czwartek, 19 listopada 2026

Zarys mistycyzmu thelemicznego, cz. 1: Wprowadzenie

autor: Chris 

I. 

Po cichu pracowałam nad czymś, co muszę przyznać naprawdę mnie zaskoczyło i skierowało w kierunku, którego szczerze mówiąc, się nie spodziewałam. Szczerze mówiąc, nie miałam zamiaru nigdy więcej publikować czegokolwiek w internecie ani publicznie. Szukałem własnej praktyki, dopasowanej do mnie i moich zainteresowań. Izolacja ostatnich dwóch lat mnie zmieniła i byłem gotów po prostu skupić się na swoich sprawach. Walczyłem z całych sił z depresją, anhedonią i poczuciem beznadziei.


Najważniejszą rzeczą, którą zacząłem zgłębiać, była praca Davida Chaima Smitha na temat mistycznej Kabały. Przemawiała do mnie, więc zacząłem ją zgłębiać. Miałem okazję z nim porozmawiać i dzięki mojej wcześniejszej praktyce i jego znakomitemu nauczaniu, wspomniany kurs zaczął przynosić owoce. Czułem się, jakbym włożył element układanki na swoje miejsce. Wspomniany kurs dosłownie splatał w jedność dokładnie te rzeczy, których szukałem podczas moich głębokich studiów nad Kabałą i alchemią. To było tak, jakby przemawiał bezpośrednio do mnie. Tekstem, który najbardziej do mnie przemówił, jest Bath of Bright Silence, ale gorąco polecam wszystkie jego teksty.

 


Z radością oddałem się praktyce, planując poświęcić na nią tyle czasu ile tylko będzie wymagała. Nigdy tak naprawdę nie interesowało mnie bycie kimś. Chciałem wybrać się na odpoczynek, który nie będzie z góry ograniczony czasowo. Innymi słowy, bawiłem się w Eremitę. Byłem zadowolony z pozostawienia świata za sobą w pogoni za własną gnozą.


W pewnym sensie nie jestem pewien, czy nie skończę właśnie tak, na swego rodzaju mistycznej emeryturze. Tak czy inaczej, mogę mówić tylko o ścieżce, którą obecnie podążam. Więc oto jestem, pisząc w pustkę internetu do nieznanego czytelnika. Jeśli to czytasz, dziękuję za to. Mam nadzieję, że owoc mojej pracy okaże się w jakiś sposób wam pomocny.


Więc tak siedziałem (wciąż to robię), pracując nad swoją Kabałą, ale ciągle pojawiało się mnóstwo nowych rzeczy. Część z nich wiązała się z Księgą Prawa, znaną też jako Liber AL vel Legis. Tekst ten ówcześnie spoczywał odłożony przeze mnie na bok, razem z resztą moich hermetycznych materiałów. Odnosił się on do zupełnie innych rzeczy, lecz przekaz jego pozostawał niezmienny.


Wciąż w różnych materiałach dostawałem małe fragmenty ten księgi. Pojawiały się odniesienia do niej i cytaty tu i ówdzie, które niosły ze sobą nowe, głębokie znaczenia, wykraczające poza wszystko, o czym wcześniej rozmyślałem. Fakt ten z kolei napędzał moją praktykę kabalistyczną. Te dwa elementy splatały się w dziwny, szalony sposób.


Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że zaczynałem od serii doświadczeń, które obejmowały to, co teraz rozumiem jako Heru-ra-ha, Nuit i Hadit. Obecnie postrzegam te doświadczenia w zupełnie innym świetle niż wtedy. Hermetyzm Franza Bardona pojawił się w moim życiu znacznie później. Chociaż cenię sobie te lekcje i doświadczenia, to tak naprawdę punktem kulminacyjnym całego okresu stała się bliska przyjaźń, którą nawiązałem z kilkoma osobami. Jedną z nich był Justin B The Magician, w trakcie znajomości z którym, bogowie thelemy pojawiali się dość sporadycznie.


Okres ten zakończył się dla mnie wraz z otrzymaniem krótkiego tekstu, który jednak na zawsze zaginął w odmętach czasu. Odnosił się on do tego, co będę robić przez kolejne lata. Studiowałem i praktykowałem wiele różnych rzeczy, by później rozłożyć je na czynniki pierwsze i pozostawić za sobą, przechodząc do następnego etapu, i tak dalej… Wspomniany tekst zasygnalizował mi wtedy, że z tych zniszczonych domów zbuduję coś nowego - świątynię. Będąc szczerym, nie uważam, że świątynia ta kierowana jest dla wielu. Nie jestem pewien, czym się będzie zajmować ani jaką ostatecznie przybierze to formę. Jeśli służyć będzie mnie i tylko mnie, niech tak będzie.


Przejdźmy do tego, co stało się obiektem moich zainteresowań. Studiowałem system alchemiczny Rubaphilosa Salfluerea, jednak w końcu praktycznie go porzuciłem. Z całego systemu pozostały mi bliskie symbolika procesu alchemii, idea, że inicjacja jest w istocie alchemiczną procedurą zastosowaną do ludzkiego umysłu, oraz kabalistyczne skupienie się na częściach duszy.


To skłoniło mnie do studiowania materiałów Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Zajęło mi to sporo czasu, ale w końcu to również porzuciłem. Pisma zakonu A∴A∴ i Aleistera Crowleya pojawiały się i znikały. W końcu zostałem masonem, co okazało się dla mnie czymś dość głębokim. Światło masonerii będzie na zawsze płonąć w moim sercu, bo wiem, że to mistyczne światło, które jaśnieje wszędzie. Tak osiągnąłem punkt, który pozostawił mnie niezaspokojonym. Wydawało się, że wszyscy dotarli do krawędzi wielkiej tajemnicy, ale nikt nie był w stanie mnie przez nią przeciągnąć. Znałem kierunek, posmak, że tak powiem, ale czegoś mi brakowało.


Zetknąłem się z dziełami Davida Chaima Smitha i nagle gobelin zaczął się tkać. Zacząłem robić postępy, kąpiąc się raz po raz w jasnej ciszy, gdy łaska na to pozwalała. A jednak to przeklęta Księga Prawa wciąż powracała w moich myślach. To poezja Nuit zdawała się przemawiać do moich niewypowiedzianych przeżyć (również tych negatywnych). Doświadczenia z wczesnych dni, które miały tak głęboki wpływ, wydawały się teraz coraz bardziej zapowiedzią tego, co miało nadejść półtorej dekady później. Znaczyły dla mnie tak wiele, ponieważ zakosztowałem ich, a one prowadziły mnie do domu. Poczucie inności w tych chwilach było niepodobne do żadnego doświadczenia, które było moim udziałem przedtem, potem, ani obecnie. Samo słowo „doświadczenie” nie oddaje jego całkowitej wielkości.



II. Powrót do thlelemy 

Zajrzałem więc z powrotem do Liber AL vel Legis i… otworzyła się ona przede mną niczym skrzynia skarbów, pełna cudów i piękna. Jej bogactwo nie było tym, czego się spodziewałem. Wszystko to splotło się w jedną całość i wiedziałem już, że to tego szukałem. Księga Prawa jest moją świętą księgą, wyznaczającą reguły i stanowiącą przewodnik po mojej wierze i praktyce. Mogłem zajrzeć w nią w sposób, którego nigdy nie będę w stanie pojąć, ponieważ jest to poza możliwością mojego zrozumienia, a jednocześnie immanentnie w zasięgu ręki.


Otrzymywałem nauki, które były całkowicie zgodne z kabałą, którą wcześniej odkryłem, ale zawierały również kluczowe elementy z niemal każdego etapu mojej podróży. Gdybym nie wykonywał żadnej z tych konkretnych praktyk, nie studiował każdej tradycji z wielką szczegółowością, ich nauki byłyby poza moim zasięgiem. Wierzę, że skoro wszystko to odnosi się do mojej własnej praktyki, niektóre przedstawione dalej przemyślenia więc należałoby traktować wyłącznie jako moje, osobiste opinie. Jednak w jej trakcie zauważyłem również rzeczy, które wskazują na potrzebę stworzenia grupy do wspólnotowej praktyki. Czasem nie należy praktykować samotnie, ale z czego wynika moje coraz silniejsze przeświadczenie o tym? Ponieważ tak głosi Księga Prawa i z tego, co widzę, thelema potrzebuje obecnie wspólnoty bardziej niż kiedykolwiek. Dlatego dam wam to, co posiadłem, a jeśli pojawi się z waszej strony zainteresowanie, może uda nam się zbudować coś nowego.


Dzieło to stanowiłoby jednak wyzwanie, ponieważ wymagałoby ode mnie odrzucenia niemal wszystkich uniwersalnych wyobrażeń o tym, czym jest thelema. Musiałbym być, niczym Marcin Luter, który przybił swoje 95 tez na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze. W moim przypadku trafniejsza byłaby ilość 93 tez, haha. Może kiedyś faktyczne je wszystkie spiszę, ale na razie jestem jeszcze na wczesnym etapie tej praktyki i mogę powiedzieć tylko tyle w tym temacie. Wiele rzeczy będę dopracowywać w trakcie, ale istnieje solidny fundament, na którym to wszystko spoczywa. Tym fundamentem jest Księga Prawa.

 

 

 Dochodzimy więc do chwili obecnej, w której próbuję rozplątać ten zawiły węzeł nieliniowości i fundamentalnego paradoksu. Trwają prace nad dużym projektem, który naprawdę rozwinie całość i mam nadzieję, że w miarę postępów będę mógł dzielić się tym światłem, krok po kroku. Na koniec tego wstępu mam kilka obietnic do złożenia.

 

1. Obiecuję, że na ile to możliwe, nie będę ukrywał sedna tajemnic.

2. Obiecuję, że nie będę gadać bez końca o sednie sprawy, ale nigdy nie będę też dzielił się swoją wiedzą bez obowiązkowej darowizny. Prawo, jak to mówią, jest dla wszystkich. W powyższym zdaniu chodzi mi o to, że nie będę pobierał opłat za samo dotarcie do prawdziwych korzyści płynących z nauk, ale jeśli coś pociąga za sobą opłatę, dzieje się tak tylko dlatego, że wykonanie tej rzeczy jest kosztowne. Nic co posiada szczególna wagę, nie będzie tu udostępniane za opłatą.

3. Obiecuję, że nie będę was obciążał nadmiernymi rozważaniami na temat historii, filozofii i innych marginalnych kwestii. Oczywiście rozumiem ironię tego stwierdzenia w odniesieniu do powyższego, długiego wprowadzenia. Naprawdę robię, co mogę, i staram się uwzględnić tylko najważniejszy kontekst.

4. Postaram się pisać w sposób możliwie klarowny i jasny. Przeszkoda w tej materii tkwi jedynie w moich ograniczonych możliwościach wyrażania idei oraz przepaści, jaka istnieje między wiedzą a urzeczywistnieniem.



III. Garść prywatnych przemyśleń 

Thelema to religia, której sercem jest mistycyzm, a jedną z metod pomagających nam w urzeczywistnieniu tej mądrości jest magija. Natura tej mądrości jest całkowicie zgodna z mistyczną Kabałą i wieloma innymi tradycjami. Nuit jest tożsama z En Sof, a urzeczywistnienie jej zasadniczo pustej, czyli otwartej, nieskończenie świetlistej natury, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, stanowi istotę religii thelemy.


Thelema, czyli Wola, nie ma nic wspólnego z indywidualizmem jakiegokolwiek rodzaju; w rzeczywistości cały cel praktyki polega na odrzuceniu fikcji, jaką jest jaźń i świat, w którym się żyje, aby zrealizować Hadita, czyli świetlistą świadomość, a następnie zrozumieć, że jej natura jest identyczna z nieskończoną przestrzenią otwartości, jaką jest Nuit.


Uważam osobiście "Prawdziwą Wolę" za koncepcję całkowicie nieprzydatną, którą należałoby całkowicie odrzucić. Wolność jednostki nie znajduje się w centrum uwagi, lecz stanowi swego rodzaju efekt uboczny realizacji mistycznej. Darwinizm społeczny i surowa indywidualność są fundamentalnie sprzeczne z naturą mistycznej ścieżki i mają swe źródło z powierzchownej lekturze tekstu.


Księga Prawa jest zasadniczo sprzeczna z koncepcją HGA. Bogów Heru-Ra-Ha, Nuit i Hadita można docenić bezpośrednio, bez potrzeby pośrednictwa. Podobnie, nie ma potrzeby wspinania się po hierarchicznej drabinie Drzewa Życia, ponieważ bogowie są obecni tu i teraz. Wszelkie magiczne i mistyczne działania służą jedynie rozwijaniu tego, co zawsze istniało.


Naturą świadomości, czy też samej woli, jest miłość, a bezpośrednie je przyjmowanie i obdarowywanie tą miłością jest skarbem przewyższającym inne skarby, wokół którego obraca się cała religia.


Aleister Crowley nie był Bestią, a żadna kobieta nie jest Babalon. Bestia i Babalon to bóstwa same w sobie, które odgrywają kluczową rolę w transformacji naszego postrzegania siebie, wszechświata i samej rzeczywistości. Oboje są blisko związani z każdym z nas. Nie można być jednym z nich, tak jak żaden człowiek nie może być Nuit sam w sobie.


Bogowie nie są archetypami ani indywidualnymi, osobowymi istotami. Ich natura jest z gruntu nieuchwytna dla ego jakiegokolwiek człowieka. Mimo to, mistyczne urzeczywistnienie całkowicie odsłania ich naturę i stanowi istotną część praktyki.

 

 

 Koncepcja Eonu Horusa jest fikcją. To opowieść opisująca ewolucyjną naturę tradycji ezoterycznej i nie należy jej rozumieć dosłownie. Słowo „Eon” pojawia się tylko raz i nie ma żadnego związku z tą koncepcją. Bardziej trafne byłoby stwierdzenie, że Księga Prawa jest ustanowieniem nowej mistycznej religii zwanej thelemą. To na razie wszystko. Dziękuję za przeczytaliście moje przemyślenia aż do tego momentu.

Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem. Miłość jest prawem, miłość podług woli.



IV. Bibliografia

Introducing Mystical Thelema

https://thevoidplacesofspirit.com/2022/06/10/introducing-mystical-thelema/


sobota, 31 października 2026

Thelemiczny mistycyzm, cz. 5: Praktyka – Przekroczenie Otchłani i Eremita

autor: IAO131




I.

Próba: Ciemna noc duszy – Dziecię Otchłani

Można by pomyśleć, że takie światło, miłość i błogość nie są żadną próbą, lecz na tym drugim etapie oświecenia mistyka czeka inna, odrębna próba. Jak wspomniano wcześniej, na tym etapie mistyk jest zjednoczony z obiektem swojego oddania, ale nadal pozostaje od niego oddzielony. Jeśli proces oświecenia będzie kontynuowany poprzez wytrwałe oddanie i medytację, produkty uboczne tego oświecenia – zwłaszcza poczucie przytłaczającej radości, błogości i zachwytu – w końcu stopniowo „ustają”. Początkowe etap oświecenia jest jak eksplozja i jeśli się w nim wytrwa, chmury powoli się rozpraszają, i zaczynamy widzieć wyraźnie.

W pewnym momencie mistyk może zdać sobie sprawę, że - pomimo wszystkich radości i zachęt, które przyniosło oświecenie - nadal nie jest on całkowicie zjednoczony ze swoim Ukochanym (obiektem aspiracji). Innymi słowy, poczucie rozróżnienia, oddzielenia lub dualizmu nadal pozostaje. Przeciwieństwo między jaźnią a nie-jaźnią, między ego a nie-ego, nie zostało całkowicie przekroczone. Po osiągnięciu tego wglądu mistyk musi ponownie, z odnowionym wigorem zaangażować się w sztukę medytacji, aby poznać Absolut tak intymnie i całkowicie, że nie może pozostać już żaden dualizm. To doprowadza mistyka do ostatecznego „kryzysu” na ścieżce: próby Przekroczenia Otchłani.



Natura próby Przekroczenia Otchłani

Przekroczenie Otchłani jest metaforą, która zasadniczo odpowiada terminowi Świętego Jana od Krzyża „ciemna noc duszy” (hiszp. La noche oscura del alma). Podobną metaforę podaje się w buddyzmie, gdzie „przekroczono strumień” na drugą stronę, z samsary do nirwany. Mistycy chrześcijańscy czasami określają to jako „suchość” lub „jałowość”. Termin ten przyjmuje Crowley, gdy na przykład w De Lege Libellum pisze: “Owa suchość ma swoją zaletę: dusza jest oczyszczana z tych rzeczy, które kwestionują Wolę, a gdy susza jest całkowita, wówczas duszę może zaspokoić jedynie dokonanie Wielkiego Dzieła. Dla silnych dusz to bodziec do przebudzenia Woli. To palenisko pragnienia, które spala wewnątrz nas wszystkie odpady.”


• “Zaprawdę i Amen! Przebyłem głębokie morze i wzburzone rzeki, by dotrzeć wreszcie do Krainy Nie Pragnienia.”
–
Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV, III:1

• “…
i zamieszkali w Krainie, którą dalecy podróżnicy zwą Nicością.”
–Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV,
V:59

• “…
w Krainie Ni-Cości.”
–Liber A’ash vel Capricorni Pneumatici, wersy 32


W terminologii thelemicznej, w wspomnianym procesie „przekraczania”, człowiek staje się „Dziecięciem Otchłani”. Po okresie oświecenia, który charakteryzuje się – jak wspomniano wcześniej – radością i pięknem, następuje odpowiadająca temu ciemność i pustka. Ta zmiana może powtarzać się tam i z powrotem wielokrotnie, ale ostatecznie, jeśli mistyk wykaże się wytrwałością, przybywa on do Otchłani, ciemnej nocy swojej duszy.

Etap ten charakteryzuje się:


  • Utratą poczucia „obecności” Absolutu/Boskości.

  • Intensywnym uczuciem stagnacji, niemocy, samotności, zmęczenia i trudności. Są one zasadniczo przeciwieństwem tego, co odczuwa się w trakcie oświecenia; to wycofanie się „Wizji Szczęśliwości”, charakterystycznej dla stopnia Kochanka.

  • Mogą nawet wystąpić fizyczne objawy choroby i osłabienia, oraz poczucie ucisku spowodowanego okolicznościami.

Wszystko to służy jako wielkie oczyszczenie, wielka próba ognia, przez którą mistyk zostaje oczyszczony z przywiązań. Oczyszczenie to rozbija życie mistyka, pozwalając na budowanie na jego gruzach. Jest tak, jakby wszystkie te najciemniejsze zakątki jaźni mistyka, które nie zostały dotychczas oczyszczone, znalazły drogę do wyrażenia się w nim, a to dlatego, że cała jednostka - mikrokosmos - musi zostać podczas tej próby przemieniona. Jak powiedzieliby alchemicy, nie ma transmutacji bez ognia. „Leczy” on aspiranta z możliwości spoczęcia na laurach i odczuwania satysfakcji z innej przyczyny niż osiągnięcie ostatniego etapu lub stopnia Pustelnika.


“Zatraca wszystkie swoje osiągnięcia, siebie samego, a nawet Świętego Anioła Stróża i staje się Dziecięciem Otchłani...”
–Gwiazda na horyzoncie


Aby pomyślnie Przekroczyć Otchłań, trzeba oczyścić się ze wszystkiego, co się posiada i czym się jest. To właśnie, w thelemie, metaforycznie określa się jako upuszczanie krwi do pucharu Babalon. Oznacza to upuszczenie krwi z „indywidualnego życia”, odrębnej jaźni, aby zmieszać je z "życiem wszechświata". Oznacza to, że trzeba uwolnić się od wszelkiego przywiązania do wszystkiego, co się posiada i do wszystkiego, z czym się identyfikuje. Dlatego tę fazę często nazywa się „anihilacją”, „rozpuszczeniem”, „ustaniem”, „samozniszczeniem” lub „samopoddaniem”.

Święta księga thelemy, Liber Cheth, wymienia w szczególności wyrzeczenie się bogactwa (przywiązania do wszelkich dóbr materialnych), zdrowia (przywiązania do ciała) i miłości (przywiązania do innych). Można je po prostu potraktować jako trzy symbole, które razem odnoszą się do wszystkich przywiązań jednostki.

Niedopełnienie tego prowadzi do stania się tym, co thelema nazywa „Czarnym Bratem” – kimś, kto osiągnął tak wiele, zaszedł tak daleko, ale odmawia porzucenia siebie i doświadczenia anihilacji; „Czarny Brat” to ktoś, kto upiera się przy zachowaniu poczucia indywidualności lub osobowości i nie decyduje się upuścić krwi swojego indywidualnego życia by zmieszać je z życiem wszechświata. Jednakże, jeśli komuś uda się wytrwać do końca, osiąga on etap ostateczny.



• “Zmieszasz swe życie z życiem wszechświata. Nie powstrzymasz ni kropli.”
–Liber Cheth vel Vallum Abiegni, wers 3

• “(...) ponieważ Adeptus Exemptus osiąga go wtedy gdy, wyrzeknie się wszystkiego, z czym dotąd był związany. Stanowi unicestwienie wszystkich więzi spajających "ja" i tworzących kosmos, rozpuszczenie wszy
stkich cech rozłożonych na proste elementy... ”
–
Gwiazda na horyzoncie

• “To formuła Czarnych Braci, którzy krzyczą: Jam jest ja. Odrzucają miłość, bowiem ograniczają jej moc jedynie do własnej natury.”
–Liber Alef, rozdz. 157

3) Eremita: Powstanie Nemo

Całkowite rozpuszczenie poczucia oddzielnego ja, ego, stanowi osiągnięcie trzeciego stopnia, Eremity. W terminologii thelemicznej jest się wtedy „Magister Templi” lub „Mistrzem Świątyni”. Jest się arhatem lub Buddą w terminologii buddyjskiej i osiągnęło się mokszę, czyli „wyzwolenie” w terminologii hinduskiej; jest to odpowiednik samadhi w terminologii jogi, całkowitego zjednoczenia podmiotu i przedmiotu. Ponieważ jest się pozbawionym swojej tożsamości, jakiegokolwiek poczucia ja, można nas również nazwać „Nemo”, co po łacinie oznacza „nikt” (więcej na temat tej symboliki można znaleźć w dziele Wizja i głos, Zawołanie 13. etyru).

Doświadczenie to posiada zarówno charakter negatywny jak i pozytywny. Pierwszy przejawia się w całkowitym rozpuszczeniu poczucia ja lub ego. Charakter pozytywny objawia się przebudzeniem do ostatecznej rzeczywistości, przekroczeniem dualności, całkowitym zjednoczeniem podmiotu i przedmiotu lub całkowitą identyfikacją z Absolutem. Są to w rzeczywistości dwie strony tej samej monety, jeśli tak można powiedzieć, i prowadzą mistyków do wygłaszania oświadczeń takich jak: "Moje oko i oko Boga to jedno oko" (Mistrz Eckhart) lub „Ja jestem Prawdą” (Mansur Al-Halladż).


“Istotnym osiągnięciem Mistrza Świątyni jest całkowite unicestwienie tej osobowości, która ograniczała i tłumiła jego prawdziwe ja.”
–
Gwiazda na horyzoncie


Cechy charakterystyczne tego stopnia obejmują:

• Pokój: Rozpuszczenie jaźni oznacza całkowitą tożsamość z Nieskończonością, a zatem z niczym częściowym. Żadne wydarzenie nie może niepokoić jednostki, która dostrzegła tę Rzeczywistość, ponieważ nie może istnieć lęk ani strach przed śmiercią, jeśli nie ma nikogo, kto by umarł, że tak powiem. Identyfikacja z jakąkolwiek częściową, składową rzeczą została przekroczona, a zatem żadne zdarzenie z nimi związane nie niepokoi Eremity. Reprezentuje równowagę umysłu podniesioną do najwyższego możliwego poziomu.

• Energia: Wraz z osiągnięciem tego stopnia, nadawane są nowe twórcze moce - ponieważ mistyk zjednoczył całe swoje ja, czuje się wysłannikiem boskiej witalności. Nadmierną energię można prześledzić historycznie u tych, którzy mieli owo mistyczne doświadczenie. Widoczna jest ona w licznych listach i wysiłkach ewangelizacyjnych św. Pawła, u św. Joanny d'Arc przewodzącej armiom Francji, u św. Ignacego Loyoli przewodzącego jezuitom, nie wspominając o historiach postaci takich jak Chrystus czy Budda, który nauczał przez 40 lat po swoim duchowym doświadczeniu.


Zadanie: Zostanie wyrzuconym z Otchłani i opieka nad ogrodem

Całkowite rozpuszczenie, jak powiedziano wcześniej, prowadzi do tego, co można metaforycznie nazwać narodzinami Nowego Człowieka, Mistrza Świątyni lub „Nemo”. Umysł i ciało nie zostają zniszczone, lecz oczyszczone z poczucia ego lub jaźni.

Chociaż trans może wiązać się z zatarciem samej świadomości, w konsekwencji nieuchronnie następuje jej przeformułowanie. Symbolicznie nazywa się to „wyrzuceniem z Otchłani” (ang. „cast out from the Abyss”). Symbolika tego zjawiska polega na tym, że po osiągnięciu Najwyższego Trójkąta Drzewa Życia zostaje się z niego „wyrzuconym”/”wypchnięty” z powrotem do niższej sefiry Drzewa Życia. Następnie „ponownie zajmuje się” swoim ciałem i umysłem, ale wolnym od ego.

“Te inne części mnie, które na zawsze pozostawiłem poniżej Otchłani, muszą służyć jako nośnik energii, które stworzyłem swoim czynem. Mój umysł i ciało, pozbawione ego, któremu dotychczas były posłuszne, mogły teraz swobodnie manifestować się w świecie zgodnie ze swoją naturą, poświęcając się pomaganiu ludzkości w jej ewolucji.”
–Confessions, rozdz 66


Jest to w zasadzie odpowiednik Ślubowania bodhisattwy, by „powrócić do świata”, aby pomagać innym w osiągnięciu oświecenia, i można je odnaleźć w symbolice ludzi powracających z odległych lub odizolowanych miejsc, aby nauczać ludzkość (np. Jezus powracający z pustyni, Mahomet powracający z jaskini, Budda powracający od drzewa Bodhi itd.).


“Żaden człowiek nie wychodzi z Otchłani, wyłania się z niej tylko Gwiazda, co wstrząsa Ziemią.”
–
Gwiazda na horyzoncie


Thelema używa następującego symbolizmu: “...gwiazdą, która została ciśnięta po to, by oświetlić Ziemię… pojawia się jako 'wschodząca gwiazda bądź jako wieczorna gwiazda, by obdarować światłem tych, którzy przebywają w ciemności i w cieniu śmierci'. To nadal człowiek, lecz jego oddzielona od całości indywidualność nie jest już obecna: zastąpiła ją wielka namiętność pomagania Ludzkości.” (Wizja i głos, Zawołanie 18. etyru).

Krótko mówiąc, człowiek odzyskuje świadomość, wolny od ego, by wykonywać swoje Dzieło w świecie, wypełniać Wolę oczyszczoną z elementów oddzielenia i poczucia jaźni. W Thelemie używana jest symbolika Nemo, który “opiekuje się ogrodem.” W 13. etyrze stwierdzono: “Wiedz, iż każda zwana tak istota posiada ogród, którym się opiekuje”, a Crowley komentuje to słowami: “Każdy Mistrz Świątyni ma do wykonania Dzieło na rzecz tego świata.”

Dzieło to jest Wolą jednostki oczyszczoną przez Mistyczną Ścieżkę z nierównowagi i egoizmu, oraz wzmocnioną przez ponowne połączenie się z najgłębszym twórczym źródłem mocy wypływającym z własnej Boskości.



II. Bibliografia

Thelemic Mysticism – part 5: Mysticism in Practice – Crossing the Abyss & The Hermit

https://iao131.com/2014/07/08/thelemic-mysticism-part-5-mysticism-in-practice-crossing-the-abyss-the-hermit/


wtorek, 29 września 2026

Thelemiczny mistycyzm, cz. 4: Praktyka - Kochanek

autor: IAO131




I.


1) Kochanek: Zjednoczenie z Świętym Aniołem Stróżem


Osoba, która wytrwa w praktyce charakteryzującej pierwszy etap, kontynuując medytację/oddanie z rosnącym zapałem i poświęceniem, nieuchronnie dojdzie do drugiego etapu. Można go porównać do stopnia „Kochanka”. Jest to środek ścieżki, gdzie człowiek obcuje z Boskością, Absolutem, Jednością et cetera, jak kochanek z ukochaną.


W mistycyzmie thelemicznym ta "miłość" lub "zjednoczenie" jest rozumiana jako „Wiedza i Konwersacja Świętego Anioła Stróża”. Często przedstawia się ją za pomocą symbolu serca oplecionego wężem lub różokrzyża. Jest to właściwe dla stopnia „Kochanka”, ponieważ etap ten jest często opisywany jako spotkanie lub zjednoczenie zachodzące pomiędzy Oblubienicą/Kochanką (mistykiem) i Oblubieńcem/Kochaniem (obiektem aspiracji); są to „Duchowe Zaślubiny”, o których mówi wielu mistyków.


• “O mój Panie, mój umiłowany! Jakżeż układać mam pieśni, skoro każde wspomnienie ledwie cienia twej chwały znajduje się poza wszelką muzyką, mową i milczeniem?”
–Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV, II:48
• “
Ukochany zamieszka z Tobą.”
–Liber Stellae Rubeae sub figura LXVI, line 32
• “
On oczekuje miecza Umiłowanego i wystawia kark na jego ostrze.”
–Liber Liberi vel Lapidus Lazuli sub figura VII, V:47

“Zjednoczenie”: 

Należy wyraźnie zrozumieć, że „zjednoczenie” (ang. union) ma dwa powiązane, ale różne znaczenia, które często są mylone.


1) Dwa elementy zjednoczone, lecz odrębne: Na tym etapie ścieżki mistycznej „zjednoczenie” odnosi się do dwóch rzeczy, które łączą się, ale pozostają odrębne. W języku mistycyzmu thelemicznego adept i Święty Anioł Stróż są zjednoczeni niczym kochankowie, spotykają się, oddziałują na siebie i cieszą się sobą, ale pozostają od siebie oddzieleni. „Miłość” wymaga interakcji i zjednoczenia „kochanka” i „ukochanej”, mimo że są już zjednoczeni. Słowo „komunia” (ang. communion) może tu być bardziej trafnym określeniem. Wytrwałość w tej Miłości, tak aby stała się ona pełna i doskonała, że ​​tak powiem, prowadzi do następnego etapu.


2) Dwa elementy zjednoczone w Jedność (lub Nicość) bez wyodrębnienia składowych: Na trzecim etapie mistycznej ścieżki (który omówimy później) „zjednoczenie” odnosi się do połączenia tych dwóch rzeczy tak całkowicie, że następuje rozpuszczenie odrębności, pozostawiając jedynie Jedną Rzecz (lub „Nic”). Bardziej adekwatne mogą być terminy „wchłonięcie” lub „unicestwienie”.


Rozróżnienie tych dwóch pojęć „zjednoczenia” jest istotne, ponieważ, jak wspomniano wcześniej, często mylą je zarówno czytelnicy, jak i autorzy piszący o mistycyzmie. Na razie należy rozumieć, że „zjednoczenie” w drugim etapie, przypisanym Kochankowi odnosi się do pierwszej z definicji, gdzie dwie rzeczy są zjednoczone, ale wciąż pozostają odrębne (dusza i Bóg, podmiot i przedmiot, ego i nie-ego et cetera).



II. Charakter drugiego etapu


Drugi etap ścieżki w mistycyzmie thelemicznym często nazywany jest Wiedzą i Konwersacją Świętego Anioła Stróża. W mistycyzmie chrześcijańskim nazywany jest „oświeceniem”.


Podstawową cechą tego oświecenia jest wyraźne i bezpośrednie postrzeganie „obecności” Boskości (lub Boga/Absolutu/Pana/Prawdy et cetera).


Ta „obecność” nie jest jedynie metaforą ani ozdobnikiem artystycznym: to wyraźna, bezpośrednia, doświadczalna pewność obecności Absolutu, choć wyrażana bywa na różne sposoby przez różnych mistyków. Ta wyraźna, bezpośrednia, doświadczalna pewność jest jednym z aspektów „poczucia rzeczywistości/obiektywizmu” wspomnianego w poprzednim rozdziale „Thelemiczny mistycyzm, cz. 2 - Teoria”.


“I znów pochłonęła mnie obecność mego Pana Adonai i Wiedza i Konwersacja Świętego Anioła, który mnie strzeże.”
–Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV, V:41


Tę „obecność” często odczuwa się jako „wkraczanie” Boskości do świadomości, dlatego metafory często obejmują „przebijanie” i „penetrowanie”. Nie powinno zatem dziwić użycie metafory Oblubieńca w odniesieniu Boskości i Oblubienicy do osoby mistyka, dopełniających konsumpcji swego Duchowego Małżeństwa.


To „Duchowe Małżeństwo” odpowiada drugiemu stopniowi koncentracji w hinduskim systemie jogi: dhjanie. W pierwszym jej stopniu, dharanie, skupia się całą koncentrację na pojedynczym obiekcie, co wiąże się z wieloma trudnościami; odpowiada to pierwszemu Stopniowi mistycznej ścieżki, „Człowiekowi Ziemi”. Drugi stopień koncentracji nazywa się dhjaną. W tym drugim Stopniu mistycznej ścieżki, „Kochanku”, nadchodzi etap, gdy „podmiot” wydaje się zanikać, a pozostaje tylko obiekt, często współwystępując z poczuciem anandy (błogości). Dhjanę można również odczuwać jako zjednoczenie podmiotu i przedmiotu, ale nie jako całkowite zjednoczenie, w którym oba zostają unicestwione. Dhjana to potężny i odrębny etap medytacji, często uważany za pomniejszą formę samadhi, całkowitego zjednoczenia podmiotu i przedmiotu, będącego celem mistycyzmu, charakterystycznego dla trzeciego etapu mistycznej ścieżki, „Eremity”.


• “Jak złe pocałunki psują krew, tak me słowa pochłaniają człowieczego ducha.
–Liber LXV, I:14
• “
Zostałem trafiony niczym ptak piorunową strzałą, zostałem przebity niczym złodziej, przebity przez Pana Ogrodu.”
–Liber LXV, IV:40
• “
Cały ten czas byłem przeszytym mieczem Adonai…”
–Liber LXV, V:14



Istnieją różne drugorzędne cechy tego „oświecenia”:


1) „Radość”, „błogość” lub „ekstaza”: Radość, błogość i ekstaza nie są podstawowymi czynnikami oświecenia, lecz jego naturalnymi produktami ubocznymi. Znaczy to, że nie stanowią one samego oświecenia, lecz często mu towarzyszą. Crowley często porównuje oświecenie do zjednoczenia pierwiastków chemicznych, które naturalnie daje światło i ciepło. „Zjednoczenie pierwiastków chemicznych” jest analogiczne do samego oświecenia, podczas gdy „światło i ciepło” odnoszą się do radości, błogości i ekstazy, które są produktami ubocznymi tego zjednoczenia. Uczucie to jest odczuwane jako radość, która przekracza normalne upodobania i niechęci, typowe przyjemności i bóle. Z drugiej strony, wiele niepokojów, zmartwień i lęków, które nękają mistyka, odpadnie lub wyda się błahe w kontraście do tej mistycznej komunii.


“Wówczas adepta ogarnęła błogość, znalazł się poza nią i przekroczył nieumiarkowanie nieumiarkowania. Ciało jego zadrżało i pochyliło się pod brzemieniem błogości tegoż nieumiarkowania i ostatecznej bezimienności.”
–Liber LXV, II:45-46


2) Bierność: Mistykowi często towarzyszy poczucie „poddania się” lub „bierności”. Osiągnięcie tego etapu wymaga wielkiej woli i wytrwałości, ale kulminacją jest poddanie się tej woli. Owo poddanie się „osobistej woli” pozwala, by Wola Boska zajęła jej miejsce; tu pojawia się różnica między osobistymi życzeniami/kaprysami a Prawdziwą Wolą. To uwolnienie się od „osobistej woli” jest powszechne u wszystkich mistyków, zwłaszcza chrześcijańskich. To właśnie z powodu tego „poddania się” lub „bierności” obraz dziewicy jest często używany do opisu osoby mistyka: dziewica jest „czysta”, o ile jej pragnieniem jest tylko jedno - przedmiot mistycznego celu. W terminologii zachodniej „dziewica” zachowuje czystość dla Boga i biernie oczekuje na przyjście Pana, że ​​tak powiem. W Nowym Eonie rozumiemy, że ta Boska Wola to nic innego jak nasza własna Prawdziwa Wola, doskonalszy wyraz nas samych, a nie coś „spoza” nas. Moglibyśmy powiedzieć: „Bądź wola Twoja, która jest moją”.


“Osiągnąwszy Wiedzę i Konwersację Świętego Anioła Stróża (że tak powiem, męskim wysiłkiem), adept staje się receptywny, kobiecy, cierpliwy, całkowicie poddając swoją wolę, Woli swego Anioła… Dążenie do Niego jest męskie. W momencie osiągnięcia zostaje ono zastąpione pasywnością…”
–Komentarze do Liber LXV, II:45-46


3) Zwiększona intuicja: Termin „intuicja” oznacza wiele rzeczy, ale wydaje się być najlepszym słowem do opisania poniższych odczuć. Po osiągnięciu etapu oświecenia, mistyk może otrzymać wiele intuicyjnych przebłysków, czy to poprzez sny, fantazję, pewne myśli, wizje, itd. Są one różne od normalnego „sumienia”, które Freud opisuje jako „superego”, które jest zasadniczo tym małym głosem w twojej głowie, który mówi ci, co jest dobre, a co złe, na podstawie tego, czego nauczyła cię twoja rodzina, rówieśnicy i społeczeństwo. Te przebłyski intuicji – czasami słyszane jako głosy, ale niekoniecznie – są „głosem”, który reprezentuje podpowiedzi „głębszego Ja”, prawdziwszego, bardziej holistycznego poczucia Ja reprezentowanego w thelemie przez Świętego Anioła Stróża. Można również zacząć dostrzegać głębsze, bardziej symboliczne znaczenia rzeczy, postrzegając „boskie prawdy” w najbardziej przyziemnych sprawach. Psychologicznie rzecz ujmując, wiąże się to z faktem, że mistyk otworzył kanały do ​​swojej nieświadomości, która z natury postrzega różnorodne powiązania i relacje między rzeczami, tak jak świadomy umysł dostrzega ich różnice. W terminologii kabalistycznej jest to „Neszama” („duchowa intuicja” lub „boska inteligencja”), którą na Drzewie Życia przypisuje się do sefiry Bina.


• “Neszama: Funkcja, przy pomocy której staje się możliwe zrozumienie Słowa Chajji [Prawdziwej Woli]. Przebłysk tego, czego Jechida [Prawdziwe Ja] pragnie dowiedzieć się o sobie.”
–Krótkie eseje o prawdzie, "Człowiek"
• “Intuicyjne przeczucia Neszamy są potwierdzane przez wewnętrzną pewność.”
–
Confessions, rozdz. 64


4) Płynięcie: W związku z biernością i wzmożoną intuicją, często pojawia się poczucie, że życie „płynie” znacznie swobodniej i naturalniej. Wszystko zdaje się układać bez większego wysiłku. Jest to wynik „zjednoczenia Woli”, a konkretnie harmonii między świadomym a nieświadomym umysłem. Ogromna bezwładność odczuwana na pierwszym etapie, gdzie człowiek walczy ze światem i swoją niższą naturą, wydaje się chwilowo ustępować miejsca poczuciu, że płynie z nurtem świata.


“Człowiekowi, który postępuje zgodnie ze swoją Wolą, towarzyszy bezczynność wszechświata.”
–Magija w teorii i praktyce, “Wprowadzenie”, III:9


5) Światło: Metaforą tego etapu jest prawie zawsze Światło, stąd nazwa „Oświecenie”. Bywa ono dosłownie dostrzegane przez mistyka w chwili oświecenia. Czasami wiąże się to z oślepiającym światłem lub jego wzrastającym natężeniem niczym „złoty brzask”. Światło może być również używane przez niektórych mistyków jako metafora ich nagłego poczucia jasności widzenia poza normalnym ego-ja i postrzegania znacznie większej „obecności”. Czasami Światło jest używane jako metafora samej radości/rozkoszy/zachwytu. Czasami jest metaforą „twórczej energii”, którą czuje się, że jest się przepełnionym w trakcie świecenia lub komunii (lub „Wiedzy i Konwersacji”). Niemniej jednak, na tym drugim etapie oświecenia, wspomniane Światło – czasami nazywane LVX – jest praktycznie zawsze obecne w tej czy innej formie, czy to dosłownie, czy metaforycznie. Owo „Światło” jest jednym z wielu powodów, dla których ten etap jest zazwyczaj związany z wyobrażeniami solarnymi. Według Kabały etap ten ma miejsce w sefirze Tifaret.


“W tym Świetle nic nie istnieje, gdyż jest Ono homogeniczne. Dlatego też człowiek nazwał je Ciszą, i Ciemnością, i Nicością. Na nic jednak nazewnictwo. Słowa implikują dualność i są źródłem fałszu oraz niezrozumienia. Dlatego, chociaż nazywam to Światłem, nie jest to Światłem ani Jego nieobecnością. Wielu ludzi próbowało opisać Je za pomocą zaprzeczeń, albowiem dzięki transcendentnej negacji słów można dojść do pojęcia rzeczy. Inni próbowali wyrazić Je z pomocą obrazów i symboli, lecz zawsze bez skutku.”
–Liber CL vel לענ, Sandał, De Lege Libellum


6) Piękno: Zazwyczaj mistyk dostrzega pewne poczucie piękna we wszystkim. Crowley nazywa to czasem Wizją Szczęśliwości (ang. Beatific Vision). Termin „Wizja Szczęśliwości” pierwotnie pochodzi z chrześcijaństwa. Używany był przez ludzi takich jak Tomasz z Akwinu, i odnosił się do bezpośredniego poznania Boga, którym dusze cieszą się w Niebiosach. Mistyk naturalnie i bez wysiłku dostrzega Boskość przenikającą wszystko na świecie. Czasami wyraża się to jako "jedność w różnorodności", gdyż choć na świecie istnieją odrębne rzeczy, możliwe jest intuicyjne uchwycenie ich fundamentalnej jedności w Jedni/Absolucie/Bogu. Chrześcijańscy mistycy często opisują to jako „przeobrażenie” Ziemi w nowe Niebo, lub Niebo („Nowe Jeruzalem”) zstępujące na Ziemię, bądź też uświadomienie sobie, że Królestwo Niebieskie jest wszędzie wokół. Jako przykład, Blake opisuje tę Wizję Szczęśliwości, pisząc: "Zobaczyć świat w ziarenku piasku, Niebiosa w jednym kwiecie z lasu. W ściśniętej dłoni zamknąć bezmiar, W godzinie – nieskończoność czasu.” Podobnie Henry Vaughan napisał: "Każdy dąb i krzak lada-jaki, zna to JESTEM." Można zauważyć, że chociaż Nieskończoność jest dostrzegana, jednak sam „Skończoność” lub dualizm nadal pozostaje; wciąż istnieje wielość, ale dostrzegana jest w niej Jedność. Mistycy, którzy pozostają na tym etapie, są zazwyczaj panteistami, co oznacza, że ​​widzą wszystkie rzeczy jako identyczne z Bogiem/Absolutem i sobą jako jego częścią. Jeśli ktoś wytrwa do trzeciego etapu, dochodzi do identyfikacji z samym Absolutem, zamiast być po prostu jego częścią.


“Dostąpiłem również tego, co mistycy określają mianem „Wizji Szczęśliwości”, najbardziej charakterystycznej z tych przypisywanych sefirze Tifaret, archetypowej idei piękna i harmonii. W tej wizji zachowujemy normalną świadomość, ale każde wrażenie z życia codziennego jest tak urzekające i wykwintne jak oda Keatsa. Wydarzenia życiowe stają się harmonijną jednością; człowiek gubi się w różanym śnie o romantycznym szczęściu. Można to porównać do efektu, jaki na niektórych ludzi wywiera wino. Nie ma jednak w tej wizji nierealności. Człowiek nie jest ślepy na fakty istnienia. Po prostu normalna niespójność i rozbieżność między nimi została zharmonizowana.”
–
Confessions, rozdz. 78


Ponieważ wiele z tych ubocznych produktów oświecenia jest przytłaczających i zachwycających, mistyk może pomyśleć, że to koniec ścieżki. Warto pamiętać, że to tylko środkowy pylon na ścieżce i że prawdziwe życie w zjednoczeniu (ang. Unitive Life) wciąż nie zostało osiągnięte. Dlatego Crowley nazywa ten etap „następnym krokiem”, a nie „ostatnim krokiem”.


Wyjątkowość tego doświadczenia: Należy zauważyć, że ten konkretny etap jest często bardzo osobisty i wyjątkowy, niezależnie od podstawowej jedności opisów dostarczanych przez różnych mistyków.


Sposób, w jaki człowiek rozumie lub postrzega Obecność tego Mistycznego Obiektu, zależy całkowicie od jego własnej historii, natury, rozwoju, inteligencji i zrozumienia. Jeden może postrzegać to jako stawanie się Oblubienicą Chrystusa, a inny jako przeszycie Boskim mieczem; jeden może postrzegać to jako oślepiające Światło, a inny jako radosną Ciemność. Jeden może postrzegać to jako unicestwienie własnej rzeczywistości, a inny jako przebudzenie do prawdziwej Rzeczywistości.


Stawianie oczekiwań co do tego, co może oznaczać oświecenie (lub Wiedza i Konwersacja), jest w pewnym sensie przeszkodą w otwarciu się i poddaniu temu, co jest naprawdę. Opisy tych stanów mistycznych mają zatem służyć jedynie jako drogowskazy na ścieżce, a nie jako absoluty, wokół których można budować system intelektualny. Jedyną zasadą w każdym przypadku jest „inwokuj często”.


“Nie da się wymienić konkretnych reguł pozwalających osiągnąć Wiedzę i Konwersację Świętego Anioła Stróża. Należy to do tajemnicy każdego z nas, o której nie wolno opowiadać. Nie można jej także przepowiedzieć, niezależnie od stopnia, jaki się posiada. Jest to świętość nad świętościami, której Wysokim Kapłanem jest każdy człowiek. Nikt nie zna imienia Boga bliźniego swego ani też rytu, którym się go przywołuje.”
–
Gwiazda na horyzoncie


Doskonałości nie osiąga się natychmiastowo: Nawet jeśli ktoś doświadczył najbardziej oślepiająco wzniosłej i ostatecznej wersji tego oświecenia, nie zostaje nagle oczyszczony ze wszystkich „złych” cech (co w Nowym Eonie oznacza wszystkie aspekty jego samego, które szkodzą realizacji Prawdziwej Woli lub ją hamują).


Chociaż poprzez doświadczenie oświecenia, niektóre nawyki mogą zostać z nas „wyrzucone”, inne pozostają lub powracają wkrótce po osiągnięciu tego stanu. Należy dalej pracować nad zharmonizowaniem różnych aspektów siebie – ciała, emocji, myśli, pragnień itd. – pod „przewodnictwem” Boskiej Obecności, Świętego Anioła Stróża.


Typowe dla mistyka na tym etapie jest myślenie, że nigdy więcej nie będzie postrzegać siebie jako istoty oddzielonej od Boskości, że zawsze będzie jednością ze swoją Prawdziwą Wolą, że jest udoskonalony, ​​ale w końcu zawsze nadchodzi czas, w którym to oświecenie zaczyna powoli blaknąć. Jest to zjednoczenie „nietrwałe”, z którego po pewnym czasie nieuchronnie „schodzimy”. „Trwałe zjednoczenie” nadchodzi, jeśli wytrwa się do trzeciego etapu mistycznej ścieżki.


Dlatego też musimy być zawsze czujni, aby żyć coraz głębiej w tym Świetle Oświecenia, kontynuując dzieło oczyszczenia i konsekracji, aż wszystko stanie się Jednością.


Dzieło: Pamiętać należy, że nawet na mistyka, który osiągnął ten drugi etap i przeszedł przez Środkowy Pylon Oświecenia, czyli Wiedzę i Konwersację Świętego Anioła Stróża, nadal na ścieżce czeka ostateczny „kryzys”. Znany jest on jako Przekroczenie Otchłani lub rozpuszczenie poczucia odrębnego „Ja”. Udane „przekroczenie” oznacza osiągnięcie trzeciego etapu ścieżki.


“Co więcej, Jaźń, która składa siebie w ofierze, musi być całą Jaźnią. Nie Można przyjść pod ołtarz najwyższego z nieczystym lub niepełnym ofiarowaniem. Jak napisane jest w Liber LXV, ‘oczekiwanie na Ciebie jest końcem, nie początkiem‘.”
–
Księga jogi i magii, Część II, rozdział 6: Różdżka


Aby przekroczyć Otchłań, trzeba zrezygnować ze wszystkiego, co się ma i kim się jest. Aby jednak zrezygnować ze wszystkiego, co się ma i kim się jest, trzeba najpierw [zjednoczyć swoje aspekty], budując z siebie Całość.


Jeśli nie dokonano Oczyszczenia wszystkich „niesprzyjających” elementów w sobie i nie poświęcono wszystkich pozostałych elementów swojemu Jedynemu Celowi, poddanie się nie będzie pełne ani całkowite. Praca Kochanka, po osiągnięciu Wiedzy i Konwersacji, jest zatem dziełem Równowagi: należy równomiernie rozbudować w sobie wszystkie przeciwieństwa (lub „dopełnienia”), aby stać się Całością, nie przywiązując się ani nie będąc opętanym przez nic niekompletnego lub częściowego.


Praca nad osiągnięciem równowagi lub całości jaźni to idea w magiji rozumiana jako stawanie się doskonałym mikrokosmosem Wszechświata (lub „makrokosmosem”). Oznacza to, że wszystkie aspekty jaźni muszą zostać zrównoważone, zwłaszcza moralne i intelektualne. Jeśli ktoś kurczowo trzyma się światła, a ignoruje ciemność, nie jest zrównoważony; jeśli ktoś kurczowo trzyma się cnót, a ignoruje wady, nie jest zrównoważony; jeśli ktoś kurczowo trzyma się jednego przekonania, a ignoruje jego przeciwieństwo, nie jest zrównoważony.


Właśnie dlatego „Wyższe Ja” jest mylącym terminem: często uważa się, że obejmuje ono wszystkie najlepsze i najszlachetniejsze cechy danej osoby, podniesione do najwyższego poziomu. W rzeczywistości człowiek poszukuje Całości, zarówno aspektu szlachetnego, jak i przeciwnego mu, a nie tylko jakościowo Najwyższego.


To jest właśnie to, co mistycy ogólnie mają na myśli mówiąc o konieczności posiadania Miłości Wszystkiego (ang. Love of All). „Miłość” ta nie jest sentymentalnym lub romantycznym rodzajem postawy, co większość ludzi rozumie pod tym terminem. W najszerszym sensie ta Miłość jest akceptacją. W sferze emocji brak Miłości lub akceptacji objawia się w uczuciu wstrętu. Dlatego Liber LXV instruuje nas: “Pójdź ku najodleglejszym miejscom i podbij wszystko. Podbij strach swój i wstręt. Wtedy – słusznyś!” Trzeba w pełni objąć wszystkie aspekty natury, zarówno naturę Wszechświata, jak i własną. Sposobem na zniszczenie demonów jest Miłość.


Oto podstawowe zadanie zrównoważenia, aby człowiek mógł stać się doskonałym Mikrokosmosem, „Wszech-Jaźnią”, aby mógł całkowicie oddać wszystko, co posiada i czym jest. Dlatego św. Franciszek z Asyżu odwiedzał trędowatych, których widok budził w nim odrazę i dlatego też buddyści medytują w obecności rozkładających się zwłok. Dlatego Aleister Crowley celowo zjadał odchody Leah Hirsig, aby pokazać, że jest obojętny na wszelkie materialne różnice (tak, to naprawdę się wydarzyło). Krótko mówiąc, musimy stawić czoła wszystkiemu, co nas odrzuca, wszystkiemu, co budzi w nas odrazę, wszystkiemu, co uważamy za Zło… i zjednoczyć się z tym w „miłości podług woli”, aby żaden element Wszechświata nie był również częścią nas samych. Jako doskonałe i kompletne mikrokosmosy Kosmosu, możemy wtedy prawdziwie głosić to, co powiedziane jest w Mszy Gnostyckiej: "nie ma we mnie niczego, co nie pochodzi od bogów".


Crowley przedstawia istotę tej praktyki w Liber V vel Reguli, pisząc: “Mag powinien sam sobie opracować technikę niszczenia „zła”. Istota takiej praktyki składać się będzie z ćwiczenia ciała i umysłu w konfrontacji ze sprawami, które wywołują lęk, ból, niechęć, wstyd i tym podobne uczucia. Musi się nauczyć je przezwyciężać, następnie być wobec nich obojętnym, następnie przy pomocy analizy czerpać z nich przyjemność i wskazówki, w końcu zaś doceniać w nich te wszystkie aspekty Prawdy. Kiedy do tego dojdzie, powinien ich zaniechać, jeśli szkodzą jego zdrowiu i wygodzie. Oczywiście, nasz wybór „zła” dotyczy tylko tych spraw, które nie przynoszą trwałych szkód. (…) Nie wolno podejmować działań, które ze swej istoty stanowią uszczerbek na honorze.”


• “Adept nie jest doskonałością tego, co uważa za swoją najszlachetniejszą część, lecz Mikrokosmosem. [Musi] dokończyć formowanie siebie jako obrazu Całości.”
–Komentarze do Liber LXV, II:45-46
• “Doskonałość nie zamieszkuje w Wieżach, ni w Fundamentach, lecz w zamierzonej harmonii jednego z wszystkim.”
–Liber LXI vel Causae, wers 32
• “Mikrokosmos jest dokładnym obrazem Makrokosmosu. Wielkie Dzieło to wskrzeszenie całego człowieka w doskonałej równowadze z mocą nieskończoności.”
–
Magija w teorii i praktyce, rozdział 0 – Magiczna teoria wszechświata
• “Koniecznie rozwijaj swą naturę na wszystkich planach, byś mógł stać się dokładnym mikrokosmosem, pozbawionym wad obrazem wszystkiego, co istnieje.”
–
Liber Alef. Księga mądrości i szaleństwa, rozdz. 44
• “Wyobraź sobie, że słuchasz Beethovena z założeniem, że C to dobry dźwięk, a F to zły; a jednak właśnie z tego punktu widzenia wszyscy niewtajemniczeni kontemplują wszechświat. Najwyraźniej nie rozumieją muzyki.”
–
Confessions, rozdz. 86


Próba: Próba tego stopnia jest kluczowa i nosi nazwę „Przekroczenie Otchłani”. Omówimy ją w następnej sekcji jako wstęp do trzeciego i ostatniego stopnia lub etapu mistycznej ścieżki.




III. Bibliografia

Thelemic Mysticism – part 4: Mysticism in Practice – The Lover

https://iao131.com/2013/05/10/thelemic-mysticism-part-4-mysticism-in-practice-the-lover/