje Wielkie Dzieło i koresponduje z Tifereth winien więc być doskonały i odzwierciedlać aspiracje maga. Wdziewając szatę akcentujemy doniosłość i niezwykłość chwili. Dajemy znać, że odseparowujemy się od życia codziennego (profanum) i świadomie wstępujemy w sferę tajemną, ukrytą, nadnaturalną i święto (sacrum).
Przyjrzyjmy się teraz symbolice białej i czarnej szaty:

B1) Biała szata
Biel to barwa światła, czystości i doskonałości. Jako barwa niekolorowa, podobnie jak jej odpowiednik czerń, zajmuje szczególną pozycję wśród barw. Zawiera ona w sobie wszystkie pozostałe barwy, jest zatem na swój sposób wszechstronna, reprezentując sobą wartości wszystkich kolorów. W bieli drzemie potrzeba dotknięcia „wszystkiego”, wszelkich możliwych doznań, jakie tylko zjawią się w zasięgu rąk. Barwa ta powszechnie kojarzy się z czystością i niewinnością. Symbolizuje puryfikację i najwyższą duchowość. W naszej kulturze kojarzy się ona z lekkością, błogością i nieskazitelnością. Jest bliska absolutu, światła oraz początku, podobnie jak i końca a także ich zjednoczenia. Biała szata jest idealna do medytacji oraz rytuału oczyszczenia. Jest ona wykorzystywana w większości thelemicznych rytuałów. Nakłada się ją także podczas obrzędów odprawianych przy pełni księżyca. W naszej kulturze biel oznacza lekką zachłanność na życie i żądzę przestrzeni. Powszechnie uznaje się, że nadzieja też ma kolor bieli

B2) Czarna szata
Czarne szaty nie symbolizują w żaden sposób zła. Czerń podobnie jak biel odpowiada absolutowi. Z tego też względu może wyrażać zarówno pełnię życia, jak i jego totalny brak. Nierzadko pojawia się w aspekcie niezróżnicowania, otchłanności, zwłaszcza przy opisywaniu prachaosu, śmierci czy ciemności.
Kolor ten wywołuje silne emocje. Jest oznaką władzy, mocy, trwałości i wytrzymałości. Czerń. jest barwą nocy i ciemności. Uczestniczy więc w alegorycznym zestawieniu „matka-płodność-tajemnica-śmierć”, a co za tym idzie stosunkowo często jest kolorem bogiń płodności, bogiń-matek i ich kapłanek. Czerń symbolizuje inteligencję i powagę, lecz w naszej kulturze kolor ten odzwierciedla również tęsknotę. Czasami bywa symbolicznie spokrewniona z barwą krwi, czerwienią. Głęboka czerń jest absencją koloru i jako barwa ochronna wyobraża noc, wszechświat oraz prawdę. Przypisuje się jej również pokorę i wyrzeczenie. Barwa ta nie jest kolorem żadnej z czakr, nie ma także ludzi z czarną aurą. W kulturze japońskiej kolor czarny (kuro) jest symbolem szlachetności, wieku i doświadczenia w przeciwieństwie do koloru białego (shiro) oznaczającego młodość i naiwność. W naszej kulturze czerń powszechne uważana jest za barwę żałobną – pozostaje więc bliska rezygnacji i bólowi. Ma to jednak znaczenie marginalne dla naszej praktyki.
Nałożenie przez maga czarnej szaty jest tożsame z przywdziewaniem czerni przestrzeni zewnętrznej w sensie symbolicznym oznaczającej ostateczne źródło boskiej energii. Należy pamiętać, że barwa ta ma właściwości silnie absorbujące.
Jak już wspomnieliśmy czarna szata wyposażona jest w kaptur. Może on w razie potrzeby może zakryć twarz maga. Kaptur pomaga w zwiększeniu skupienia i zawężeniu pola percepcji - dharanie. Innymi słowy kaptur zdobiący czarną szatę maga ma na celu oddzielenie go od świata zewnętrznego i umożliwienie mu zachowania w czasie rytuału kontroli nad stymulacją sensoryczną.
W zbiorowych rytuałach zdarza się, że uczestnicy noszą również maski. Potęgują one dodatkowo efekt wywoływany przez nasunięcie na twarz kaptura. Jak zauważył LaVey  „celem zakrywania twarzy jest umożliwienie uczestnikom swobodnego wyrażania emocji mimiką, bez skrępowania. Zmniejsza ono również rozproszenie myśli uczestników.”

C) Pas z świętymi imionami.
Uzupełnieniem rytualnej szaty jest magiczny pas. Zgodnie z wymogami sztuki przekazanymi przez Lemegeton powinien on być wykonany z lwiej skóry. Pas ten ma być szeroki na trzy cale i powinny być na nim wypisane te wszystkie imiona, które widnieją wokół kręgu. Aleister Crowley poczynił na jego temat następującą uwagę: „Jest to zapewne relikt występujących w Afryce kultów animistycznych, których formuły przeniknęły do Goecji wraz z innymi zapośredniczeniami z Bliskiego Wschodu. „Pas z lwiej skóry” musiał spełniać funkcje wzmacniające siłę magiczną „czarownika”, a fakt występowania na nim imion Bożych znajdujących się również wokół kręgu magicznego świadczy również o jego funkcjach ochronnych.” W wyborze zwierzęcia, którego skóra ma zostać przeznaczona na pas autor Lemegetonu mógł też kierować się innymi tradycjami. Lew powszechnie postrzegany jest jako król zwierząt na ziemi, tak jak orzeł jest królem ptaków. Jest też wyrazem przeciwieństw z uwagi na swoją, podwójną symbolikę. Zwierzę to jest najczęściej odnoszone do Słońca i pozostaje w ścisłym związku ze światłem. Lew uchodzi za zwierzę broniące przed demonami (dlatego w Chinach i Japonii często przedstawiany jest jako strażnik świątyni). Gnostycy umieszczali na swych talizmanach boską, wężową postać z lwią głową, otoczoną płomienną aureoloą. Nosi ona imię Chnoubis i symbolizuje zjednoczenie światła i cienia. (patrz karty XVI: Wieża i XI: Żądza w talii Thoth Tarot). Zarówno Chrystus jak i Szatan wiązani są z lwem. Zwierzę to jest piątym znakiem zodiaku, a jego żywiołem jest ogień. Oczywiście nie ma potrzeby by pas adepta był wykonany z prawdziwej lwiej skóry. Można posłużyć się jej imitacją lub po prostu wykonać pas z innego materiału. Może on na przykład przypominać biskupią infułę. W ostateczności nie ma żadnych przeciwwskazań, by przepasać się zwykłym konopnym sznurem na wzór mnichów. Węzeł należy wtedy przesunąć na prawą stronę. W każdym razie pas powinien zostać pokryty świętymi imionami. Zgodnie z wiedzą tajemną imię każdej rzeczy zawiera jej istotę. Szczególne znaczenie i właściwości ochronne posiadają właśnie boskie, tajemne imiona.
 

D) Obuwie.
Zasadniczo w doborze odpowiedniego obuwia panuje znaczna dowolność. Większy Klucz Salomona opisuje również proces tworzenia tej części ubioru maga. Według słów tej księgi buty powinny być koloru białego, wykonane ze skóry i pokryte stosownymi znakami. „Buty te powinny być zrobione w dniach postu i wstrzemięźliwości, mianowicie podczas dziewięciu dni poprzedzających operację.” Najczęściej jednak magowie i czarownice w wyborze obuwia decydują się na sandały, lub wykonują rytuał boso. Sandały symbolizują lekkość, wiarę i wewnętrzne piękno. Uskrzydlone sandały były atrybutem psychopompa Hermesa.



VIII. Magiczna biżuteria.

A) Wisior.
Wybór magicznego wisiora zależy od tradycji z którą mag się utożsamia. Na jego szyi może więc zawisnąć Różokrzyż, Pentagram z czubkiem skierowanym ku górze lub ku dołowi, Pentagram Salomona, Heksagram tradycyjny lub unikursalny. Może też nosić Krzyż łaciński (crux ordinaria), Ankh, lub Ręce Boga. Jakikolwiek symbol by to nie był, powinien zostać stosownie konsekrowany a jego właściciel musi się z nim w pełni utożsamiać i pojmować jego znaczenie.

B) Magiczny pierścień
Pierścienie znane były już w Egipcie i w kulturze hellenistycznej. W Grecji oraz Rzymie pierścień (a zwłaszcza sygnet) był oznaką wolnego obywatela. Ozdoba ta ma rzecz jasna bardzo bogatą symbolikę. Od wieków używany był za symbol władzy, stanowi jednak też symbol liturgiczny. Pierścień na palcu maga jest oznaką mądrości i godności. Ze względu na swój kolisty kształt, nie posiada początku, ani końca. Jest więc symbolem ciągłości, nieskończoności i wieczności. Łączy się go też z kosmosem. Pierścień maga przybiera formę sygnetu. Oznacza tajemnicę, której mag zobowiązuje się dochować. Od wieków jest symbolem potęgi, zaufania, a także znakiem wierności, przywiązania, związku, znakiem przymierza, zaślubin i wspólnoty. Tadeusz Miciński wyraził to pięknie słowami:
„(...) na znak, że Ciebie nigdy nie zapomnę —
pierścień Ci włożę z mrocznych karbonatów,
bo się spotkamy — za progiem tych światów.”
Pierścień jest pieczęcią gwarantowania i autentyfikowania przysięgi. Jest gwarancją jej dopełnienia. Stanowi więc przymierze, lecz jednocześnie wiąże i izoluje. Składając magiczną przysięgę przypieczętowujemy ją całując pierścień. Ta szlachetna ozdoba od zarania dziejów symbolizuje przede wszystkim ciągłość oraz nieskończoność. Do dzisiaj zgubienie pierścienia symbolizuje nieszczęście a znalezienie powodzenie w życiu.
Magiczny pierścień pełni również funkcję ochronną symbolizując zarazem krąg magiczny, talizman i amulet. Wywodzący się z Lemegetonu, Pierścień Salomona należy trzymać przy twarzy, by ochronić się przed śmierdzącymi oparami siarki i płomienistym oddechem złych duchów. Wykonany powinien być ze złota lub srebra. Jego dysk jest koloru jasnożółtego, a pokrywające go litery są czarne. Wypełniają go trzy koncentryczne kręgi z wpisanymi w nie słowami: Tetragrammaton, Anafakseton, Michael. 
Omówmy teraz pokrótce mowę palców na których mag nosi swój pierścień. Jeżeli nosi go na palcu wskazującym dowodzi to jego wyniosłości i odwagi. Jeżeli pierścień zdobi palec środkowy – jego właściciel jest rozważny, roztropny i serdeczny. Z kolei jeśli magiczna ozdoba spoczywa na palcu serdecznym, jego pana cechują czułość i miłość (agape). Chciałbym zaznaczyć, że palec serdeczny był przez wieki nazywany właśnie palcem pierściennym. Na małym palcu noszą rzekomo pierścienie osoby obdarzone władczym usposobieniem.
Ozdobę tę należy wybrać rozważnie, lecz to jakie znaczenie będzie miał pierścień dla jego posiadacza zależy głównie od niego. 


IX. Rylec.

Służy do odciskania, lub kreślenia znaków. Jest podstawowym narzędziem używanym podczas procesu tworzenia talizmanów i magicznych wizerunków. Należy go pokryć stosownymi symbolami i konsekrować w dniu i godzinie marsa lub Wenus. Szczególnie wartościowym narzędziem jest rylec przedstawiony w często cytowanym przez nas Większym Kluczu Salomona. Szczególnie ważną rolę rylec odgrywa w Mszy Feniksa.


Oprócz opisanych przez nas powyżej magicznych parafernaliów na wyposażeniu adepta znajdzie się zapewne więcej pomocnych mu przedmiotów. Wśród nich będą zapewne świece, dziennik magiczny, dziennik snu, narzędzia dywinacji jak tarot, runy, szklana kula czy I-Ching. W jego ocultum mogą się też znaleźć sznur modlitewny, pergamin, jantry, piramida do agnihotry, magiczny sierp (którego odpowiednikiem w religii Wicca jest boline) lub długa fajka. Magiczny ołtarz zdobić mogą natomiast Stela Objawienia, postać Baphometa lub wizerunek duchowego mistrza.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Jare Święto

autor: Agathodaemon
porta.lucis@o2.pl

Oto nastała wiosna.

Jare Święto.

Bogini Morana odeszła do swego ojca Welesa.

Wstępujemy w czas Jaryły, świętujmy więc piwem i miodem.

Pamiętajcie wszyscy, że egzystencja jest czystą radością; że wszystkie smutki są tylko niczym cienie; przechodzą i już ich nie ma; lecz jest to, co pozostaje.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Święto na cześć Najwyższego Rytuału.

Czas Inwokacji Horusa.


Nie ma prawa poza Czyń wedle swej woli.

Oto koniec słowa Boga osadzonego na tronie Ra,

oświecającego filary duszy.

Mnie oddawajcie cześć! do mnie przychodźcie,

przechodząc mękę próby, która jest

błogosławieństwem.

                                        LIBER AL vel Legis

Rytuał nawiązania kontaktu z archaniołem Sandalfonem

Wsparcie archanioła Sandalfona

autor: Agathodaemon    
porta.lucis@o2.pl

W życiu każdego człowieka są chwile, gdy czujemy się zagubieni i przygniata nas ciężar egzystencji. Pomimo starań jakich dokładamy, by skupić się na praktyce duchowej i modlitwie, kłopoty natury czysto materialnej często stają się dla nas przeszkodą. Skutecznie burzą nasz spokój i uniemożliwiają osiągnięcie spokoju i relaksu. By zaradzić tej dezorganizacji życia codziennego, możemy zwrócić się o pomoc do istoty wyższej. Proponujemy skorzystanie z prostej techniki pochodzącej z tradycji Kabały. Dodatkowo wesprzemy ją wzbogacając całość medytacją nad czakrą[1] muladhara, której podstawową zasadą jest cielesna wola istnienia. Wiąże się ona ze światem fizycznym i tworzy nasz fundament życiowy.
Kabała jest starożytnym systemem mistycznym, wywodzącym się z judaizmu. Korzenie tej tradycji sięgają starożytności, a przez wieki wykształciło się wiele jej szkół. System ten jest zgłębiany i praktykowany do dnia dzisiejszego. Nie ma potrzeby, byśmy omawiali tu poszczególne szkoły. Wystarczy jeśli podkreślimy, że doszło do podziału na kabałę ortodoksyjną i hermetyczną. Ta pierwsza pozostaje zastrzeżona wyłącznie dla wyznawców judaizmu, dopuszczonych do pilnie strzeżonych tajemnic. Gałąź hermetyczna nie wymaga przynależności do konkretnej religii, czerpie z różnych tradycji, wzbogacając tym samym narzędzia i metody poznania. Niezmiennie jednak Kabałę uznać należy za system, który zakłada połączenie ciała, umysłu i ducha. Głównym jego celem jest transformacja jednostki i jej odrodzenie. Idzie to w parze z poznaniem swojego prawdziwego przeznaczenia. Wszystko to składa się na tzw. Wielkie Dzieło, którego realizacja trwa całe życie. Drogę i stopnie przemiany obrazuje w Kabale Otz Chimm, czyli schemat Drzewa Życia[2]. Jest naczelnym symbolem kabalistycznym i mapą ukazującą kolejne etapy tworzenia świata. Sfiry przedstawiane jako koła oddają stany, pojęcia i siły, zaś łączące je ścieżki reprezentują stopnie zmian. Całość rozpina się na czterech światach przypisanych pewnym odcinkom Otz Chimm. Na samym dole Drzewa Życia w świecie akcji i materii – Asija, znajduje się sfira Malchut, czyli nasza fizyczna codzienność. To od naszego świata rozpoczynamy mozolną wspinaczkę po kolejnych emanacjach, by dotrzeć do źródła całego istnienia. Strażnikiem Malchut jest archanioł Sandalfon i to kontaktu z nim poszukamy w pierwszej kolejności. 

Archanioł Sandalfon jest anielską inkarnacją proroka Eliasza, który za życia został zabrany do Niebios. Następnie Bóg przemienił go w archanioła i uczynił strażnikiem naszego materialnego świata. Teraz należy on do Sarim – anielskich książąt. Kabaliści przypisują tego archanioła Malchut - dziesiątej sefirze na Drzewie Życia. Powszechnie uważa się, że Sandalfon jest żeńskim aspektem archanioła Metatrona, choć bywa też nazywany jego bratem-bliźniakiem. Jak widać zdania, co do tego, czy jest on żeńskim, czy też męskim archaniołem są podzielone. Dla przykładu  Samuel Liddell MacGregor Mathers w swym przekładzie kabalistycznej księgi „Mafteah Shelomoh” (znanej też jako „Większy Klucz Salomona”), twierdzi, że „Metatron (...) jest nazywany  Księciem Bożego Oblicza i prawym, męskim cherubinem arki, jako że Sandalfon jest lewym, żeńskim.”[3] Za kobiecą naturą Sandalfona przemawia również fakt, że to właśnie on opiekuje się nienarodzonymi dziećmi w łonach ich matek. Decyduje też o ich płci. Tradycja żydowska uznaje go za archanioła ptaków, a literatura Maase Merkawa[4] opisuje z kolei jako anioła ognia. Nie będziemy wyliczać pozostałych funkcji i tytułów archanioła Sandalfona, ponieważ część z nich wymieniona zostanie w poniższym rytuale. Skupimy się w nim na szczególnej roli, która została mu przypisana. Wielki Sarim zarządza długiem karmicznym[5], może więc dopomóc w uwolnieniu się od balastu złej karmy. To on otwiera dla nas Bramę Malchut, poprzez którą wstępujemy na ścieżkę 32, prowadzącą ku sfirze Jesod i czynimy pierwsze kroki na drodze powrotu ku Światłości. Obcowanie z archaniołem Sandalfonem, to praca z czakrą Muladhara. Dopiero gdy uporządkujemy i zharmonizujemy naszą codzienność, zdobywamy solidne fundamenty, dzięki którym możemy spokojnie zająć się sferą naszej duszy.

W poniższym rytuale, z pomocą odpowiedniej symboliki, nawiązujemy kontakt z siłami Malchut. Rytuał ten należy wykonywać twarzą zwróconą ku północy, o wschodzie lub zachodzie słońca, gdy niebo zabarwia szkarłat. Koniecznie powinniśmy uprzątnąć pomieszczenie, by w otoczeniu nie znajdowały się zbędne przedmioty. Zakreślamy krąg, lub rozwijamy dywan na który uprzednio naniesiono odpowiedni wzór. Pośrodku kręgu ustawiamy ołtarz i przykrywamy go czarnym obrusem. W centrum ołtarza umieszczamy brązowy sześcian (dobrze jeśli sam ołtarz również jest sześcianem, lecz nie jest to konieczne – możemy posłużyć się prostokątnym meblem). Na tym sześcianie powinna znaleźć się ciemnozielona świeca. Przed figurą ustawmy kryształ górski lub kwarc. Na ołtarzu powinna też stać mała miseczka z garścią żyznej ziemi (żywioł powiązany zarówno z sfirą Malchut, jak i z czakrą Muladhara). Będzie nam również potrzebna kwadratowa kartka, która posłuży do stworzenia piktogramu związanego z naszą sfirą. Obmalowujemy jej krawędzie czarną farbą, tak by powstał kwadrat, a następnie wpisujemy w niego równoramienny krzyż. Tak stworzony rysunek ustawiamy na ołtarzu, podparty od tyłu. Zapalamy kadzidło o zapachu szałwi i umieszczamy je obok dzwonka.     

Rytuał nawiązania kontaktu z archaniołem Sandalfonem:

I. Stajemy przed ołtarzem twarzą zwróconą w kierunku północnym. Głowę trzymamy wyprostowaną, ręce przylegają do ciała a stopy pozostają złączone piętami. Uderzamy w dzwonek trzy razy.

II. Wykonujemy Mniejszy Rytuał Odpędzenia Pentagramu[6], lub chrześcijański znak krzyża. 

III. Prawą ręką podnosimy z ołtarza świecę i trzymamy ją przed sobą niczym miecz w wyprostowanej dłoni.[7]

IV. Obchodzimy ze świecą ołtarz po okręgu, w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara.

V. Odkładamy świecę i uderzamy w dzwonek 4 razy.

VI. Podobnie dzierżąc w prawej ręce kadzidło obchodzimy ołtarz.

VII. Odkładamy kadzidło i uderzamy w dzwonek 10 razy.

VIII. Stojąc przed ołtarzem w pozycji wyprostowanej z piętami złączonymi, rozkładamy na boki wyprostowane ramiona tak, by nasza sylwetka tworzyła kształt litery tau. W tej pozycji nisko, lecz wyraźnie recytujemy tekst modlitwy. Skupiamy się na naszych słowach, by wczuć się w nią całym sercem:

Przyzywam Ciebie, archanioła Sandalfona! 

Aniele modlitwy,

Ty, który zbierasz modły wiernych i

wijesz z nich korony dla Króla Królów.

Panie pieśni niebiańskich.

Aniele chwały,

który umożliwiasz przyjęcie boskiego natchnienia.

Usłysz mnie i pochyl się nade mną.

Ciemny Aniele obdarz mnie swym światłem

bym podźwignął się z jarzma niewiedzy i kajdan karmy.

Niechaj modlitwa ma sięgnie Tronu,

Niczym pieśni pochwalne wznoszone przez chalkedry.[8]

LAM!

Prowadź mnie przez Bramę Sprawiedliwości,

A gdy w czarnej godzinie wraz z twym bratem Metatronem,

stać będziesz przy mej duszy, czuwaj bym nie opadł z sił,

I wytrwał w Wielkim Dziele. 

LAM!

Panie pieśni niebiańskich,

Strażniku Królestwa,

Poprzez święte imiona Adonai Melekh i Adonai Ha Aretz

Proszę o twe wsparcie.

LAM!

IX. Siadamy przed ołtarzem w pozycji medytacyjnej i próbujemy nawiązać kontakt z Sandalfonem na planie astralnym.

Możemy też po prostu pogrążyć się w medytacji nad czakrą Muladhara. Uspokajamy i stopniowo pogłębiamy swój oddech.

Dłonie układamy na kolanach, wnętrzem ku górze. Palcami składamy mudrę Ziemi – palec wskazujący i kciuk złączone, tak

by tworzyły okrąg, pozostałe palce wyprostowane. Gdy nasz oddech stanie się już głęboki i rytmiczny, skupiamy się na

podstawie kręgosłupa i wizualizujemy tam czerwono-pomarańczową kulę światła. Na wydechu recytujemy dźwięcznie

mantrę LAM. Każde powtórzenie dźwięku wywołuje rozżarzenie kuli światła u podstawy naszego kręgosłupa. Medytację tę

utrzymujemy przez 5 do 10 minut.   

X. Wstajemy i ze skrzyżowanymi na piersi rękoma własnymi słowami podziękujmy archaniołowi za wsparcie. Pokłońmy się lekko.

XI. Na zakończenie należy wykonać kabalistyczny krzyż, lub chrześcijański znak krzyża i uderzyć trzykrotnie w dzwonek.   

---

[1] Czakramy lub czakry, to centra energetyczne znajdujące się w ludzkim organiźmie. Pobierają, przetwarzają między innymi energię potrzebną do życia, oraz są odpowiedzialne za różne jego aspekty. W naszych cialach istnieje około 88 000 czakr, lecz pracuje się z siedmioma głównymi, którymi są: Muladhara, Svadhisthana, Manipura, Anahata, Visudha, Ajna i Sahasrara. Centra te przedstawiane są jako kwiaty lotosu o różnej ilości płatków.

[2] Składa się na nie dziesięć emanacji boskiego światła, czyli sfir przedstawianych pod postacią kół, połączonych dwudziestoma dwoma ścieżkami. Drzewo życia posiada dwa oblicza. Po jasnej stronie znajdują się sefriy Keter, Chochma, Bina, Chesed, Gewura, Tiferet, Necach, Hod, Jesod i Malchut. Po ciemnej stronie znajdują się ich mroczne odpowiedniki – klifoty.

[3] S.L. MacGregor Mathers, The Greater Key of Solomon.

[4] Najwcześniejsza forma żydowskiej mistyki ściśle związana z wizją Tronu bożego pochodzącą z Księgi Ezechiela.

[5] Pod pojęciem karmy rozumiemy sumę skutków, złych i dobrych postaw, uczynków, oraz myśli, które wpływają na jakość obecnej egzystencji, jak i wyznaczają los w przyszłym wcieleniu. Karma wiąże się z zasadą prawa przyczyny i skutku.

[6] Jest to bardzo powszechny w praktyce magicznej rytuał, którego celem jest odpędzenie niechcianych bytów. Jego symbolika czerpie obficie z tradycji kabalistycznej. Rytuał ten był praktykowany między innymi przez członków Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku.

[7] Jeśli na ołtarzu znajdują się przypisane żywiołom magiczne narzędzia: kielich, różdżka, pentakl i miecz, to zamiast z świecą, możemy obejść krąg właśnie z mieczem.

[8] Archanioły lotnych substancji słońca, zamieszkujące czwarte niebo. Posiadają dwanaście par skrzydeł. Codziennie wraz ze wschodem słońca niebiosa rozbrzmiewają wznoszonymi przez chalkedry pieśniami pochwalnymi.

Narzędzia magiczne

autor: Agathodaemon
porta.lucis@o2.pl

Narzędzia magiczne (bronie magiczne) to symboliczne reprezentacje wszechświata. Przedstawiają moce lub siły czterech żywiołów tzw. składników z których jest on zbudowany. Widoczna jest tu analogia do redukcjonistycznej koncepcji filozoficznej, zgodnie z którą świat materialny zbudowany jest z kilku podstawowych pierwiastków. Helleńska odmiana tej filozofii wyróżniała pięć żywiołów:

- Ziemię

- Powietrze,

- Wodę,

- Ogień

- Eter

Hinduizm dokonał identycznego wyróżnia żywiołów. Elementy te zostały przypisane właściwym wierzchołkom pentagramu. Jego ramiona przedstawiają odpowiednio żywioły i narzędzia magiczne: Ziemię (Pentakl), Powietrze (Sztylet), Wodę (Kielich) oraz Ogień (Różdżkę). Nad nimi góruje Duch (Magiczna Lampa). Odzwierciedlają relacje zachodzące pomiędzy aspirantem, a jego najświętszym Aniołem Stróżem (Augoeides). By zrozumieć ten proces dobrze jest zaznajomić się z Liber LXV: Liber Cordis Cincti Serpente. Magiczne utensylia (utensilia) i symbolizowane przez nie żywioły wyrażają pewne aspekty osobowości maga i jego jaźni, za pomocą których wpływa on na świat zewnętrzny. Są zatem symbolicznym rozszerzeniem woli maga i jego tożsamości. Choć opisywane tu narzędzia służą wywieraniu wpływu na plan fizyczny, należy pamiętać, że same funkcjonują na planie eterycznym lub astralnym. Są one czymś więcej niż tylko fizycznymi przedmiotami spoczywającymi na ołtarzu. Postać, którą przybrały na planie fizycznym to forma, naczynie w którym może gromadzić się siła eteryczna. Symbolizują również złożoność przywoływanych podczas rytuału energii. Należy jednak pamiętać, że rozwój uosabianych przez broń magiczną cech jest ważniejszy od form, w które się ona przyobleka. Proces tworzenia magicznych utensyliów opisuje Liber CDXII - A vel Armorum.

Obraz przedstawiający narzędzia wykorzystywane w magii.

Pentakl

Pentakl tradycyjnie uznawany jest za symbol Ziemi. W szerszym kontekście oznacza jednak wizerunek Wszystkiego, a co za tym idzie zawiera w sobie całą rzeczywistość z której czerpie mag. Obejmuje sobą wszystkie składniki materii, a więc dokonuje się w nim synteza wszystkich elementów (żywiołów). Pentakl łączony jest z światem materialnym (sefira Malchut). Jednak rzeczywistość ta jest ściśle powiązana z niematerialną sferą duchową (wyższe partie Drzewa Życia). Tylko źle rozumiana duchowość odrzuca i wyrzeka się piękna tego świata upatrując w nim źródła wszelkiego zła i grzechu. Pentakl jest bronią czysto ochronną – magiczną tarczą. Staje się to dla nas zrozumiałe, jeśli uświadomimy sobie jego żeńską naturę, która charakteryzuje się kobiecym ciepłem, czułością i ochroną.

Phil Hine zauważa, że narzędzie to „reprezentuje proces syntezy. Jest przedmiotem, na którym manifestują się rezultaty praktyki magicznej i gdzie możliwe jest zrozumienie.” Kładzie się na nim przedmioty, które mają zostać naładowane mocą magiczną wyzwoloną podczas rytuału. Może on służyć jako ołtarz do konsekracji pomniejszych pentakli. Zdaniem Petera J. Carrolla „w pentaklu gromadzone są eteryczne formy, obrazy oraz moce, kiedy magiczna wola i percepcja ożywiają wyobraźnię. Mag podczas swych działań może stworzyć setki pentakli, tym niemniej warto mieć głównego przedstawiciela tej magicznej broni, którego moc będzie rosła wraz z praktyką.” Podczas praktyk ewokacyjnych Pentakl umieszcza się na Pucharze, a zaklęcia odprawia się przy pomocy Różdżki. Rodzaj przypisanej mu energii: receptywna. Koresponduje ze zmysłem dotyku.  

Pod pewnymi względami symbolizuje on również ciało maga. Tradycyjnie Pentakl wykonywano z czystego wosku i zdaniem Crowleya  jego średnica powinna wynosić osiem cali, a grubość pół cala. Obecnie do jego wykonania stosuje się również drewno, glinę i porcelanę. Aleister Crowley wskazywał, że „wszystkie Pentakle zawierają najwyższe koncepcje kręgu i krzyża, choć niektórzy wolą zastąpić krzyż punktem, Tau lub trójkątem. Vesica Piscis czasem zastępuje krąg albo też krąg glifowy i jest niczym wąż. Czasem i przestrzeń oraz idea przyczynowości często są przedstawiane. Podobnie ma się z trzema poziomami w historii filozofii, gdzie trzema przedmiotami badań były kolejno Natura, Bóg i Człowiek. Przedstawia się także czasem dualny charakter świadomości. Można wygrawerować samo Drzewo Życia, a symbol Wielkiego Dzieła winien być dodany. Mimo to Pentakl będzie niedoskonały, jeśli każda zawarta w nim idea nie zostanie zrównoważona przez przeciwstawną sobie i jeśli każda para idei pozostanie bez związki z pozostałymi parami.” Nawiązując do powyższego cytatu M. Howard zauważył, że uświęcony okrąg mający w swym środku punkt lub krzyż równoramienny ma w sobie dużą moc; przedstawia całość i jednolitość aktu twórczego.

Crowley dodaje następnie: „Neofita pewnie dobrze zrobi, jeśli pierwsze szkice jego Pentaklu będą duże i skomplikowane, stopniowo upraszczając je, nie przez eliminację, lecz przez połączenie, jak zoolog, który zaczyna od czterech wielkich gatunków małp i Człowieka, łącząc je potem pod nazwą „naczelnych”. (...) Niemądrze jest upraszczać zbyt szybko, jako że najwyższy hieroglif musi być nieskończony. Najwyższe rozwiązanie nie zostaje dokonane, a jego symbolu nie wolno przedstawiać.” Najczęściej spotykanym motywem Pentaklu są pentagram i heksagram (w szczególności unikursalny). Jeśli przyjrzymy się tej pierwszej figurze z pewnością dostrzeżemy, że ilość jej ramion odpowiada następującym żywiołom: Ziemia, Powietrze, Ogień, Woda. Nad nimi góruje Duch. Idąc dalej tym tropem każde z tych ramion jest również powiązane z jednym z magicznych narzędzi: Sztyletem, Kielichem, Różdżką, Pentaklem oraz Magiczną Lampą.

Jak już zauważyliśmy wcześniej, Pentakl  stosowany jest miedzy innymi do konsekracji przedmiotów, lecz służy też do rzutowania energii. Symbolizuje ciało, a szczególnie łono bogini Matki (element Ziemi). Pentakl ma również sens tożsamy z karmą. W tradycji laveyańskiej rolę pentaklu odgrywa symbol Baphometa znajdujący się ponad ołtarzem. LaVey był zdania, że „reprezentuje Siły Ciemności w połączeniu z rozrodczą płodnością kozła.” Odwołuje się on do innego aspektu tego magicznego symbolu – pochwały siły, witalności i seksualności. Jego analiza byłaby materiałem na osobny esej. Tradycja salomoniczna nie uwzględnia jeszcze tego magicznego narzędzia, gdyż pojawiło się ono dopiero w czasach późniejszych. Kabała wiąże go ze światem Asija. Przyporządkowanym Pentaklowi kierunkiem świata jest północ, korespondują więc z nimi następujące godformy: Nuit, Daimonos, Uriel, Weles, Mokosz, Kephra, Kubera, Belial, Zimmimaj.

Sztylet i Miecz

Sztylet jest jakby przedłużeniem Miecza i jako tako na ołtarzu stanowią jedność. Zarówno Sztylet i Miecz wyposażone są w obosieczne ostrze (dwustronne). Żywiołem przypisanym obu broniom jest Powietrze. Falliczny kształt (podobnie jak w przypadku Różdżki) wskazuje na związek z pierwiastkiem męskim (siły solarne) i prawą stroną ciała. W magii ceremonialnej służą do kierowania energią. Za ich pomocą kreśli się też znaki i symbole w powietrzu, oraz oznacza się punkty kardynalne kręgu. Służą też do uwalniania energii, szczególnie na otwartej przestrzeni. Zarówno Miecz, jak i Sztylet stanowią przedłużenie ramienia maga i symbolizują intelekt. A. Crowley słusznie twierdził, że „sztylet wyraża wolę uświęcenia wszystkiego. Odnosi się on do tego, co jawi się między zachciankami a rozsądkiem.” Jak zatem widać magiczny Miecz stanowi Wolę oraz  mądrość i Słowo maga. To także metafora miecza, który przeciął węzeł gordyjski, oraz oręż bogów wojny jak Ares czy Jarowit. Anton Szandor LaVey widział w Sztylecie „Miecz Potęgi” i uznawał go za symbol „agresywnej siły.” W opracowanych przez niego rytuałach „kapłan przebija końcem miecza pergamin zawierający przesłanie lub życzenie zaraz po jego odczytaniu na głos. Następnie nadziany na ostrze pergamin trafia w płomienie świecy. Podczas wysłuchiwania życzeń innych uczestników i podczas powtarzania ich kapłan trzyma miecz nad głowami zgromadzonych (starym rycerskim zwyczajem)”. Zmysłem z którym korespondują obie bronie jest węch. Rodzaj energii: projektująca.

Zgodnie z Przekazem Większego Klucza Salomona Sztylet i Miecz należy konsekrować w dniu Merkurego. Co jakiś czas zalecane jest oczyszczanie tej magicznej broni poprzez jej okadzenie i pozostawienie na jakiś czas obłożonej świętymi ziołami zebranymi specjalnie w tym celu.

Obecnie częściej stosuje się Sztylet, lecz Aleister Crowley zgodnie z wielowiekową tradycją w Liber ABA wymienił obie bronie pośród magicznego instrumentarium znajdującego się na ołtarzu. Miecz ma zastosowanie w szczególnych formach magii ceremonialnej, lub jako ostateczny atut przeciw nieposłusznym bytom. Ponadto Peter J. Carroll poczynił uwagę, że “miecz, a jeszcze częściej sztylet, to broń analizy, instrument podziału, który w podstawowym znaczeniu jest narzędziem destrukcji. Przy pomocy miecza magiczna wola i percepcja usuwają z wyobraźni niepożądane elementy. Miecz to rezerwuar mocy dezintegrującej wpływy sił eterycznych oddziałujących na świat materii.” Miecz oraz Pentakl uznawane są za oręż eteryczny. Dzięki nim „wyższy porządek woli, percepcji i wyobraźni sprawuje władzę mentalną nad planami pośredniej natury.” Przypisuje mu się własność analizowania i rozróżniania. Należy też zaznaczyć, że Sztylet w żadnym razie nie pełni roli narzędzia ofiarniczego i nie służy składaniu ofiar. Jest to natomiast bez wątpienia przedmiot dodający poczucia mocy.

Istnieje tradycja nadawania imienia Sztyletowi i Mieczowi. Ten pierwszy umieszczamy na ołtarzu tak by wraz z biczem i łańcuchem tworzyły trójkąt wokół naczynia ze świętym olejkiem. W religiach neopogańskich rytualny sztylet nosi nazwę Athame. Kabała wiąże go ze świat Jecira. 

Jako, że przypisanym Sztyletowi i Mieczowi kierunkiem świata jest wschód, korespondują z nimi następujące godformy: Therion, Iunges, Raphael, Dadźbog, Perun, Ra, Indra, Lucyfer, Amajmon. 

Kielich (Puchar)

Kielich Sakramentu, czyli Puchar jest Zrozumieniem. Jak zauważył Aleister Crowley: „Zrozumienie Maga jest jego połączeniem z Niewidzialnym, po stronie pasywnej. Jego Wola błądzi czynnie, sprzeciwiając się Woli Wszechświata. Jego Zrozumienie błądzi pasywnie, kiedy poddaje się wpływom nie pochodzącym z ostatecznej prawdy.”

Jak wiemy życie na naszej planecie zrodziło się w głębinach pradawnego oceanu. Z tego też powodu w symbolice okultystycznej Kielich jako narzędzie o charakterze żeńskim kojarzy się z morzem, Księżycem, ciemnością, nocą, pieczarami podziemnymi oraz międzygalaktyczną przestrzenią.

W Kielichu zauważyć można analogię do lotosu (czakry). Kwiat ten otwiera się na słońce i zbiera rosę. Naturą Pucharu jest więc przyswajanie a nie projekcja. Ta cecha czyni z niego symboliczną joni. Często więc w rytuałach dochodzi do symbolicznego zjednoczenia Sztyletu lub Różdżki z Kielichem poprzez zanurzenie w nim. Obrazuje to akt seksualny, zjednoczenie pierwiastka żeńskiego i męskiego, świętą hierogamię. Rodzaj energii: receptywna. Kielich jest eterycznym zbiornikiem magicznej percepcji. Skropienie wodą z Pucharu oczyszcza Świątynię, oraz błogosławi wszystko, co znajduje się na zewnątrz (w tym też zebranych, biorących udział w rytuale). Kielich bez przykrywki symbolizuje ekspansję w nieskończoność. Powiązany jest z żywiołem Wody a co za tym idzie z uczuciami. Zmysłem z którym koresponduje jest smak. Peter J. Carroll podkreślał, że „różdżka i puchar to bronie, które służą bezpośredniej transmisji siły życiowej (czyli Kia) na plan eteryczny.” Kielich otwiera wrota, przez które percepcja zyskuje dostęp do innych wymiarów, a dzieje się tak dzięki jego właściwościom autohipnotycznym. Jest to też mitologiczny róg obfitości. Anton Szandor LaVey uznawał Kielich za symbol „Pucharu Rozkoszy”. Zauważył też słusznie, że z Kielicha najpierw pije kapłan przewodzący ceremonii, po czym przekazuje go asystentowi, który czyni podobnie. Dawniej podczas rytuałów magicznych i religijnych wypijano płyn z Kielicha jako ofiarę dla bogów. Wypełniały go wino, czasami krew ofiary, lub jak w chrześcijaństwie krew bóstwa. Obecnie w magii stosuje się wino lub krystalicznie czystą wodę. Pamiętać należy, że spożycie cieczy z Kielicha Sakramentu jest symbolicznym przypieczętowaniem rytuału. Ponadto Phil Hine uzmysławia nam że zawartość Pucharu najpierw ładuje się podczas rytuału mocą inwokacji by potem skonsumować ją podczas uczty ofiarnej. Najlepiej jeśli Kielich wykonany jest ze srebra. Tradycja salomoniczna w ogóle nie wspomina Kielicha i Pentaklu, gdyż prawdopodobnie w czasach powstania tego kabalistycznego dzieła nie były jeszcze powszechnie stosowane. Obecnie Kabała wiąże go ze światem Berija. 

Przypisanym mu kierunkiem świata jest zachód, a zatem powiązanymi z nim godformami są Babalon, Teletarchai, Gabriel, Dziewanna, Łada, Tum, Varuna, Lewiatan, Korson.

Różdżka

Jak wcześniej zauważyliśmy Różdżka służy transmisji siły życiowej na plan eteryczny. Symbolizuje ona wolę, czyli ukierunkowane działanie. Przypisywana jej energia ma charakter projektujący. Aleister Crowley uświadamiał w Liber ABA, że „Magiczna Wola jest różdżką w twoich rękach, poprzez którą dokonuje się Wielkie Dzieło (...).” Zatem jako narzędzie magiczne służy precyzyjnemu kierowaniu przyzywanymi energiami podczas rytuału. Niekiedy służy też do rysowania magicznych symboli na ziemi lub do wyznaczania kardynalnych punktów okręgu. Jest główną bronią maga, a jej nazwa jest magiczną Przysięgą. Symbolizuje pierwotną werwę, która pobudza nas do działania. Podobnie jak w przypadku relacji Sztylet-Miecz, również magiczna Różdżka posiada swój dłuższy odpowiednik w postaci laski (zwanej też kosturem). Oba narzędzia przedstawione zostały w Clavicula Salomonis. Tradycja nakazuje by Różdżka miała długość od czubka środkowego palca do łokcia maga. Michael Howard podkreśla, że „mag powinien sam wykonać swą różdżkę. Należy ją wyciąć z drzewa w czasie, gdy Księżyc jest w fazie ubywania, by najmniej zaszkodzić drzewu.” Panuje też zgoda co do tego, że drzewo to powinno się poprosić o dar jaki stanie się naszą Różdżką, a po operacji ścięcia należy zostawić pod nim symboliczną ofiarę. Tradycyjną Różdżkę magiczną zwykle wycina się o wschodzie słońca z leszczyny, choć jak pisał Scott Cunningham stosuje się też wierzbę, czarny bez, dąb, jabłoń, brzoskwinię, orzech i wiśnię. Większy Klucz Salomona jako materiał na różdżkę podaje właśnie leszczynę oraz orzech, laska zaś winna zostać sporządzona z bzu, drzewa różanego lub trzciny. Drewno z którego sporządzone zostaną narzędzia powinno być dziewicze, czyli z jednorocznego drzewa. Gałąź powinna zostać odcięta jednym cięciem, o wschodzie słońca i w dniu Merkurego. Czasami czubek tego magicznego narzędzia ozdabia się górskim kryształem. Oczywiście nic nie stoi na drodze by zakupić gotową Różdżkę, lub wykonać ją z innego materiału. W każdym razie należy pokryć ją symbolami które odzwierciedlają naszą ścieżkę, idee, ślubowania i magiczną Wolę, a następnie konsekrować. Podobnie jak w przypadku pentaklu i lamenu, poprzez naniesienie na nią symboli i run, umieszczamy na Różdżce tajemne klucze do swojej mocy. Falliczny kształt Różdżki czyni ją atrybutem męskim. Warto zauważyć, iż tradycja laveyańska w ogóle nie stosuje tego narzędzia. Symbolicznym odpowiednikiem Różdżki jest tam gliniany Fallus.

Żywiołem przypisywanym Różdżce jest Ogień, jest wiec symboliczną pochodnią na głowie Baphometa – to światło równowagi powszechnej, oraz światło poznania i wiedzy, a także ogień prometejski. Różdżka wiąże się symbolicznie z laskami Hermesa, Merkurego i Eskulapa. Koresponduje ze zmysłem wzroku. Kabała wiąże ją ze światem Acilut. Przyporządkowanym Różdżce kierunkiem świata jest południe, wiąże się więc z następującymi godformami: Hadit, Sunoches, Michael, Swaróg, Swarożyc, Ahathor, Yama, Szatan, Goap.

 

Lampa

Ostatnim z magicznych narzędzi, którymi dysponuje adept jest Magiczna Lampa. Pomimo nazwy narzędzie to jest bardziej ideą niż jej fizyczną manifestacją. Nie musi wcale przyjmować formy lampy. Każdy przedmiot będący dla maga ucieleśnieniem tej idei może stać się dla niego Lampą. Peter J. Caroroll zauważył: „Chaos, ten ostateczny substrat istnienia, jak również Kia, osobista siłą życiowa, mogą być równie dobrze odczuwane pod postacią oszałamiającej ciemności, jak też pustki i świetlistości. Lampa, jako narzędzie służące sprowadzaniu tych sił do zwyczajnej świadomości, może przyjmować różnorakie formy. Może być wszystkim, począwszy od wyobrażenia Boga lub tao, skończywszy na jakimś prymitywnie wyglądającym fetyszu czy symbolu. Droga maga polega na przejawianiu ducha w materii.” Warto tu też odnotować pogląd Phila Hinea na temat Magicznej Lampy: „W tradycyjnym systemie magii Zachodu odnosi się do idei boskości i Świętego Anioła Stróża, choć równie dobrze może się wiązać z bardziej pierwotnymi fetyszami, które z czasem osiągnęły status gnozy i inspiracji.” Jak więc zauważyliśmy to ostatnie z magicznych narzędzi wcale nie musi przyjmować postaci lampy, lecz często magowie nadają jej właśnie taką formę. Wiąże się to zapewne z faktem, że przez wieki lampa oliwna stała się jakby symbolem światła oraz oświecenia umysłowego. Światło kaganka dawało możliwość zdobywania wiedzy i poznawania rzeczywistości. Mówiąc o Lampie mamy na myśli zarówno jej niematerialną formę jaki  fizyczny odpowiednik. Zatrzymajmy się teraz przy tej pierwszej. Tak pojmowana Lampa nie ma składników ani osoby. Była zanim nastało „Jestem” i karmiona jest Aethyrem. Jest światłem czystej duszy i wyobrażeniem najwyższego. Bez jej światła mag w ogóle nie może pracować. Lampa pomaga w urzeczywistnieniu gnozy. Jest fizycznym odpowiednikiem inspiracji, a to oznacza że jest bronią natchnienia. Pobiera siły rozbudzone podczas urzeczywistniania gnozy. Uznaje się ją za symbol życia triumfującego nad śmiercią. Lampa Magiczna odnosi się przede wszystkim do Świętego Anioła Stróża i reprezentowanej przez niego Prawdziwej Woli. Związana jest też z Akashą, czyli niezmiennym, wiecznym źródłem całego wszechświata. Jest to najdoskonalsze z magicznych narzędzi. Podczas gdy pozostałe tkwią na ołtarzu, Lampa wznosi się ponad nim. Charakter Magicznej Lampy opisał pięknie Aleister Crowley:

„Gdy wzrok Maga spoczywa na Lampie, nic poza nią nie istnieje. Narzędzia leżą bezczynnie na Ołtarzu, a Światło samo płonie wieczyście.

Nie ma już Boskiej Woli, którą była Różdżka, jako że ścieżka stała się jednym z Celem.

Nie ma już Boskiego Zrozumienia, którym był Puchar, jako że podmiot i Przedmiot inteligencji są jednym.

Nie ma już Boskiego Rozsądku, którym był Miecz, jako że to, co skomplikowane rozpuściło się w Pojedynczym.

Nie ma już Boskiej Substancji, którą był Pentakl, jako że wielu stało się Jednym.

Święta Lampa płonie tajemnie, wieczysta, nieograniczona, niewymierna, bez przyczyny i skutku. Światło to jest bez ilości i jakości, nieuwarunkowane i wiekuiste.”

Jeśli mielibyśmy przypisać Lampie jakiś rodzaj energii to byłaby ona projektująca i zarazem receptywna. Nie posiada przyporządkowanego sobie kierunku świata, gdyż ogarnia swym światłem je wszystkie. Jeśli koniecznie mielibyśmy jej jakiś nadać, to byłoby to centrum magicznego kręgu w którym stoi mag jednoczą się z Duchem (opieram się tu na Liber Samekh). Wybór należytego przedmiotu na Lampę wiąże się przede wszystkim z analogią ducha i światła.

Magiczna Lampa posiada swoje odpowiedniki w judaizmie i chrześcijaństwie. W judaizmie jest to Ner tamid, zaś w chrześcijaństwie identyczną rolę pełni Wieczna Lampka. Znajdująca się w żydowskich synagogach Ner tamid jest wiszącą lampą w której wiecznie pali się światło. Umiejscowiona jest ponad Aron ha-kodesz i symbolizuje wieczną obecność Stwórcy, oraz jego wszechmocność i wieczność. Nawiązuje też do menory, która w dawnych czasach stała w Świątyni Jerozolimskiej i której przynajmniej jedno ramię musiało się palić.  

Wraz z powstaniem chrześcijaństwa, młoda religia przyjęła symbol Ner tamid i współcześnie w każdej chrześcijańskiej świątyni przed ołtarzem wisi wieczna lampka, która nigdy nie powinna gasnąć. Jej światło wskazuje na obecność Eucharystii w tabernakulum. Przypomina więc chrześcijanom o wiecznej obecności Chrystusa. Obie lampy pełnią więc podobną funkcję jak ich magiczny odpowiednik.

Na zakończenie przedstawię podsumowanie w formie tabeli:

Narzędzie	Cecha	Proces	Żywioł	Strona Świata	Natura	Charakter energii	Duch
Pentakl	ciało	synteza	Ziemia	północ	żeńska	receptywna	gnomy
Sztylet	rozum (intelekt)	analiza	Powietrze	wschód	męska	projektująca	sylfy
Kielich	dusza	zrozumienie i postrzeganie	Woda	zachód	żeńska	receptywna	rusałki
Różdżka	wola	ukierunkowanie	Ogień	południe	męska	projektująca	salamandry
Lampa	duch	boska inspiracja	Duch	centrum	-	-	-

Oczywiście magowie stosują też różne inne pomocnicze narzędzia jak bicz, łańcuch, korona, kadzielnica i dzwonek. Opisane zostaną one w odrębnym artykule.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Yngwie Malmsteen and Tim Owens - Mr Crowley.avi