Formuła 0=2

 

„Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem.”  

 

I.

Równanie „0=2” jest powszechnie stosowane jako skrót opisujący sedno ontologii thelemy. Jest ono przełożeniem proklamacji wygłoszonej przez Nuit w pierwszym rozdziale Liber AL vel Legis:

"Nikim, westchnęło światło, nikłe & bajeczne, z gwiazd, oraz dwoma. Albowiem jestem podzielona na rzecz miłości, dla szansy połączenia. Oto stworzenie świata, gdzie ból podziału jest niczym, a radość rozkładu wszystkim." (Liber AL vel Legis) (01)

„Doskonałe i Doskonałe są jednym Doskonałym, a nie dwoma; nie, są niczym! Nic jest tajemnym kluczem tego prawa.” (02)

Określenie "Nikim," (None), "Nic” (Naught), lub po prostu „0” odnosi się do niezróżnicowanej, niedualnej substancji, pokrewnej hinduskiemu „Brahmanowi” i „Śiwie”, chińskiemu „Tao”, buddyjskiemu „Adi-Buddzie”, gnostycznej „Pleromie” itd. To „Nikim” to inna nazwa „Jedności” (Unity) i jest używane, aby zasugerować ciągłość tej substancji. Pojęcie to pochodzi z Liber AL, gdzie jest napisane:

"O Nuit, trwałości Niebios, niech ludzie mówią o Tobie nie jako o jednej, ale jako o Nikim, i niech nie mówią o tobie wcale, gdyż tyś trwałością!" (03)

Crowley pisze o omawianej koncepcji „0” w swoim eseju Beraszit:

"Kiedy mówimy, że kosmos wyłonił się z 0, jaki rodzaj 0 mamy na myśli? Przez 0 w zwykłym znaczeniu tego terminu rozumiemy „brak rozszerzenia w jakiejkolwiek z kategorii.” (…) Nicość jest tym, co nie ma ważnego żadnego twierdzenia pozytywnego. Nie możemy naprawdę stwierdzić: „Nicość jest zielona lub ciężka, lub słodka”. Nazwijmy kategoriami czas, przestrzeń, wagę, głód. (…) Tak wygląda adwajtystyczna idea przyszłości człowieka – jego osobowość, pozbawiona wszelkich cech, znika i zostaje utracona, podczas gdy w jej miejsce pojawia się bezosobowa Jednia, Pleroma, Parabrahma, czyli Allah adorujących jedność wyznawców Mahometa (dla muzułmańskiego fakira Allah wcale nie jest osobowym Bogiem). Jedność jest zatem nienaruszona, niezależnie od tego, czy w jakiejś kategorii zostanie rozszerzona czy nie." (04)

Określenie "Dwoje” odnosi się do świata, z którym wszyscy jesteśmy zaznajomieni o wiele lepiej: świata składającego się z wielu dualności, w tym światła i ciemności, bólu i przyjemności, ciepła i zimna, dobra i zła itd. W „Księdze Kłamstw” Crowley pisze:

"Otchłań zwana jest również „Piekłem” i „Wielością”. Ludzie nazywają ją „Świadomością” i „Wszechświatem”. Raduje się w niej TO, co ani nie milczy, ani nie mówi." (05)

„TO” w powyższym cytacie odnosi się do koncepcji „0”/"Nikogo" (None). Ten świat „Dwóch” (Two) znany jest również jako „Wielu” (Many) (w przeciwieństwie do "Jednego" (One) lub "Nikim" (None)) oraz jako „Świadomość” (Consciousness), ponieważ nasza świadomość siebie zakłada istnienie „innego”, odrębnego od nas, często nazywanego „otoczeniem”. Nazywany jest też „Wszechświatem”, ponieważ ten świat dualności jest właśnie tak postrzegany, przez większość ludzi. Stan ten nazywany jest również „Piekłem”, ponieważ charakteryzujące go dualność i podział, są przyczyną cierpienia. W „De Lege Libellum” Crowley pisze:

"Głęboko wewnątrz każdego człowieka kryje się niezadowolenie. Kiedy przeanalizujemy jego naturę, dojdziemy do konkluzji, iż ta dolegliwość wywodzi się z wiary w dwie rzeczy, w siebie i nie-siebie, i w zachodzący pomiędzy nimi konflikt. Oto ograniczenie Woli: ten, który jest chory, jest w konflikcie ze swoim ciałem; ten, który jest biedny, żyje w niezgodzie ze społeczeństwem, i tak dalej. Problem polega na tym, jak zniszczyć tę percepcję dwoistości i jak osiągnąć zrozumienie jedności." (06)

Ponieważ żyjemy w świecie dualizmów i podziału, naszym naturalnym celem jest osiągnięcie Jedności (Unity). Thelema w odróżnieniu od innych religiami nie postrzega tego początkowego "podziału" jako „grzechu pierworodnego”, czy też „upadku człowieka”. Nie uznaje ona go za coś negatywnego. Nuit jest „podzielona na rzecz miłości, dla szansy połączenia”, zatem sam podział nie jest czystym cierpieniem, lecz szansą na zjednoczenie się w miłości i ekstazie. Bez podziału nie byłoby miłości, ponieważ miłość wymaga zarówno kochanka, jak i przedmiotu jego uczuć. Proces ten jest powszechnie określany jako „Wielkie Dzieło” oraz „Wiedza i Konwersacja Świętego Anioła Stróża”.

"Świat istnieje jako dwoje, bo tylko w ten sposób można poznać Radość Miłości, dzięki której Dwoje staje się Jednym. Wszystko, co jest wspomnianym "Jednym", jest jednak samotne. Niewielkim poświęceniem jest dla niego uczynienie siebie "Dwoma", aby móc poznać siebie, pokochać siebie i radować się tym." (07)

II.

Formuła 0=2 jest również często używana do opisu mistycznego efektu jogi, tantry oraz magii seksualnej. „Prócz miłości nie ma innej więzi, która może zjednoczyć podzielone; wszystko inne jest przekleństwem.” (08) Omawianą formułę słusznie można powiązać z koncepcją yin i yang.

 Pierwsza połowa cyklu dotyczy wznoszenia się od poziomu normalnego ku boskości. Normalnym rezultatem sprowokowanego połączenia dwóch równych i przeciwstawnych rzeczy jest unicestwienie obu wartości. W rezultacie otrzymujemy sumę zerową.

Druga połowa cyklu jest trudniejsza do zrozumienia, ponieważ dotyczy zejścia od tego, co nadprzyrodzone, do tego, co normalne. Nadprzyrodzony rezultat prawdziwego zjednoczenia (poprzez miłość) przywraca wartości unicestwionym przeciwieństwom, ale jednocześnie sumuje wartości bezwzględne. W rezultacie powstaje suma dwojga.

Można to wyrazić za pomocą pary równań, ukazujących perspektywy wyrażoną w Liber Legis.

0 = (+1) + (-1)         (połączenie pierwotnych wartości biegunowo przeciwnych, skutkujące unicestwieniem jego członków)

       |+1| + |-1| = 2   (połączenie wartości bezwzględnych biegunów przeciwnych, skutkujące przywróceniem członków)

Co daje:

0 = (+1) + (-1) «=» |+1| + |-1| = 2

Oczywiście powyższe rozważania są zbytnim uproszczenie samej teorii mnogości, ale informacje tam przedstawione powinny wystarczyć do zrozumienia założeń wspomnianego procesu.

Oba wspomniane sposoby rozumienia omawianej formuły Aleister Crowley podsumował następująco w swym eseju Poprzednicy thelemy:

„Wszechświat = 0 (w przeciwnym razie nie byłby doskonały), lecz 0 = 1 + (-1).

(0 = 2) = magija = wola życia.

(2 = 0) = mistycyzm = wola śmierci.” (09)

Omawianej w tym eseju koncepcji poświęcony został między innymi V rozdział książki Magick Without Tears Aleistera Crowleya.

 

„Miłość jest prawem, miłość podług woli.”

III. Bibliografia

Metaphysics - The Thelemic Universe

https://en.wikiversity.org/wiki/Metaphysics_-_The_Thelemic_Universe

0=2 (Mathematical Formula)

http://www.thelemapedia.org/index.php/0%3D2

Aleister Crowley, Magick without tears, Chapter V: The Universe: The 0 = 2 Equation

https://hermetic.com/crowley/magick-without-tears/mwt_05

IV. Przypisy:

(01) Aleister Crowley, Liber AL vel Legis, I:28-30

(02) Aleister Crowley, Liber AL vel Legis, I:45-46

(03) Aleister Crowley, Liber AL vel Legis, I:27

(04) Aleister Crowley, Beraszit. Esej o ontologii z odniesieniami do magii ceremonialnej

(05) Aleister Crowley, Księga Kłamstw, rozdz.10

(06) Aleister Crowley, Liber CL. De Lege Libellum

(07) Aleister Crowley, Komentarz dżerideński, I:30

(08) Aleister Crowley, Liber AL vel Legis, I:41

(09) Aleister Crowley, Księgi Bestii, Poprzednicy thelemy, str. 96

Filozofia Thelemy, cz. 3: Etyka

 Autor: IAO131

I.

Proklamacja „Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem” pochodząca z Liber AL vel Legis (I:40) ma szczególnie głębokie implikacje w sferze moralności. W dziełach Crowleya znajduje się mnóstwo materiału zgłębiającego ten temat.

Jako że „nie ma prawa poza Czyń wedle swej woli” (Liber AL vel Legis III:60), jedynym „słusznym” działaniem jest takie, które tę Wolę spełnia, a jedynym „złym” działaniem jest to, które tę Wolę udaremnia. Jak mówi Liber AL vel Legis (I:41), „Słowem Grzechu jest Ograniczenie”. Crowley wyjaśnia: ​​„To ogólne stwierdzenie oraz definicja grzechu lub błędu. Wszystko, co krępuje Wolę, przeszkadza jej lub odciąga uwagę od niej, jest grzechem” (The Law is For All). Zasadniczo, każda forma moralności, która funkcjonuje w kategoriach absolutnych, głosząca, że jakakolwiek cecha jest a priori „dobra” lub „niedobra” (lub „zła”), jest anatemą dla Thelemy. „Dla nas zatem „zło” jest pojęciem względnym. Jest ono tym, „co przeszkadza człowiekowi w spełnianiu jego prawdziwej Woli”” (The Law is For All).

Postawa zarówno wobec siebie jak i innych jest nieuniknionym następstwem zasady „Czyń wedle swej woli”. Ponieważ „nie masz żadnego prawa, poza czynieniem swej woli” (Liber AL vel Legis I:42), zatem posiadająca nieocenioną wartość samodyscyplina pomaga człowiekowi czynić swoją Wolę z pełnym, zaangażowaniem. Jak wyjaśnia Crowley: „To, co jest prawdą dla każdej Szkoły, jest równie prawdziwe dla każdego człowieka. Sukces w życiu, oparty na Prawie Thelemy, wymaga surowej samodyscypliny” (Magick Without Tears, rozdz. 8). Ponadto, ponieważ „Każdy mężczyzna i każda kobieta to gwiazda” (Liber AL vel Legis I:3), i każda z nich ma swoją własną, unikalną ścieżkę, każda „gwiazda” musi zatem postępować zgodnie ze swoją własną Wolą i unikać ingerencji w sprawy innych. Krótko mówiąc, zajmij się swoimi sprawami. „Konieczne jest, abyśmy raz na zawsze zaprzestali tego ignoranckiego wtrącania się w sprawy innych. Każdy musi mieć swobodę podążania własną drogą” (The Law is For All). Oznacza to zatem, że istnieje całkowita wolność moralna, łącznie z wolnością seksualną. „Przepełnijcie się także wolą miłości, jeśli taka wasza wola, kiedy, gdzie i z kim chcecie!” (Liber AL vel Legis I:51). Nie jest to „niekontrolowany indywidualizm” – a co za tym, nie wyklucza to możliwości sprawowania władzy. W Thelemie panuje przekonanie, że każda gwiazda ma swoją szczególną funkcję w porządku rzeczy i musi ją pełnić z pełnym skupieniem, co może obejmować także funkcję danej osoby w sprawach państwowych. „W państwie każda jednostka musi funkcjonować perfekcyjnie. I niechaj nie odczuwa zazdrości względem innych, a swe zadania traktuje jako konieczne i święte. Tylko wtedy zbudujesz wolne państwo, którego Wola będzie ukierunkowana na dobrobyt wszystkich jednostek” (Liber Alef).

Oprócz przeniesienia punktu ciężkości moralności na jednostkę i uczynienia Woli miarą tego, co jest „dobre”, a co „złe”, Thelema podkreśla pewne cechy moralne kosztem innych i uważa pewne doświadczenia za „dobre”.

Jednym z działań, do których zachęca Thelema, jest osiągnięcie Wiedzy i Konwersacji ze Świętym Aniołem Stróżem, Unia z Bogiem, rozpuszczenie ego (proces ten może być również znany pod jakąkolwiek inną metaforyczną nazwą stosowaną w mistycyzmie). Crowley wyjaśnia: „Człowiek powinien myśleć o sobie jako o LOGOSIE, jak o czymś, co znajduje się w ruchu. Dlatego formuła. „czyń wedle swej woli” jest nieuchronnością. Dopiero wtedy stajemy się sobą, gdy zapominamy o sobie, o swej odrębności. Stajemy się Wszystkim, PANEM, kiedy stajemy się Zerem [patrz rozdział „Ontologia” w tym eseju]” („Poprzednicy Thelemy”). Crowley wyraża to jasno, pisząc: „W Księdze znajduje się wiele nakazów etycznych o charakterze rewolucyjnym, ale wszystkie stanowią szczegółowe przykłady ogólnego nakazu, aby uświadomić sobie własną absolutną boskość i działać z szlachetnością, która z tej wiedzy wynika” (Confessions, rozdz. 49). Uważa się, że osiągnięcia te są dostępne dla każdego i pomagają człowiekowi lepiej zrozumieć świat, siebie i swoja Wolę.

Częstym motywem moralnym Thelemy jest siła górująca nad słabością. „Piękno i siła, radosny śmiech i rozkoszne osłabienie, moc i ogień, oto co pochodzi od nas” (Liber AL vel Legis II:20). „Moi uczniowie są dumni i piękni; silni i bystrzy, władają na swych ścieżkach jako potężni zdobywcy. Słabi nieśmiali, niedoskonali, tchórzliwi, biedni, płaczliwi – oto moi wrogowie, przybywam by ich zniszczyć” (Liber Tzadi, wersy 24–25).

W związku z tym Thelema ma odmienne spojrzenie na „współczucie”: „To jest także współczucie; koniec chorobom ziemi. Oto wykorzenienie żałoby; podlewanie kwiatów” (Liber Tzadi, werset 26). „Nie mamy nic wspólnego z wygnańcami i niezdolnymi, niech sczezną w swym nieszczęściu. Nic nie czują. Współczucie stanowi ułomność królów; zadepcz nieszczęśliwych & słabych; oto prawo silnych; oto nasze prawo i radość świata.” (Liber AL vel Legis II:21). Oznacza to, że „współczucie” nie jest rozumiane jako wsparcie słabych, ale wręcz przeciwnie: „wykorzenienie żałoby” lub niszczenie słabych oraz „podlewanie kwiatów”, czyli wspieranie silnych. Jest to współczucie, ponieważ jest ono „końcem choroby Ziemi”.

Inny pogląd na litość pojawia się także w świetle założenia Thelemy, że „Każdy mężczyzna i każda kobieta to gwiazda” (Liber AL vel Legis, I:3). Crowley pisze: „Litość wiąże się bowiem z dwoma bardzo poważnymi błędami –

błędami, które w żaden sposób nie pasują do opisanego tu kształtu świata. Pierwszy z tych błędów polega na ukrytym założeniu, że coś jest z tym światem nie tak. (…) Drugi błąd jest jeszcze poważniejszy, ponieważ wiąże się z kompleksem ego. Okazywanie komuś litości nie jest bowiem niczym innym jak pochodną przekonania o swojej wyższości. Kim bowiem jesteśmy byśmy przesądzali, co jest dla niego właściwe? Stawiamy się w lepszej pozycji, co w sposób widoczny kłóci się z etyką thelemy mówiącą, że „Każdy mężczyzna i każda kobieta to gwiazda” i posiada suwerenną duszę. Wystarczy więc choć przez chwilę pomyśleć, by wykazać całkowitą niedorzeczność takiej postawy w odniesieniu do podstawowych faktów metafizycznych” (O Thelemie). Ponadto „Księga Prawa uważa litość za coś nikczemnego… litowanie się nad drugim człowiekiem jest dla niego obrazą. On również jest gwiazdą, „jedną, indywidualną i wieczną”. Księga nie potępia walki – „Jeśli byłby on Królem, nie mógłbyś go zranić” (Conessions, rozdz. 49).

Prowadzi nas to do innego poglądu, który głosi że Thelema akceptuje istnienie konfliktów. „Pogardzajcie także wszystkimi tchórzami, zawodowymi żołnierzami, którzy miast walczyć, bawią się; wszystkimi głupcami pogardzajcie! Lecz gorliwi i dumni, królewscy i wyniośli, jesteście braćmi! Jako bracia walczcie! (Liber AL vel Legis III:57-59). „Chociaż w księdze Prawa mówi się wiele o Miłości, nie ma tam słowa o Sentymentalności. Nienawiść ma wiele wspólnego z Miłością. „Jako bracia walczcie!” Znaczenie tych słów pojmują wszystkie ludzkie rasy. Miłość opisana w Liber Legis jest odważna, męska, czasami orgiastyczna. Delikatność jest delikatnością mocy” (Liber II: Orędzie Mistrza Theriona).

Thelema nakazuje również jednostce cieszyć się życiem. Ogólny motyw akceptacji i dostrzegania radości we wszystkich aspektach życia przenika Thelemę. „Pamiętajcie wszyscy, że egzystencja jest czystą radością; że wszystkie smutki są jeno jako cienie; odchodzą & są spełnione, lecz jest to, co pozostaje. (...) Będą się radować, nasi wybrańcy; ten, kto się smuci, nie pochodzi od nas. (...) Lecz wy, o moi ludzie, podnieście się & przebudźcie! Rytuały odprawiajcie należycie, z radością & pięknem! (...) ...święto życia i większe święto śmierci! Święto każdego dnia w waszych sercach, w radości mego zachwytu! Święto każdej nocy ku Nu i przyjemności największej rozkoszy! Tak! świętujcie! radujcie się! odtąd nie ma lęku! (...) Pisz & w pisaniu znajdź ekstazę! Działaj & bądź naszą podstawą w działaniu! Drżyj radością życia & śmierci!”

(Liber AL vel Legis II:9, 19, 34-35, 41-44, 66). „Jest radość w wyruszaniu; jest radość i w podróży; jest radość w celu” (Liber Tzadi, wers 22). Ten pogląd na świat wywodzi się z idei metafizycznych [patrz rozdział „Kosmologia” w tym eseju], które Thelema głosi. Krótko mówiąc, „jest ona [Nuit] (…) nieskończonością, w której żyjemy, poruszamy się i istniejemy. (…) Jest on [Hadit] (…) wieczną energią, nieskończonym ruchem, głównym ośrodkiem całego istnienia. Wszechświat manifestuje się wraz z zaślubinami Nuit i Hadita, bez nich nie mogłaby istnieć żadna rzecz. Ta wieczna, ta nieustanna małżeńska uczta jest zatem naturą rzeczy samych w sobie, i wszystko, co istnieje, stanowi krystalizację boskiej ekstazy.” (Prawo Wolności).

Na koniec należy pamiętać, że: „Nie ma prawa poza Czyń wedle swej woli” (Liber AL vel Legis III:60). Wszystkie te idee podporządkowane są centralnej zasadzie: „Czyń wedle swej woli”. W tym tkwi piękno słowa Thelema, które zawiera tak zwięzłą i wzniosłą odpowiedź na problemy moralne, a jednocześnie niesie ze sobą złożone i zawiłe implikacje.

II. Bibliografia.

The Philosophy of Thelema, pt.3: Ethics

https://iao131.com/2011/01/29/the-philosophy-of-thelema-pt-3-ethics/

 

Filozofia Thelemy, cz. 2: Epistemologia

autor: IAO131

I.

W Liber AL vel Legis przedstawiono dwa stanowiska dotyczące rozumu. Pierwsze z nich głosi, że rozum musi być podporządkowany Woli, a drugie, że bezpośrednie doświadczenie ma pierwszeństwo przed rozumem. Te idee dotyczące rozumu przeplatają się i wzajemnie wspierają.

Po pierwsze, wola jest „ponadracjonalna” lub wykracza poza rozum. Fragment w Liber AL vel Legis, który o tym mówi, pochodzi z rozdziału 2.

“Jest we mnie wielkie niebezpieczeństwo, albowiem ten, kto nie zrozumie tych run, wielce zbłądzi. Runie w otchłań zwaną Ponieważ, a tam zginie z psami Rozumu. Przekleństwo na Ponieważ i jego ród! Niech Ponieważ będzie przeklęte na wieki! Jeśli Wola zatrzymuje się i woła Dlaczego, przyzywając Ponieważ, wówczas zatrzymuje się & nic nie czyni. Jeśli Moc pyta dlaczego, wówczas staje się słabością. Takoż i rozum jest kłamstwem, albowiem jest czynnik nieskończony & nieznany & wszystkie ich słowa są pokrętne. Dość Ponieważ! Niech będzie przeklęte niczym pies! Lecz wy, o moi ludzie, podnieście się & przebudźcie!” (wersety 27-34)

Mamy tu przekleństwo rzucane na “Ponieważ,” “Rozum,” (Reason - przyp. tłum) i “Dlaczego.” Dla Woli nie ma “Dlaczego” ani “Ponieważ”: ona po prostu DZIAŁA, po prostu JEST. Ponieważ żyjemy w świecie Bezkresnej Przestrzeni, a rozum może operować jedynie ograniczonymi (posiadającymi kres) ideami i ilościami, nie jest on w stanie wyrazić Bezkresności w sposób czysty i dokładny. Jest “kłamstwem” ze względu na “czynnik nieskończony & nieznany.” Crowley pisał, “Nie ma „powodu” (reason - przyp. tłum), dla którego Gwiazda miałaby kontynuować swoją orbitę. Niech sobie szaleje! … To śmieszne pytać psa, dlaczego szczeka. Trzeba spełniać swoją prawdziwą Naturę, trzeba spełniać swoją Wolę. Kwestionowanie tego to niszczenie pewności siebie, a tym samym tworzenie zahamowań.” (The Law is For All, II:30-31) Dlatego rozum powinien zająć się swoimi sprawami (rozwiązywaniem problemów racjonalności) i pozwolić Woli płynąć bez przeszkód; w przeciwnym razie „ryzykujemy upadkiem ze świata Woli (wolnej od żądzy wyniku) do świata Rozumu.” (Komentarz dżerideński, Liber AL, II:30) Crowley kontynuuje: „Nie wolno nam ani przez chwilę zakładać, że Księga Prawa sprzeciwia się rozumowi. Wręcz przeciwnie, jej własne roszczenia do autorytetu opierają się na rozumie i niczym innym. Gardzi sztuką oratorską. Czyni rozum autokratą umysłu. Ale sam ten fakt podkreśla, że ​​umysł powinien zajmować się wyłącznie swoimi sprawami. Nie powinien przekraczać swoich granic. Powinien być doskonałą maszyną, narzędziem do dokładnego i bezstronnego przedstawiania wszechświata swojemu panu. Jaźń, jej Wola i jej Pojmowanie powinny być całkowicie poza nim.” (The Law is For All, II:27) Ponadto: „Kiedy rozum uzurpuje sobie prawo do wyższych funkcji umysłu, kiedy ośmiela się dyktować Woli, jakie powinny być jej pragnienia, niszczy całą strukturę gwiazdy. Jaźń powinna wprawić Wolę w ruch, to znaczy, Wola powinna przyjmować rozkazy wyłącznie z wnętrza i z sfer powyżej (from within and above - przyp. tłum.).” (Komentarz dżerideński, Liber AL, II:31)

 

II. Bibliografia:

The Philosophy of Thelema, pt.2: Epistemology

https://iao131.com/2011/01/25/the-philosophy-of-thelema-pt-2-epistemology/

 

Filozofia Thelemy, cz. 1: Metafizyka

autor: IAO131

I. Wstęp

Toczy się nieustanna, być może odwieczna debata na temat tego, czy Thelema jest religią, filozofią, czy sposobem życia (czy też wszystkim naraz, a może żadnym z nich). Moim zdaniem Thelema z pewnością ma coś do zaoferowania zarówno w dziedzinie religii, jak i filozofii. Niniejszy esej przyjrzy się, jak Thelema podchodzi do klasycznych działów filozofii, w tym metafizyki (a więc i ontologii, kosmologii, eschatologii i teleologii), epistemologii i etyki.

Metafizyka to w istocie nauka o naturze świata. Tradycyjnie dzieli się ją na ontologię, kosmologię, eschatologię i teleologię.

II. Ontologia: Nikt i Dwoje (None & Two)

Ontologia to nauka o bycie, istnieniu lub rzeczywistości. Ontologia Thelemy jest wyrażona po prostu jako Nikt i Dwoje (None & Two). (01) Świat jest rozumiany jako „Nicość” (ang. Nothing oraz Naught), co jest czymś całkowicie poza wszelkim opisem i ograniczeniami. W Liber AL vel Legis I:27 napisano: "Wtedy to kapłan odpowiedział i przemówił do Królowej Przestrzeni, całując jej rozkoszne brwi, a rosa jej światła skąpała całe ciało jego w słodko woniejącym perfumie potu: O Nuit, trwałości Niebios, niech ludzie mówią o Tobie nie jako o jednej, ale jako o Nikim, i niech nie mówią o tobie wcale, gdyż tyś trwałością!" Wielu mistyków nazywało to „Jednością” (Unity), ale nawet to, jak twierdzą niektórzy, implikuje coś w rodzaju „nie-Jedności” (not-One). Crowley pisze w De Lege Libellum: “wszystkie rzeczy, które w istocie są jedną rzeczą. Nazwano ją nicością (...).” Z tego wynika konieczność wyjaśnienia pojawienia się dualizmu. W miejsce koncepcji „upadku człowieka” czy uwięzienia duszy w materii, Thelema wyjaśnia pojawienie się dualizmu w następujący sposób: “Nikim (...), oraz dwoma. Albowiem jestem podzielona na rzecz miłości, dla szansy połączenia. Oto stworzenie świata, gdzie ból podziału jest niczym, a radość rozkładu wszystkim.” (Liber AL I:28-30). W ten sposób wielość lub inaczej podzieleni znajdują się w takiej pozycji, że mogą stać się jednią i zjednoczyć. Wyjaśnienie tego znajduje się w rozdziale 3 Księgi Kłamstw, gdzie napisano: “Wielość jest tak cudowna dla Jedni, jak Jednia dla Wielości. Oto jest ich miłość. Kreacja-poród jest błogosławieństwem Jedni. Spółkowanie-rozkład jest błogosławieństwem Wielości. Wszystko w tym się przeplata i jest błogością.”

…zobacz także Beraszit Aleistera Crowleya, Magick Without Tears, rozdz. 5, Księga kłamstw, rozdz. 3, 12 i 46.

III. Kosmologia: Nuit, Hadit, Ra-Hoor-Khuit i gwiazdy

Kosmologia zajmuje się istotą Wszechświata. Można argumentować, że w Thelemie istnieje równolegle kilka podobnych kosmologii: na przykład Credo Mszy Gnostycznej podaje szczątkową kosmologię, natomiast w Nowym Komentarzu (odnoszącym się do rozdziału 1, wersetu 1) Liber AL vel Legis pojawia się idea „Materii w Ruchu”. Kabalistyczne rozumienie możemy znaleźć zaś w rozdziale 0! Księgi Kłamstw. Ostatecznie, najbardziej rozpowszechnioną kosmologią, zakorzenioną w Księdze Prawa, jest idea Nuit, Hadita i Ra-Hoor-Khuita. Thelema rozumie Nuit jako Bezkresną Przestrzeń, czyli „Niebo”, zajmowane przez różne Punkty Widzenia, czyli Hadita. Każda gwiazda – „każdy mężczyzna i każda kobieta” – znajduje się w Ciele Bezkresnej Przestrzeni i posiada Hadita jako swój rdzeń, który jest "dopełnieniem Nu, mej małżonki", "płomieniem, który płonie w każdym sercu człowieka i w rdzeniu każdej gwiazdy" a także "życiem i dawcą Życia." Razem tworzą one Wszechświat, jaki znamy. "W kuli wszędzie jestem (Hadit) środkiem, a ona (Nuit) obwodem, którego nie można znaleźć." Istnieje wiele interpretacji Nuit i Hadita – na przykład, z Nuit jako materią, a Hadit jako ruchem, a ich wzajemne oddziaływanie jest wszechświatem, ale podstawowa idea pozostaje ta sama.

…zobacz także Liber AL vel Legis rozdz. 1 i 2, Księga kłamstw rozdz. 0 i 11, “Credo” w Mszy Gnostycznej

IV. Eschatologia: Zniszczenie jaźni i świt Eonu Horusa

Eschatologia zajmuje się ideą czasów ostatecznych. W filozofii Thelemy z pewnością nie znajdziemy koncepcji Sądu Ostatecznego. W pewnym sensie można postrzegać osiągnięcie Przekroczenia Otchłani, zniszczenie osobowości lub ego, jako kres „ja” i przebudzenie się ku Jaźni (Self). Inną interpretacją eschatologii jest “zniszczenie świata przez ogień” (co można również interpretować w poprzednim znaczeniu), którą Crowley przedstawia symbolicznie w Atu XX: Eon z talii Tarota Thota. W tej kolejnej interpretacji świat został “zniszczony przez ogień” wraz z recepcją Liber AL vel Legis w 1904 roku. Crowley pisze w Księdze Thota: “W starszych taliach kartę nazywano Aniołem lub Sądem Ostatecznym. Przedstawiała anioła-posłańca dmącego w trąbę, do której przymocowano flagę z symbolem eonu Ozyrysa. (...) Karta ta reprezentowała zniszczenie świata przez ogień. Owo zniszczenie dokonało się w 1904 r. powszechnej ery, kiedy ognisty bóg Horus zastąpił powietrznego Ozyrysa i zajął miejsce na wschodzie jako Hierofant.”

…zobacz także Księga Thota “XX. Eon”

V. Teleologia: Wola

Teleologia zajmuje się celem lub zrozumieniem konstrukcji wszechświata. W Thelemie teleologia jest wyraźnie związana z „Wolą”. Można by porównać teleologię Thelemy z teleologią „Woli Życia” Schopenhauera (Wille zum Leben) i „Woli Mocy” Nietzschego (Wille zur Macht), gdzie Thelema rozumie ją jako Wolę Miłości (Will-to-Love). Wszystkie doświadczenia i wydarzenia są zbiegiem okoliczności, w których dwie rzeczy łączą się w jedną trzecią. Niezbędną formułą każdej gwiazdy jest zatem „miłość podług woli” – odnalezienie tej Woli i jej realizacja. Tak jak każda gwiazda ma swoją własną orbitę w makrokosmosie świata, tak każdy mężczyzna i każda kobieta ma swoją własną Drogę tu na ziemi. Jak pisze Crowley we wstępie do Liber AL vel Legis,„Każda czynność lub ruch jest aktem miłości, zjednoczeniem się z tą lub inną częścią „Nuit”; każda taka czynność musi być wykonywana „podług woli”, wybrana tak, aby spełniać, a nie udaremniać prawdziwą naturę danej istoty.”

VI. Bibliografia:

The Philosophy of Thelema, pt.1: Metaphysics

https://iao131.com/2011/01/20/the-philosophy-of-thelema-pt-1-metaphysics/

 

 

Rytuał Abraxasa z okazji przesilenia zimowego

 

I. Wprowadzenie

Poniższy rytuał przesilenia zimowego jest równocześnie zarysem abraksasjańskiego systemu gnostycznego, stworzonego przez Bazylidesa. Jego życie zostało przesłonięte upływem czasu, znane jest jedynie z niezatartych śladów jego dzieł, spuścizny, która krążyła w żyłach tradycji gnostycznych i okultystycznych, wnikając w same korzenie hebrajskiej kabały. To doprawdy mroczna ironia, irytująca ortodoksów, że heretycki ogień Bazylidesa nigdy nie zgasł do końca.

Naszą wiedzę o jego epoce i naukach w dużej mierze zawdzięczamy polemicznemu „Odparciu wszelkich herezji”, dokumentowi, który wbrew sobie dał początek ezoterycznej rewolucji. Bazylides, z emanacji spoza bóstw, zrodził wizję niepoznawalnego Źródła – dając początek ruchowi gnostycznemu, który wpłynął na myślicieli od Walentyna do Mojżesza z Leonu, rzucając jego cień na współczesne nurty filozofii okultystycznej. Bazylides, z koncepcji emanacji spoza bóstw, wysnuł wizję niepoznawalnego Źródła. Dał tym samym początek ruchowi gnostycznemu, który wpłynął na myślicieli od Walentyna do Mojżesza z Leonu, pozostawiając tym samym swój odcisk na współczesnym nurcie filozofii okultystycznej.

Echa tego systemu, ukryte i jawne, wciąż prześladują i dodają otuchy tym, którzy odważą się zgłębiać wiedzę o nieskończoności.

II. Ceremonia

UCZESTNICY

• Jeden celebrans, cztery osoby pełniące rolę Strażnic, a wokół nich w kręgu siedzi zgromadzenie.

• Opcjonalnie tylko celebrans w przypadku prywatnej i osobistej uroczystości. W tym przypadku rozpoczyna ceremonię w centrum i przechodzi poprzez ćwiartki po okręgu, aby na końcu powrócić do centrum.

   

   

INTROIT

01. Celebrans kłania się i oddaje cześć Północnej Strażnicy aby uczcić okres przesilenia zimowego.

02. Wszyscy członkowie kłaniają się, a celebrans mówi:

Cykl duchowego światła dokonuje ponownego obrotu, a w każdej ćwiartce ogłaszana jest nowa filozofia, ujawniana jest nowa Gnoza, wyrażana jest inna magia: wszystko ku nieskończonej i wiecznej spirali ewolucji świadomości. Objawiam Gnozę Abraxasa, która jest wyrazem Emanacji; tych promieniujących błogosławieństw, dających nam powód do nadziei, na uwolnienie od duchowego zniewolenia, oraz dostąpienie wolności i odkupienie Duszy Świata!

GNOSTYCKA EGZEGEZA

03. Celebrans zaczyna powoli okrążać krąg magiczny, wypowiadając jednocześnie następujące słowa:

Na początku była Nicość – nie brak, nie pustka, lecz niewyrażalny Absolut, ukryty poza zasięgiem ludzkiej myśli. Nie była to substancja ani niesubstancja, ani prostota, ani złożoność. Była to niewypowiedziana esencja, nienazwany i nieokreślony korzeń, z którego wszystkie rzeczy nieświadomie się wyłaniają, spowity w bezruchu ciszy, której nie sposób wyrazić słowami.

Jednakże ta Nicość nie jest nieruchoma; jest żywa a charakteryzuje się ruchem enigmatycznym i głębokim, paradoksalnym połączeniem inteligencji i nie-inteligencji, kreacji i świadomości. Z tego niezgłębionego źródła wszelkiej możliwości, tryska nasienie nieograniczonego potencjału. Jest nim IAO, Alfa i Omega, z którego wszystko się wyłania i do którego wszystko powróci.

Z tego pierwotnego nasienia wyłania się pierwsza emanacja: Pięć Pierwotnych Zasad. Są to: Umysł (Nous) – źródło myśli; Słowo (Logos) – artykulacja bytu; z nich zaś wypływa Inteligencja (Phronesis) – rozróżnienie znaczenia; Mądrość (Sophia) – łono wglądu; i Moc (Dynamis) – siła kształtująca światy. Te pięć elementów pozostaje w doskonałej harmonii, tworząc pierwotną architekturę bytu, czysty i abstrakcyjny wszechświat – archetypowy szablon, z którego wykuwane są wszystkie późniejsze manifestacje.

W swojej równowadze emanacje te splatają ukrytą sieć niezliczonych światów. Z niewyczerpanego potencjału ziarna rodzą się warstwy stworzenia a wszechświaty rozwijają się niczym fraktalny hymn ku czci Absolutu. W ten sposób narodziło się 365 odrębnych domen, z których każda odzwierciedlała wieczny archetyp, każda była cieniem i echem pierwotnej całości – każda była mikrokosmosem bezgranicznego, wiecznego projektu.

W każdym z tych 365 wszechświatów rezyduje bóg, centralna oś lustrzanego zjednoczenia Pięciu Zasad. Jednakże bóg ten jest jedynie niedoskonałym odbiciem niewyrażalnego Absolutu, stworzonym obrazem, nacechowanym ograniczeniami wynikającymi z jego pochodzenia. Z tego boga wyłania się jego potomek – stworzony z jego istoty – Syn Światła.

Syn Światła wykracza poza swojego stwórcę, ucieleśniając prawdziwsze odbicie Źródła, nieskażone skazami jego pochodzenia. Jako czysty wyraz pierwotnego nasienia, Syn ten staje się przewodnim światłem duchowej ewolucji w każdym przejawionym wszechświecie. Poprzez swój świetlisty wpływ, Syn Światła prowadzi stworzenie z powrotem ku doskonałości i jedności Absolutu, przywracając równowagę i cel zakorzeniony w boskiej architekturze bytu.

Pięć Zasad splotło swą potęgę w pojedynczą, niezgłębioną siłę – boskość rozległą i wszechogarniającą, jedność wszystkiego, co manifestuje się w 365 wszechświatach. To właśnie jest Abrasax, czyli Abraxas, niewysłowiona Całość. Usłyszcie mnie, gdy oświadczam: bóg zwiastowany przez instytucje to pusta maska, fałsz, który przesłania głębszą prawdę. Oto bowiem Abraxas przekracza takie binarne podziały jak dobro i zło; jest zarówno diabłem, jak i bogiem, ponieważ jest Duchem w swojej całości, nieprzerwanym i absolutnym.

Jako bóg, Abraxas ukazuje się w formie zarówno symbolicznej, jak i enigmatycznej. Jego tors jest ludzki, odziany w zbroję do nieustannej walki o wiedzę, symbolizującej odwieczne poszukiwanie zrozumienia. Jego nogi to dwa węże, zwinięte i potężne, reprezentujące Nous i Logos, splecione fundamenty umysłu i słowa. Jego głową jest łeb koguta, symbol Phronesis i boskiego światła, którego dawcą jest Phoebus. Są one zwiastunami jasności i przebudzenia. W dłoniach trzyma symbole Sophii i Dynamis: tarczę mądrości i bicz mocy, strażników i wykonawców boskiej woli.

Taka jest anatomia prawdziwego Boga – tajemnicy tak wielkiej, jak wszechświaty, którymi rządzi, istoty, która przeciwstawia się złudzeniu oddzielenia. Bóg ten ucieleśnia całość bytu w jej straszliwej i wzniosłej jedności.

SEZONOWY WIR

04. Strażnik we Wschodniej Strażnicy czyni znak krzyża, następnie wibruje literę Alfa, intonuje słowo hAletseitor (Strażnik) i mówi:

Oto boskość Abraxasa, niezgłębione zjednoczenie wszystkich zasad. Phronesis, przewodnie światło rozróżniania, stoi na jego straży, chroniąc integralność Źródła. To Phronesis wytycza ścieżkę przez labirynt dociekań, prowadząc poszukiwacza do spojrzenia na zasłoniętą prawdę, nie w pośpiechu, lecz w miarowych gradacjach, które oczyszczają i hartują duszę.

Bo w świętej podróży Nicość staje się zwierciadłem Ducha – odbijającą pustką, w której dusza spotyka swoją esencję, dostrzegając nieskończoność poprzez jasność własnego dążenia. To w tym odbiciu niepoznawalne zaczyna się objawiać, nie jako odpowiedź, lecz jako odwieczne zaproszenie do wzniesienia się przez cienie zrozumienia ku bezgranicznemu światłu.

05. Strażnik w Południowej Strażnicy czyni znak krzyża, następnie wibruje literę Beta, intonuje słowo Bouleima (Cel) i mówi:

Oto boskość Abraxasa, wieczna synteza wszystkich zasad. Dynamis, siła mocy i ruchu, napędza stworzenie i nieustanną ewolucję bytu. To Dynamis zapewnia brak stagnacji w porządku kosmicznym, popychając wszystkie rzeczy ku ich przeznaczeniu.

Choć pierwotny wzór został ustanowiony u zarania dziejów, nie jest on statycznym dekretem, lecz żywym planem – projektem nieskazitelnym w swej koncepcji i wzniosłym w kulminacji. Dynamis bowiem urzeczywistnia wolę Absolutu, kształtując i przekształcając niezliczone manifestacje, by odzwierciedlały rozwijającą się doskonałość, która tkwi w samym sercu nasienia. Dzięki tej boskiej mocy cykl stworzenia i transcendencji płynie nieprzerwanie i wiecznie, zmierzając spiralnie ku swej apoteozie.

06. Strażnik w Zachodniej Strażnicy czyni znak krzyża, następnie wibruje literę Rho, intonuje słowo Rheima (Aksjomat) i mówi:

Oto boskość Abraxasa, wieczna jedność wszystkich zasad. Logos, Boskie Słowo, jest źródłem wszelkiej manifestacji. To przez Logos, bóg stwórca ducha, wyraża istotę Absolutu, wypowiadając Słowo boskiej substancji. W tym świętym akcie to, co niewyrażalne, zostaje przetłumaczone na formę, a to, co nieprzejawione, dostępuje manifestacji.

Logos jest mostem między światami, medium, przez które duch przybiera materię i staje się namacalny, kształtując pozbawiony formy potencjał w ustrukturyzowane rzeczywistości bytu. Jest kosmicznym rezonansem, poprzez który wyrażają się ukryte zamysły Źródła, pierwotną wibracją, która daje początek wszelkiemu stworzeniu, i wiecznym echem, które wiąże wszystko z jego źródłem.

07. Strażnik w Północnej Strażnicy czyni znak krzyża, następnie wibruje literę Chi, intonuje słowo Charis (Łaska) i mówi:

Oto boskość Abraxasa, niewysłowione zjednoczenie boskich zasad. Sophia, promienne światło duchowej wiedzy, jaśnieje jak korona mądrości, którą się zdobywa, a nie otrzymuje – mądrości zrodzonej jedynie z doświadczenia. To Sophia oświetla ścieżkę prowadzącą poprzez cienie bytu, odsłaniając prawdy leżące poza zasłoną zwykłego zrozumienia.

Mądrość Duchowa jest wzniosłym potomstwem Umysłu (Nous) i Słowa (Logos), zwieńczeniem ich jedności. To aktywna inteligencja, łagodzona dociekaniami i wzbogacana poprzez bezpośrednie zetknięcie, która poszukuje Źródła i poprzez tę świętą podróż przewyższa swoich protoplastów. W Sophii wiedza przemienia się w objawienie, a poszukiwacz przekracza granice skończoności, obejmując nieskończoność z jasnością i wdziękiem.

08. Celebrans stojący w centrum kręgu czyni znak krzyża, następnie wibruje literę Sigma, intonuje słowo Steropa (Błyskawica) i mówi:

Oto boskość Abraxasa, nieprzerwana jedność wszystkiego, co jest i nie jest. Nous, boski Umysł, jest pierwszą iskrą, która poczyna Całość w całej jej pełni – wizją tak kompletną, że w jednej chwili pojmuje Wszystko, niczym błyskawica oświetlająca nieskończoność. Z niewysłowionej ciemności boga, który jest Niczym, rozbłyska światło Nous, stając się promienną esencją Abraxasa.

Całość, jak ją zna Nous, jest spójna i niepodzielna, wolna od uprzedzeń, sentymentów czy fragmentacji. Jest czystym zrozumieniem, nietkniętym ograniczeniami dualizmu. Jednak my, przejawieni, pozostajemy spowici niewiedzą, gdyż to, co wykracza poza ekspresję i zrozumienie, wymyka się pojmowaniu skończonych umysłów. Nous, w swojej cichej jasności, zna Wszystko takie, jakie jest – poza słowami, poza myślą, poza zasłoną tego, co postrzegamy.

09. Celebrans łączy węzły wschodni, południowy, zachodni i północny z punktem w centrum kręgu. Mówi:

Alfa, Beta, Rho, Chi, Sigma — A.B.Rh.Ch.S. — Abraxas!

Z niewypowiedzianej ciszy wyłania się Słowo, wibracja przeszywająca pustkę, emanująca na zewnątrz, by utkać pięcioczłonowego boga 365 przejawionych wszechświatów! To, co niewyrażalne, poprzez swą bezgraniczną łaskę, nabiera formy – każda sylaba jest iskrą, każda litera zasadą, każde wypowiedzenie genezą kosmicznej prawdy.

Abraxas! Imię rozbrzmiewa poprzez całe stworzenie, rodząc świętą architekturę bytu i odsłaniając boski porządek kryjący się pod chaosem. Jest pieczęcią Całości, obejmującą pustkę i pełnię, początek i kulminację, wieczność i przemijalność.

10. Wszyscy członkowie kończą rytuał medytacją nad tym, co zostało objawione.

---------------------------------------------------

ECCLESIA GNOSTICA UNIVERSALIS

Ad Babalonis Amorem Do

Dedico Omnia Nihilo

---------------------------------------------------

 

III. Bibliografia:

 

The Winter Solstice Ritual Of Abraxas

https://ecclesiagnosticauniversalis.org/the-winter-solstice-ritual-of-abraxas/

 

O Różdżce Podwójnej Mocy

autor: Michael Osiris Snuffin

"Jestem Panem Podwójnej Różdżki Mocy, różdżki Siły Kof Nia – lecz ma lewa ręka jest pusta, albowiem skruszyłem Wszechświat & pozostało nic."

Księga Prawa, III:72

"Tyś jest Tym, który dzierży różdżkę podwójnej mocy!

Ciebie, Ciebie przyzywam!

(...)

Dzierżę różdżkę podwójnej mocy w głosie mistrza – Abrahadabra!

Przyzywam Cię słowem!"

Aleister Crowley, Inwokacja Horusa

I. Wprowadzenie

W 1997 roku, dzięki doświadczeniu pewnego żywego i wyrazistego snu, zrodził się we mnie pomysł na zbudowanie Różdżki Podwójnej Mocy, narzędzia trzymanego przez Ra-Hoor-Khuita na Steli Objawienia. W 1997 roku, dzięki żywemu snu, zrodził się we mnie pomysł na zbudowanie Różdżki Podwójnej Mocy, narzędzia trzymanego przez Ra-Hoor-Khuita na Steli Objawienia. Uległem tej nagłej fali twórczej inspiracji i pod koniec tygodnia miałem piękną różdżkę z rzeźbioną głową i stopą, gotową do pomalowania. Wtedy zdałem sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co symbolizuje ta Różdżka, a tym bardziej jakiego jest koloru! Oto rezultaty moich badań.

II. Trzy Eony, trzy Różdżki

Różdżka Podwójnej Mocy jest w rzeczywistości najnowszą inkarnacją różdżki, która ewoluowała przez Eony. Pierwszą inkarnacją tej różdżki było egipskie Berło Uas, odpowiadające Eonowi Izydy. Drugą inkarnacją była Różdżka Feniksa, odpowiadająca Eonowi Ozyrysa. Różdżka Podwójnej Mocy odpowiada obecnemu Eonowi Horusa. W każdym Eonie symbolika i kolor różdżki są inne; dlatego należy dokładnie przeanalizować każdą z nich, aby w pełni zrozumieć symbolikę i znaczenie Różdżki Podwójnej Mocy.

III. Berło Uas

Różdżka przedstawiona na Steli Objawienia, w kontekście historycznym, to berło Uas. Było ono symbolem zdrowia, szczęścia i boskiej pomyślności (1), ale także władzy i panowania. (2) Berło Uas kojarzono z cechami boskiej władzy i było noszone wyłącznie przez bogów i boginie. Było tak aż do późnego okresu cywilizacji egipskiej, kiedy to faraonowie również zaczęli być przedstawiani z tym atrybut w ikonografii pogrzebowej. W sztuce egipskiej, jak również na Steli, berło Uas ma kolor zielony. Dla Egipcjan zieleń symbolizowała płodność, życie i zmartwychwstanie. (3)

IV. Różdżka Feniksa

Złotobrzaskowa Różdżka Feniksa została opisana przez Drugiego Adepta w Rytuale Adeptus Minor: "Moją jest różdżka zakończona symbolem binarności a zwieńczona Krzyżem życia Tau, czyli głową Feniksa, świętą dla Ozyrysa. Symbolizuje ona odrodzenie i zmartwychwstanie ze śmierci.” (4)

Crowley przedstawia nam własną definicję Różdżki Feniksa w odniesieniu do Piątki Różdżek z talii Tarot Thota:“Wieńczy je głowa Feniksa, co przywodzi na myśl zniszczenie (bądź raczej oczyszczenie) przez ogień i zmartwychwstanie energii z jej prochów.” (5)

Różdżka Feniksa pojawia się również na karcie Książę Różdżek, osobistej karcie dworskiej Crowleya i tutaj jest ona koloru czerwonego. Opisuje on ją następująco: “W lewym ręku trzyma Różdżkę Feniksa Drugiego Adepta (w Rytuale 5°=6□ R.R. et A.C.). Jest to różdżka mocy i energii.” (6)

Wreszcie w swoim dziele 777, Crowley opisuje Różdżkę jako „ukoronowanego Feniksem fallusa, powiązanego ze stworzeniem życia zwierzęcego poprzez inicjację Ognia”. (7)

V. Różdżka Podwójnej Mocy

Crowley nigdy bezpośrednio nie wyjaśnia symboliki Różdżki Podwójnej Mocy, ale daje nam pewne pojęcie o jej znaczeniu w komentarzu pochodzącym z książki "The Law is for All". Stwierdza on: „ogólne znaczenie jest następujące: Kontroluję jednakowo siły czynne i bierne”. (8)

Kiedy zestawimy tę definicję z diagramem Drzewa Życia, natura Różdżki Podwójnej Mocy staje się jasna. Berło Uas symbolizuje różne atrybuty boskiej władzy, cechę Chesed. Różdżka Feniksa jest przypisywana do sefiry Gebura jako Różdżka Drugiego Adepta (9), a także ze względu na jej ognistą i destrukcyjną naturę. Gebura jest siłą aktywną, a Chesed – pasywną. Tym, co kontroluje lub pośredniczy pomiędzy siłami tych sefirot jest Tifaret. Ponadto "Panem Podwójnej Różdżki Mocy" jest Ra-Hoor-Khuit, bóg Słońca.

Jeśli zestawimy kolory pierwszych dwóch różdżek z kolorami sefirot, wyłoni się ten sam wzór. Berło Uas jest zielone, kolor Netzach i Wenus, siły pasywnej. Różdżka Feniksa jest czerwona i kojarzona z Geburą i Marsem, siłą aktywną. Zatem kolor Różdżki Podwójnej Mocy to żółty lub złoty, kolory Tifaret i Słońca, pośredniczących pomiędzy siłami aktywnymi i pasywnymi.

VI. Przypisy:

(1) Lurker, Manfred, An Illustrated Dictionary of the Gods and Symbols of Ancient Egypt, str. 127.

(2) Wilkinson, Richard H. Reading Egyptian Art, str. 181.

(3) Wilkinson, Richard H. Symbol & Magic in Egyptian Art, str. 108.

(4) Regardie, Israel. The Golden Dawn, 6th Editions, str. 224.

(5) Crowley, Aleister. Księga Thotha, str. 215.

(6) Ibid, str. 173.

(7) Crowley, Aleister. 777, str. 109.

(8) Crowley, Aleister. The Law is For All, str. 333.

(9) Regardie, Israel. The Golden Dawn, 6th Edition, str. 221: „Drugi Adept, który reprezentował Netzach [na stopniu Portalu], teraz reprezentuje Ogień Gebury i dzierży Różdżkę Feniksa Siedmiu Podwójnych Liter.”

VII. Bibliografia:

On the Wand of Double Power by Michael Osiris Snuffin

https://hermetic.com/osiris/wandofdoublepower

Garść przemyśleń o praktycznym zastosowaniu Czterech Mocy Sfinksa

autor: Eleanor

I. Wprowadzenie:

Eliphas Lévi był XIX-wiecznym francuskim okultystą i zdecydowanie stał się wpływową postacią w rozwoju zachodniego ezoteryzmu. Urodził się w 1810 roku jako Alphonse Louis Constant. Powszechnie uznaje się, że jego najważniejszym dziełem, był „Dogmat i Rytuał Wysokiej Magii”, w którym autor zgłębiał syntezę różnych tradycji mistycznych.

Innym jego dziełem była opublikowana w połowie XIX wieku „Magia transcendentalna”. Książkę ta skupia się na sferze zarówno okultyzmu jak i mistycyzmu. Lévi zgłębia w niej koncepcję magii jako transformacyjnej praktyki duchowej, łączącej elementy kabały, alchemii oraz hermetyzmu. Książka wyraża wizję Léviego dotyczącą uniwersalnego i symbolicznego języka leżącego u podstaw wszystkich tradycji mistycznych. Centralnym punktem jego filozofii jest idea, że ​​mag, poprzez zrozumienie korespondencji i manipulację symbolami, może osiągnąć wyższe stany świadomości i dostąpić boskich prawd.

W „Magii transcendentalnej” Lévi pisze: “Aby osiągnąć SANCTUM REGNUM, czyli wiedzę i moc Maga, potrzebne są cztery niezbędne warunki – inteligencja oświecona nauką, nieustraszoność, której nic nie jest w stanie powstrzymać, wola, której nie można złamać, i roztropność, której nic nie jest w stanie skazić ani zatruć. WIEDZIEĆ, ODWAŻYĆ SIĘ, PRAGNĄĆ, ZACHOWAĆ MILCZENIE – oto cztery słowa Magusa wypisane na czterech symbolicznych formach sfinksa.”

Te cztery moce są niezbędne do rozwoju nie tylko w praktyce magii, ale dla każdego, kto pragnie skutecznie działać w świecie. Należy je rozwijać i wykorzystywać z rozwagą. (1)

II. Praktyczne zastosowanie:

 

Wiedzieć (scire) 

Pierwsza moc, „Wiedzieć”, symbolizuje dążenie do wiedzy i przebudzenie intelektu. W naukach Leviego wykracza to poza samo gromadzenie faktów; jest wezwaniem do zagłębienia się w głębsze prawdy istnienia.

Zachęca poszukiwaczy do zgłębiania tajemnic wszechświata, zrozumienia siebie i uchwycenia ukrytych powiązań, które spajają wszystko. Wiedzieć to wyruszyć w trwającą całe życie podróż, mającą na celu naukę, zadawanie pytań i poszerzanie granic świadomości.

W kontekście praktycznej magii, musimy najpierw uświadomić sobie, co faktycznie chcemy osiągnąć, zanim podejmiemy w tym celu działania. „Wiedzieć” co chcemy czynić, kim chcemy być lub co chcemy osiągnąć, jest zawsze kluczowym pierwszym krokiem.

 

Pragnąć (velle) 

Druga moc, „pragnąć”, podkreśla transformacyjną siłę intencji i pragnień. Levi sugeruje, że prawdziwa moc tkwi w dostosowaniu woli jednostki do woli boskiej. Pozwala to jednostkom kształtować ich przeznaczenie.

W koncepcji tej nie chodzi o skupienie się na pobożnych życzeniach, lecz o ukierunkowane i zdyscyplinowane wykorzystanie osobistej energii.

„Pragnąć” oznacza zrozumieć moc intencji i uświadomić sobie, że myśli i pragnienia mają zdolność kształtowania rzeczywistości.

Musimy szczerze czegoś pragnąć, zanim będziemy w stanie podjąć działania mające na celu urzeczywistnienie tego pragnienia.

 

Odważyć się (audere) 

„Odważyć się”, trzecia moc, ucieleśnia odwagę i gotowość do stawiania czoła wyzwaniom na drodze do samorealizacji. Levi zachęca do wyzwolenia się z ograniczeń strachu i odważnego przyjęcia nieznanego.

Odważyć się to wyjść poza strefę komfortu, stawić czoła przeciwnościom losu i pokonać przeszkody, które hamują rozwój duszy. To wezwanie do działania, motywujące poszukiwaczy do urzeczywistnienia swojego wewnętrznego potencjału w świecie zewnętrznym.

Zachować milczenie (tacere) 

Czwarta i ostatnia moc, „zachować milczenie”, ma głębokie znaczenie w sferze mistycyzmu. Lévi był przekonany, że nie wszystkie prawdy należy otwarcie głosić, a mądrość tkwi w milczeniu. Zachować milczenie to strzec świętej wiedzy zdobytej na duchowej drodze, rozumiejąc, że niektóre tajemnice należy zachować i dzielić się nimi tylko z tymi, którzy są gotowi je przyjąć.

Ze wszystkich mocy Sfinksa, to właśnie tej mocy wielu praktykujących okultyzm poświęca najmniej uwagi. Wiem, że to prawda i kiedy zaczynałem, niestety sam też musiałem się przekonać na własnej skórze o mocy [i konieczności] milczenia.

Kiedy bez rozeznania dzielimy się z innymi osobami naszymi nadziejami i planami, wpuszczamy do naszych kalkulacji nieoczekiwane energie. Projekcje innych ludzi to realne energie, które wpływają na nasze postrzeganie i działania.

Kiedy mówimy bez rozeznania, możemy osłabić naszą wolę i otworzyć się na wpływy zewnętrzne. Dzieje się tak nie tylko na poziomie czysto przyziemnym (w tym sensie, że możemy dać się zniechęcić negatywnym opiniom innych), ale także na poziomie metafizycznym czy magicznym.

Dlatego mądrze jest zawsze kierować się rozwagą, zwierzając się innym. Musiałem się przekonać na własnej skórze, że inni ludzie nie zawsze chcą, żeby ci się udało.

Zawsze pamiętam o sile i mądrości, jaką daje świadome rozróżnienie w kwestii tego o czym należy mówić i w rozważanym dzieleniu się tym ludźmi wokół mnie. Nie wystarczy wiedzieć, pragnąć i odważyć się, ale ważne jest również by zachować milczenie.

Bibliografia:

Know, Will, Dare & Be Silent

https://therhetoricofmagic.com/uncategorized/the-four-powers-of-the-sphinx/

Przypisy:

(1) Poniżej kilka dodatkowych przemyśleń odnośnie praktycznej strony Czterech Moce Sfinksa:

a) wiedzieć: przyswoić sobie naukę płynącą z inicjacji, poszerzać wiedzę i umiejętności prowadzące do upragnionego celu (zarówno magicznego jak i będącego częścią codziennego życia).

b) pragnąć: dochować magicznych ślubów, rozwijać siłę woli, samokontrolę, skupienie i nastawienie na obrany cel, determinacja, konsekwentność, dyscyplina.

c) odważyć się: dojrzałość do wykonania kolejnego kroku (na śnieżce duchowej i życiu codziennym), asertywność, samozaufanie, pewność siebie, otwartość na zmiany.

d) zachować milczenie: rozważne milczenie, dochować tajemnicy, zachować dyskrecję, nie wyrażać opinii i nie udzielać porad bez wyraźnej prośby, nie dzielić się pochopnie wiedzą zawodową, którą zdobyliśmy w pocie czoła i która daje nam przewagę.

Oczywiście lista ta nie jest kompletna i każdy samodzielnie rozwija te moce, chcąc odnieść sukces zarówno na ścieżce duchowej jak i w życiu codziennym - przyp. tłum.