Magiczny krąg

autor: Agathodaemon
porta.lucis@o2.pl

"To On będzie miejscem twojej śmierci i twoich narodzin, przygotuj więc go starannie. 

Pamiętaj, że nie jest zbudowany jedynie z kamieni i gałęzi, swoimi pieśniami i rytuałami zakreślasz go wewnątrz siebie.

Wszystko co w nim robisz jest święte.

Każda twoja czynność powinna nieść w sobie tę świadomość"

Inicjacja: Rzecz o poszukiwaniu wizji, Edi Pyrek

Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem.

Magiczny krąg (Circulus Magicus) jest jednym z podstawowych narzędzi wykorzystywanych przez maga. Jego stosowanie ma długą tradycję i służył za ochronę zarówno magom średniowiecza, jak i renesansu. Adept umieszcza go w centrum swojej świątyni a w jego wnętrzu wznosi swój ołtarz. To właśnie w obrębie Kręgu przeprowadzana jest większość operacji Magiji. Również w nim praktykant oddaje się swoim świętym medytacjom.  

W średniowiecznych grimuarach możemy znaleźć różne przykłady kręgów magicznych. Miały one przeważnie wspólną cechę - ich twórcy inspirowali się Kabałą i żydowskim mistycyzmem, choć często odciskała na nich swe piętno teologia chrześcijańska. Szczególnie godnymi uwagi są magiczne kręgi, które znalazły się w dwóch księgach. Mam tu na myśli Clavicula Salomonis zwany Większym Kluczem Salomona, oraz Clavicula Salomonis Regis, czyli Mniejszy Klucz Salomona, znany powszechnie jako Lemegeton. Przedstawione tam kręgi cechują się pięknem, bogactwem detali a co najważniejsze oba są autentycznie osadzone w tradycji kabalistycznej. Współcześni magowie w zależności od swego przywiązania do którejś ze ścieżek wiedzy tajemnej, stosują mniej lub bardziej bogate w symbolikę kręgi. Ja chciałbym omówić tu przykład doskonale zrównoważonego i dopracowanego magicznego kręgu, który wykształcił się w tradycji thelemicznej. Wywodzi się on bezpośrednio z pism Aleistera Crowleya.

II. Przeznaczenie magicznego kręgu

Podstawowym zadaniem magicznego kręgu jest oczywiście ochrona przed przyzywanymi, nieprzyjaznymi nam siłami. Gdy zostanie on już poprawnie wykonany i poświęcony, a mag wkroczy do jego wnętrza, nie wolno mu opuszczać go aż do zakończenia całej operacji. Pozostając w jego obrębie może być on pewien, że krąg nie dopuści do niego negatywnych wpływów.

Oddziela nas również od rozpraszających energii (niekoniecznie klifotycznych).

Kolejną funkcją, jaką pełni magiczny krąg jest zapobieganie rozchodzeniu się uwolnionej energii seksualnej lub psychicznej. Chciałbym dla porównania zestawić tak na marginesie tę jego funkcję z definicją Magii rytualnej autorstwa Antona Szandora LaVeya: "Główne jej zadanie polega na wyizolowaniu adrenaliny i emocjonalnie pobudzonych energii, które w normalnych warunkach uległyby rozproszeniu, i zamianie tego w dynamicznie przekazaną siłę. To akt czysto emocjonalny, a nie intelektualny. Jakakolwiek intelektualna aktywność musi mieć miejsce przed ceremonią, nie zaś w trakcie jej trwania."¹ Krąg zatrzymuje więc w sobie indywidualną moc maga.

Wyznacza również świętą przestrzeń, oddzielając sacrum od profanum. Scott Cunningham trafnie zauważa, że Magiczny Krąg jest Świątynią "która choć jest zdefiniowana, posiada niematerialny charakter."² "Krąg jest tworem energetycznym, namacalną konstrukcją możliwą do empirycznego odczucia i doświadczenia."³

Poniekąd opisywane przeze mnie narzędzie posiada też zgoła bardziej prozaiczny wpływ na maga. Mianowicie za jego pomocą wytwarza się też po prostu pewną specyficzną, tajemniczą, pobudzającą atmosferę.

III. Symbolika i opis

A) Znaczenie kręgu

Skupmy się teraz nad symbolice zawartej w tym potężnym ochronnym orężu. W geometrii, krąg ( a raczej okrąg) jest zbiorem wszystkich punktów płaszczyzny euklidesowej, znajdujących się w równej odległości od punktu będącego środkiem. Jako nieskończona linia jest symbolem czasu i nieskończoności. Jest figurą bez początku i końca, dlatego też w kontekście religijnym symbolizuje nieskończoną pełnię i jedność Absolutu. Krąg zamyka się sam w sobie i to sprawia, że jest on symbolem jedności i doskonałości. Często postrzega się go jako wyraz harmonii wszystkich sił duchowych. Znajdujący się w magicznym kręgu adept ucieleśnia mikrokosmos wewnątrz makrokosmosu. Przede wszystkim magiczny krąg oznajmia jednak naturę i przedmiot Wielkiego Dzieła, co czyni go najważniejszym miejscem świątyni. Zdaniem Crowleya mag "wybiera Krąg, a nie jakieś inne linearne figury z kilku przyczyn:

1. Potwierdza w ten sposób swoją tożsamość z nieskończonością.

2. Potwierdza równowagę swojego działania, jako że wszystkie punkty na okręgu są równie odległe od środka.

3. Potwierdza ograniczenia związane ze swym poświęceniem się Wielkiemu Dziełu. Nigdy już nie dziwi się bezcelowości świata."⁴

Koło uważane jest za kształt doskonały. Figura ta nie ma ani początku, ani końca. Nie posiada też ani kierunku, ani orientacji. Magiczny krąg uzmysławia więc swym kształtem doskonałość i nieskończoność Absolutu. Warto zauważyć, że również יהוה często przedstawiany jest jako koło z wszechobecnym środkiem. W astrologii koło z zaznaczonym środkiem czyli ☉, jest symbolem Słońca, a w alchemii - symbolem analogicznego metalu, złota (porównaj maga stojącego w centrum kręgu jako uosobienie solarnych sił Horusa i pozostałych bogów słonecznych.

Pod postacią kręgu przedstawiana jest kabalistyczna sefira, warto zauważyć też, że sanskryckie ćakra oznacza „koło” oraz „okrąg”. Zaś w buddyjskiej nauce Zen, koło oznacza oświecenie. Tyle jeśli chodzi o symbolikę samego kręgu jako figury.

B) Opis i omówienie thelemicznego kręgu

Zrozumienie symboliki zawartej w Magicznym Kręgu jest kluczowe dla właściwego wykonania tego narzędzia. 

Zacznijmy od tego, że powinien on mieć co najmniej trzy metry szerokości. Wyznaczają go dwie linie oddalone od siebie o 15 centymetrów. Między tymi dwoma liniami znajduje się przestrzeń, wypełniona imionami Bożymi. Dobrać je należy pieczołowicie, świadomie i z rozwagą. Nie jest wskazanym bezrozumne przepisywanie tych imion z jakiegoś grimuaru, jeśli nie utożsamiasz się z tym co one sobą wyrażają. Mag umieści na swoim Kręgu tylko te imiona, które uznaje za reprezentatywne dla swojego panteonu.⁵ "Niezmiernie istotne jest by przedstawiały one metodę i cel jego praktyki magicznej."⁶ Nie ma sztywnych reguł co do ilości nanoszonych imion, lecz należy tu zachować zdrowy rozsądek i kierować się oczywiście również zmysłem estetyki. Przestrzeń pomiędzy zewnętrzną a wewnętrzną linią winna być koloru zielonego, święte imiona zaś cynobrowe. Zielony to oczywiście kolor Necach - Zwycięstwa. Przypisywane mu powszechnie znaczenia to: niepohamowana twórcza siła, odnowa, odrodzenie. Zieleń kojarzy się z przede wszystkim z życiem, harmonią, naturą i bliskim kontaktem z nią. Stanowi kolor uzdrowienia, nadziei i wolności.

Przejdźmy teraz do opisu wnętrza magicznego Kręgu. Można go podzielić na 4 ćwiartki, z czego każda przypisana jest między innymi kierunkowi świata i żywiołowi (Wschód - Powietrze, Południe - Ogień, Zachód - Woda, Północ - Ziemia). W samym środku Kręgu znajduje się litera Tau ("T").⁷

W kulturze grecko-rzymskiej uznawana jest za symbol życia i zbawienia. Od najdawniejszych czasów przypisywano jej moc ochrony przed zarazą i demonami. Litera ta zbudowana jest z dziesięciu kwadratów symbolizujących sefiry kabalistycznego Drzewa Życia. Rozmiar Tau określany jest więc przez rozmiar jednego kwadratu. Ważną sprawą jest kwestia rozmiaru owych kwadratów.

Aleister Crowley w swojej Book 4 podaje, że rozmiar kwadratu jest tak naprawdę rozmiarem podstawy Ołtarza, który umiejscowiony jest na sefirze Malkut. Jeśli więc ołtarz powinien sięgać magowi do pępka, to bok takiego kwadratu powinien wynosić około 45 cm (w zależności od wzrostu adepta). W tym wariancie krąg będzie doprawdy spory, a jego średnica znacznie przekroczy wspomniane 3 metry.

Dla przykładu Dariusz Misiuna w swoim opracowaniu Goetii podaje, że wielkość tych kwadratów nie powinna być mniejsza od rozmiaru stóp maga. To pozwoliłoby się zbliżyć wielkością do rozmiarów kręgu sugerowanych przez Lemegeton, czyli 3 metry (a dokładniej 9 stóp). Nie będziemy jednak w stanie umieścić ołtarza na kwadracie Malkut, gdyż będzie zbyt mały.

Jeśli więc pozwala nam na to miejsce, to wskazany jest wariant Crowleya, wersja Misiuny jest dopasowana do pomieszczenia mieszkalnego. Mamy tu więc dwie możliwości do co do wielkości Tau. Wybór podyktowany będzie zapewne rozmiarami miejsca przeznaczonego na świątynię.

Symbol Tau powinien mieć kolor cynobru, czyli chińskiej czerwieni (ang. "flaming vermilion"). Czerwony uznawany jest za kolor ognia i przypisuje mu się ruch, aktywność, dynamikę, siłę i Wolę. Można też każdy z kwadratów obdarzyć kolorem przypisanej mu sefiry (patrz poniżej).

 

1. Keter – diamentowo biały

2. Chochma - perłowoszary

3. Bina - czarny

4. Chesed - niebieski

5. Gebura - szkarłatny

6. Tiferet - żółty

7. Necach - zielony

8. Hod - pomarańczowy

9. Jesod - fioletowy

10. Malkut - cytrynowy, oliwkowy, rdzawy, czarny

Jak już wspomniałem, ołtarz stoi na kwadracie Malkut. Magiczna lampa zwisa zaś ponad kwadratem Tiferet - pośrodku kręgu. Litera Tau wraz z kręgiem tworzą razem kształt Różo-Krzyża, czyli zjednoczenia podmiotu i przedmiotu - celu Wielkiego Dzieła. 

Na kwadracie Keter umieszczono symbol Alfa i Omega. Oznacza on początek i koniec jako określenie czasu i przestrzeni. Symbol ten podkreśla, że sefira Keter jest otchłanią, z której wszystko powstało i do której kiedyś wszystko ponownie wpadnie. Z Keter zwieszają się w tył Negatywne Zasłony Egzystencji. 

W kwadracie Tiferet znajduje się sześcioramienna gwiazda. Przedstawia ona Istotę Boską, tak jak objawia się ona w świecie materialnym.  Jej sześć wierzchołków symbolizuje równowagę pomiędzy światem boskim i materialnym. W tym miejscy często umieszcza się unikursalny heksagram. 

Podzielenie na ćwiartki kwadratu Malkut symbolizuje cztery materialne pierwiastki.  

Trójkąt Wszechświata (The Triangle of the Universe)

Wspomniana litera Tau wpisana jest w niewidzialny trójkąt (symbol światła, harmonii, siły, piękna i mądrości). Istnienie tego trójkąta podkreślone jest przez trzy cynobrowe figury w kształcie rombu umieszczone w jego kątach. Figury te mają kształt diamentu i symbolizują Joni, oraz wspomniane trzy kabalistyczne Zasłony Negatywnej Egzystencji. Jeśli zdecydujemy się nadać naszemu Tau kolory sefir, to romby powinny mieć następującą barwę: górna - fiolet, prawa - szmaragdowy, lewa - pomarańczowy. Romb sam w sobie ze względu na swoją formę przywodzącą na myśl kobiecą pochwę jest często uważany za żeński symbol seksualny. Sam trójkąt posiada równe boki i może wyrażać dowolną boską trójcę (np. Nuit, Hadit, Ra-hoor-khuit). Figura ta powiązana jest z 3 - liczbą metafizycznego i subiektywnego świata, która w przekonaniu Pitagorejczyków determinuje wszechświat. Trójkąt umieszczony w magicznym kręgu symbolizuje też troisty charakter człowieka - ciało, umysł, dusza. Figura ta ma jednak przede wszystkim seksualne znaczenie. Wpisana w trójkąt litera Tau jest alegorią zjednoczenia Lingamu i Joni (pierwiastka męskiego i żeńskiego). Trójkąt jest tu rozwartą waginą, Tau zaś fallusem w wzwodzie.

Nadszedł czas by przejść do przestrzeni otaczającej Krąg. Zewnętrzna linia Circulus Magicus wyznacza granicę pomiędzy świadomością i nieświadomością. Wokół thelemicznego Magicznego Kręgu umieszczone jest dziewięć świec. Stoją one na małych pentagramach, rozstawionych w równej odległości. "Tworzą one dodatkowy krąg światła, który rozświetla mroki niewiedzy".⁸ Ich blask pozwala widzieć rzeczy takimi, jakie są, co czyni je poniekąd również symbolem "prawdy". Zdaniem Crowleya są to również "Twierdze na Granicy Otchłani"⁹ a ich zadaniem jest trzymanie z daleka sił ciemności. Lampy te są zatem symbolem czuwania i gotowości. Crowley pisał o użyciu świec, lecz wiele osób może zdecydować się na użycie lampek oliwnych. Sama świeca jednak posiada przypisaną sobie osobną symbolikę. Spalając się, daje światło - oznacza więc ofiarę z samego siebie  i służbę bliźnim. Dające życie i ogarniające wszystkie rzeczy światło często uznawane jest za symbol Boskiej natury. Pentagramy na których te wiece stoją, symbolizują sefirę Gebura - srogość. Przedstawiają jednak również "mikrokosmos, cztery elementy uwieńczone Duchem, Wolę człowieka, doskonaloną przez jego aspirację ku temu, co Wyższe. Są umieszczone na zewnątrz Kręgu po to, by przyciągnąć wrogie moce i dać im pierwsze pojęcie o Wielkim Dziele, którego kiedyś także będą musiały dokonać."¹⁰ Pentagram uznawany jest powszechnie za symbol ochronny. Crowley nie podał żadnych sugestii co do wyglądu tych otaczających krąg figur. W Lemegetonie kolorystyka ich wygląda następująco: trójkątne ramiona są koloru jasnożółtego (kolor Słońca, radość), środki zaś czerwone (cynober). W centrum każdego z pentagramów znajduje się czarna litera Tau. Możemy też przyjąć kolorystykę zaczerpniętą z symbolu różokrzyża, która odpowiada żywiołom i ramiona pomalować na kolory biały (Duch), niebieski (Woda), czerwony (Ogień), czarny (Ziemia), żółty (Powietrze) a środek przykładowo na złoty. W Lemegetonie widnieje wpisane w nie boskie imię "Tetragrammaton" lecz niechaj adept zdecyduje samodzielnie o tym, imię którego z bogów ma widnieć na jego pentagramach.

 

SPOSOBY PRZYGOTOWANIA MAGICZNEGO KRĘGU

Adept może swój magiczny krąg wykonać na wiele sposobów. Jeśli mag posiada pomieszczenie wygospodarowane na stałe dla swej praktyki, może zdecydować się nanieść go farbą na podłodze. Równie często kreśli się go kredą, lub wykleja. Osoby praktykujące Magię, często nanoszą swój Krąg na białą tkaninę, którą po zakończeniu rytuału można złożyć i schować. Pomysłem godnym rozważenia jest zamówienie dywanu z własnym nadrukiem. Można w ten sposób stworzyć dywan z nadrukowanym podwójnym kręgiem o odpowiednich wymiarach i kolorach. Resztę symboli i boskie imiona możemy nanieść już samodzielnie za pomocą specjalnych farb. Obecnie w dobie Internetu nie powinniśmy mieć problemu ze znalezieniem firm świadczących usługi w wykonywaniu dywanów według własnego projektu.

Według różnych tradycji Magiczny Krąg należy rysować jednym, nieprzerwanym ruchem. Niezależnie od formy wykonania kręgu należy go konsekrować. Nawet jeśli posiadamy już nadrukowany na stałe na dywanie, powinniśmy go przed operacją magiczną symbolicznie obrysować. W Clavicula Salomonis należącym do tradycji salomonicznej, narzędziem przeznaczonym do zakreślania wewnętrznego kręgu są nóż z czarnym ostrzem, miecz lub krótka lanca (alternatywnie stosuje się też sierp).

Crowley podał taki oto przykład konsekracji kręgu: "Mag dokona syntezy cynobru z oczyszczonej przez siebie rtęci i siarki. Ten czysty cynober zmiesza z poświęconym olejkiem i podczas całego procesu malowania będzie myślał żarliwie i z oddaniem o symbolach, które maluje. Krąg ten można poddać później inicjacji okrążając go i inwokując imiona boże, które się znajdują na nim."¹¹ Metodę uświęcenia swojego Kręgu każdy musi wypracować sobie sam. Jednak jak już wspomniałem przed przystąpieniem do operacji magicznej należy ponownie symbolicznie obrysować krąg oraz inwokować naniesione na niego imiona. Jeśli mag uzna to za słuszne może konsekrując go przywołać moc Strażnic (ang. Watchtowers), czytać odpowiednie ustępy świętych pism, poematów, śpiewać pieśni mocy, skrapiać go konsekrowaną wodą, itp. Przed przystąpieniem do tych czynności pomedytujmy jednak chwilę nad symboliką naszego Magicznego Kręgu, oraz naturą Wielkiego Dzieła.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

-------- 

1. A. Sz. Lavey, Biblia Szatana, Wydawnictwo F/X, Wrocław 1999, s. 125.

2. S. Cunningham, Wicca, Przewodnik dla osób indywidualnie praktykujących Magię, Wydawnictwo ASTRUM, Wrocław 2001, s. 81.

3. Ibidem, s. 85.

4. A. Crowley, Księga Jogi i Magii, Wydawnictwo Pegaz, 1993, s.72.

5. Identyczne imiona powinny znaleźć się na pasie, którym przepasany jest mag podczas rytuału Goetii. Krąg i pas ze świętymi imionami są ze sobą ściśle powiązane a pierścień je uzupełnia (patrz: Magiczne parafernalia).

6. Goecja według Aleistera Crowleya, Wrocław 2000, s. 170.

7. Tau jest dziewiętnastą litera alfabetu greckiego oraz dwudziesta drugą (czyli ostatnią) literą alfabetu hebrajskiego. W hebrajskim alfabecie znana jest pod postacią ת (taw).

W greckim systemie liczbowym T oznacza liczbę 300. W alfabecie hebrajskim ת posiada wartość 400.

8. Goecja według Aleistera Crowleya, Wrocław 2000, s. 169.

9. A. Crowley, Księga Jogi i Magii, Wydawnictwo Pegaz, 1993, s. 73. 

10. Ibidem, s. 74.

11. A. Crowley, Magija w teorii i praktyce, Wydawnictwo EJB, 1998, s. 64.

VII konferencja Lashtal Press: recenzja

autor: Agathodaemon
porta.lucis@o2.pl
 
Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem.

Przed wami krótka relacja z VII konferencji Lashtal Press. Cała impreza miała miejsce 20 września 2014 w Gdańsku. Na lokal organizatorzy wybrali Hotel Bonum. Miejsce położone malowniczo i ustronnie. Konferencja podzielona została na dwie części:

Część pierwsza: „Śladami pionierów Thelemy” odbyła się w godzinach 10:00-15:45 i składała się z szeregu wykładów.

Część druga konferencji otwarta została przez wykład Krzysztofa Azarewicza dotyczący Mszy gnostyckiej Aleistera Crowleya, po czym po przerwie odbyła się ceremonia.
 
Planowo gości zaczęto przyjmować o godzinie 9:30. Konferencję otwarł wykład "Życie w świetle słońca" autorstwa Fratera Achada, który odbył się o 10:00. Niestety z powodu trudności w dotarciu (ach te polskie koleje) załapałem się dopiero na jego końcówkę. Sama prelekcja dotyczyła ezoterycznych aspektów konstytuujących świadomość ludzi, którzy zdecydowali się wkroczyć w Eon Horusa. Achad wygłosił go w 1922 roku.

Kolejnym wykładem było "Psychiczne odmłodzenie" Aleistera Crowleya, którego prelekcja rozpoczęła się około 11:15. Dotyczył on metod przywracania młodości i energii oraz przedstawiał historyczne tło tego typu praktyk. Został on napisany przez Crowleya w roku 1932 dla Narodowego Laboratorium Psychotronicznego. Warto wspomnieć, że wydawnictwo przygotowało okolicznościową publikację tego wykładu. Nosi ona tytuł "Eliksir życia. Nasz magiczny lek" i wydana została w nakładzie 150 egzemplarzy.
 
Następnie po przerwie na kawę, o godzinie 12:45 przedstawiono wykład Geralda Yorkea "Magia rytualna i kult czarownic". Mowa ta została przez niego napisana w 1972 roku, a sam autor skupił się w niej na omówieniu magicznych praktyk przez pryzmat różnych tradycji jak buddyzm, tantra, pogaństwo, kabała i chrześcijaństwo.

Kolejna prelekcja rozpoczęła się o 14:00. Był to wykład Jacka Parsonsa "Jak czynić swoją wolę". Autor wygłosił go w 1945 roku dla członków Loży Agape O.T.O. Manifest ten przepełniony jest duchem Thelemy. Porusza on między innymi takie tematy jak poszerzanie wolności jednostki, odpowiedzialność oraz moralność społeczeństwa opierającego się na prawie Thelemy.

O godzinie 15:00 nastąpił odczyt mowy Friedy Harris "Wykład na temat Tarota Thota".Można było dzięki niemu zaznajomić się z okolicznościami powstania tej talii, oraz trudnościami jakie w trakcie napotkali autorka oraz Aleister Crowley (wszak panowała wojna).

Ostatni wykład był autorstwa Krzysztofa Azarewicza i nosił tytuł „Przekazując wiedzę z pokolenia na pokolenie” Odbył się o godzinie 16:00 i stanowił wprowadzenie do skomponowanej w przez Crowleya w 1913 Mszy gnostyckiej. Prelekcja po krótce objaśniała rys historyczny oraz symbolikę mszy.
 
Następnie nastąpiła przerwa obiadowa by wszyscy zainteresowani mieli czas przenieść się do wskazanego miejsca, gdzie następnie w godzinach 19:00-21:00 odbyła się pierwsza w Polsce publiczna celebracja Mszy gnostyckiej.

Po wszystkim nastąpiło zakończenie połączone z poczęstunkiem winem.

Podsumowując organizacja całej konferencji stała na bardzo wysokim poziomie. Hotel był przytulny i nie zabrakło poczęstunku. Osoby prezentujące prelekcje włożyły w nie dużo pracy a ich wykładom towarzyszyły slajdy, które dodatkowo uatrakcyjniały całość. Po każdym wykładzie następowała przerwa na dyskusje i polemikę pomiędzy słuchaczami. Spotkania tak różnorodnych osobowości już dawno nie miałem okazji podziwiać. Postawy i poglądy prezentowane przez słuchaczy nieraz różniły się diametralnie, więc jak można było przewidzieć najciekawsze dyskusje toczyły się w małych grupkach podczas przerw przed hotelem. Nie zabrakło też stoiska na którym można było nabyć publikacje wydawnictwa Lashtal Press.

Po zakończeniu pierwszej części imprezy słuchacze podzielili się na małe grupki i udali na miasto w celu spożycia wspólnie fastfoodowego posiłku. Jeszcze tylko zbiorowa podróż tramwajem i wszyscy spotkaliśmy się w umówionym miejscu. Świątynia została przygotowana pieczołowicie i już po zakończeniu Mszy gnostyckiej wszyscy z którymi wymieniałem się doświadczeniami byli pod wielkim wrażeniem zarówno atmosfery i detali, ale przede wszystkim profesjonalizmu osób, które całą ceremonię dla nas przeprowadziły. Im chciałbym szczególnie podziękować. Nie będę wnikał w szczegóły Mszy, lecz przyznam, że mszał, który udostępniono uczestnikom bardzo ułatwił uczestnictwo.

Miałem okazję poznać kilka naprawdę ciekawych osób z którymi dane mi było spędzić kilka godzin na sali a później na mieście i z całego serca je pozdrawiam. Mam nadzieję, że spotkamy się również na następnej konferencji Lashtal Press. Chciałbym też podziękować organizatorom i pogratulować zarówno programu jak i wykonania, które przerosło moje oczekiwania.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Monastycyzm Chaosu.

Ćwiczenie różdżki
Peter Carroll
porta.lucis@o2.pl

Członkowie paktu mogą w dowolnym momencie podjąć się poniższych zobowiązań przygotowanych dla mnichów i zakonnic Chaosu. Każdy decyduje indywidualnie jak długi czas treningu jest dla niego najodpowiedniejszy. Przygotowaliśmy trzy warianty tego ćwiczenia. Różnią się one stopniem trudności i podzieliliśmy je na "niższy", wyższy " i "ekstremalny". Stopnie te mają na celu rozbudzić entuzjazm oraz odnowić chęć poświęcenia się jednostki dla Wielkiego Dzieła i Magiji. Mnichowie i zakonnice Chaosu nie powinni podejmować się przestrzegania tych zobowiązań na okres krótszy niż tydzień. Nie wyznaczono górnej, czasowej granicy tego ćwiczenia. Jeśli jednak decydujemy się nie precyzować z góry jego długości, pamiętać należy by w pewnym momencie zakończyć je w jakiś wyraźny sposób.  Nie należy dopuszczać do stopniowego porzucania praktyki. Chaoci do których kierowany jest ten trening mogą zostać w pełni wędrownymi mnichami, chyba że zdecydują inaczej. Cały świat pojmowany jest jako ich klasztor, jakkolwiek czasowe wycofanie się z codziennego życia może ułatwić wypełnienie zobowiązań z rygorystycznego poziomu "ekstremalnego". Czynności których podjęliśmy się wykonywać należy traktować jako minimum. W każdej chwili możemy zadecydować o poszerzeniu praktyki o dodatkowe zobowiązania. Aby wziąć na siebie powinności mnicha lub zakonnicy Chaosu, kandydat składa uroczystą przysięgę nad magicznym narzędziem. Musi je następnie przez cały okres jakiego się podjął nosić stale przy sobie. Rozmiarami narzędzie to nie powinno być mniejsze od kija podróżnego (kostura). Gdy mag wkracza do jakiegoś budynku lub pokoju może je oczywiście pozostawić w kącie. Ważne jest by mimo to laska znajdowała się zawsze w jego zasięgu i należy ją nosić z sobą gdy przemieszczamy się pomiędzy miejscami.

Przysięga i zobowiązania

 I, Ja Soror/Frater _____ ślubuję wypełniać zobowiązania niższego/wyższego/ekstremalnego stopnia przynależne mnichowi/zakonnicy Chaosu od teraz przez okres _____/do momentu, który uznam za stosowny. Deklaruję więc [wymień zobowiązania wybranego stopnia + dodaj ewentualnie jakieś dodatkowe od siebie ]. 

Zobowiązania niższego stopnia

• Noś przy sobie magiczne narzędzie przez cały czas.
• Wykonuj odpędzający rytuał po przebudzeniu oraz gdy udajesz się na spoczynek.
• Prowadź skrupulatnie dziennik snów.
• Odprawiaj magiczny rytuał każdego dnia.
• Dedykuj każdy stosunek seksualny osiągnięciu magicznych celów (w tym gnozy).

Zobowiązania wyższego stopnia

• Wykonuj zobowiązania niższego stopnia.
• Wykonuj drugi magiczny rytuał każdego dnia.
• Wizualizuj Sigil Chaosu przynajmniej raz podczas każdej godziny swojej dziennej aktywności.

Zobowiązania stopnia ekstremalnego

• Wykonuj zobowiązania wyższego stopnia.
• Odprawiaj trzeci magiczny rytuał każdego dnia.
• Wizualizuj Sigil Chaosu przynajmniej raz podczas każdej godziny całodobowego cyklu.

Dodatkowe spostrzeżenia.

• Pełny magiczny rytuał może składać się z Mszy Chaosu, Auto-da-fé lub innego aktu ewokacji, dywinacji, czarostwa, inwokacji lub iluminacji. Rytuały te powinny mieć podobną długość.
• Dedykując każdy stosunek seksualny osiągnięciu magicznych celów mnich lub zakonnica zaręczają, że energia wyzwolona podczas niego zostanie spożytkowana na rzucenie zaklęcia, do wróżenia, inwokacji lub na jakiś inny magiczny cel.
• Cogodzinną wizualizację Sigila Chaosu ułatwia ustawienie cyklicznego alarmu w zegarku lub telefonie. Wizualizację w godzinach nocnych wspomóc może budzik o donośnym dzwonku.
• Znaczna niedogodność wynikająca z bezustannego noszenia przy sobie magicznego narzędzia służy wzmocnieniu czujności i ma na celu przypominać o wykonywaniu pozostałych zobowiązań. Laska służy też jako oznaka urzędu. Pozostali członkowie Paktu powinni służyć pomocą osobom które pełnią funkcję mnicha bądź zakonnicy Chaosu.
• Jeśli wypełnianie zobowiązań które wzięliśmy na swoje barki idzie nam kiepsko, to po zakończeniu praktyki narzędzie na które ślubowaliśmy powinno zostać zniszczone. Jeżeli natomiast postępy w praktyce są zadowalające, narzędzie powinniśmy zatrzymać, postrzegając je jako obiekt mocy. Zwykło się grawerować na narzędziu zapis przebiegu powziętych zobowiązań. Takoż cyfra 127 oznaczać będzie zobowiązania niższego stopnia praktykowane przez okres 27 dni. Natomiast cyfra 333 to oczywiście zobowiązania stopnia ekstremalnego wypełniane przez 33 dni.
• Poprzez publikację Monastycyzmu Chaosu Pakt stara się sprawić by o każdej godzinie gdzieś w różnych zakątkach Ziemi wizualizowany był Sigil Chaosu.  

Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Ołtarz magiczny

autor: Agathodaemon  
porta.lucis@o2.pl

„Mój ołtarz wykonany jest z ażurowego mosiądzu;

spalaj na nim w srebrze lub złocie!”

(AL. III:30)

„I namaścisz ołtarz całopalenia
ze wszystkimi jego przyborami,
i poświęcisz go, i będzie bardzo święty”
(Wj 40,10)

Ołtarz (łac. altare) przedstawia Wolę maga i prawo zgodnie z którym on działa.

Wszystkie rytualne przedmioty trzymane są na ołtarzu, ponieważ reprezentowane przez nie aspekty podlegają temu prawu. Tylko magiczna lampa symbolizująca Ducha znajduje się ponad ołtarzem. Ołtarz ucieleśnia wiedzę maga o prawach natury. Jest też miejscem mocy, lecz przede wszystkim zawsze służył spełnianiu ofiary. Na nim to składamy swoje dotychczasowe życie, dlatego jest też dla nas w pewnym sensie symbolem grobu. Dla chrześcijan ołtarzem na którym złożył swe życie Chrystus był krzyż. Jest symbolem środka wszechświata – osią, dzięki której przejawia się hermetyczna zasada: „jak na górze, tak i na dole. Jak na dole, tak i na górze”. Na ołtarzu składa się też śluby. „Kto więc przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim leży”. (Mt 23,20)

Ołtarz choć nie zawsze umieszczany pośrodku świątyni, zawsze stanowił jej centrum. W przeszłości uważano, że sprawy dokonujące się na ołtarzu są tak święte, że uniemożliwiano profanom dostępu do niego. Ołtarz dla starożytnych upamiętniał miejsce spotkania z ich bogiem. W praktyce magicznej służy on głównie skupieniu uwagi maga na wykonywanym rytuale i ukazuje mu porządek wszechświata.

Nasz ołtarz powinien być pięknie wykonany i szlachetnie ozdobiony. Należy jednak uważać by w artystycznej formie jego struktury i bogactwie symboliki nie zatracić jego istoty.

Również sam kształt ołtarza będący podwójnym sześcianem odpowiada zasadzie „jak na górze, tak i na dole”. Jest on podwójnym sześcianem, a jego powierzchnia składa się z 10 kwadratów. Wierzchołkiem jest Keter, podstawą zaś Malkut. Wysokość ołtarza równa jest odległości od podłogi do pępka maga. Materiałami, które powinny nam posłużyć do stworzenia naszego ołtarza są  dąb lub akacja. Czasami stosuje się też wierzbę. Poniżej pokrótce opiszemy mistyczną symbolikę dębu i akacji.

dąb – drzewem tym włada Słońce, a powszechnie kojarzy się go z żywiołem ognia. Dawni kapłani słowiańscy łączyli go z męską potencją, płodnością i mądrością. Dąb pełnił w religii naszych przodków funkcję osi świata i naturalnej świątyni. Lokalizowali więc swoje miejsca kultu przeważnie w starych dąbrowach. Dąb symbolizuje nieugiętość, siłę, wytrzymałość i ostrość prawa. Jest oznaką szlachetności i sławy. Wiąże się z nim też długowieczność, fizyczną i moralną, cnotę oraz majestat i potęgę.

akacja – jest symbolem wtajemniczenia i inicjacji. Oznacza też zmartwychwstanie, nieśmiertelność i dążenie ku światłu. Jak słusznie zauważył Stanisław Antoni Wotowski „kwiat akacji jest symbolicznym wolnomularstwa.” Wiąże się to z masońską legendą zgodnie z którą akacja wyrosła na grobie zabitego Hirama – budowniczego Świątyni Salomona. Teksty Piramid głoszą iż Horus wyłonił się z drzewa akacjowego. Akacja była też budulcem Arki Przymierza.

Zdaniem Crowleya wierzchołek ołtarza powinien być pokryty złotem. Na metalu tym wygrawerowana powinna być figura wyrażająca Wielkie Dzieło i porządek wszechświata. Poniżej przedstawiam trzy przykładowe obrazy, którymi można ozdobić nasz ołtarz:

 Makrokosmos – rysunek pochodzący z Oedipus Aegyptiacus którego autorem był Athanasius Kircher.

Człowiek witruwiański – rysunek Leonarda da Vinci

 Pentagram który zamieścił Heinrich Cornelius Agrippa w swoim dziele Libri tres de occulta philosophia.

Boki ołtarza zdobić powinny enochiańskie tablice żywiołów wraz z sigilami ich królów:

Na wschodzie Wielka Tablica Powietrza

Na południu Wielka Tablica Ognia

Na zachodzie Wielka Tablica Wody

Na Północy Wielka Tablica Ziemi

Sam ołtarz usytuowany jest najczęściej pośrodku magicznego kręgu, bywa jednak że w pewnych sytuacjach ustawia się go na wschodzie. Warto zauważyć, że chrześcijanie również budowali swoje kościoły tak, by były ukierunkowane na wschód.

Kierunek ten symbolizował dla nich zmartwychwstanie ich mesjasza. W magii wschód powiązany jest z żywiołem Powietrza i kojarzony jest z oświeceniem oraz nowym początkiem i nadzieją. Chciałbym jednak wspomnieć również, że tradycja laveyańska wymaga by ołtarz ustawiony był na zachodzie (podobnie ma się rzecz wśród buddystów). Zaś wyznawcy religii Wicca najczęściej stawiają swoje ołtarze na północy.

Ołtarz należy konsekrować namaszczając go olejkiem abramelina (analogicznie chrześcijańscy biskupi czynią to za pomocą krzyżma).  Swój ołtarz ze względu na jego znaczenie powinno traktować się z szacunkiem.  Należy więc wyłączyć go całkowicie z użytku świeckiego. Zbliżając się do ołtarza, mag zbliża się symbolicznie do absolutu. Czynić to należy zawsze z odpowiednim nastawieniem umysłu. 

Rytualne narzędzia nie powinny zalegać na ołtarzu chaotycznie rozrzucone. Można rozmieścić je zgodnie z podziałem na część męską, wspólną i żeńską, lub przypisując każdą ze stron ołtarza żywiołowi. Jeśli decydujemy się na wariant drugi, każde z narzędzi umieszczamy na części ołtarza przypisanej jego żywiołowi.

A) Podział na narzędzia o charakterze męskim i żeńskim:

B) Podział pod kątem przypisania żywiołom:

   

 Miłość jest prawem, miłość podług woli.

Krzyż Kabalistyczny

autor: Agathodaemon  
porta.lucis@o2.pl

I. Rytuał
1. Stań twarzą w kierunku Wschodu. Ciało powinno być wyprostowane a stopy złączone. Ręce przylegają wzdłuż ciała. Złącz palce lewej ręki. Palce prawej ręki złóż w następujący gest: palce wskazujący i środkowy złączone i wyprostowane, pozostałe zaś zgięte i przytrzymywane przez kciuk.
2. Wizualizuj nad swoją głową kulę doskonałego, czystego, boskiego Światła.
3. Sięgnij do tej kuli palcami prawej ręki utrzymując wspomniany powyżej gest. Niech zatopią się one w tym Świetle. Po chwili ściągnij światło dotykając czoła pomiędzy brwiami i wypowiadając słowo "Ateh" (wizualizujesz świetlisty promień ciągnący się za twoją ręką od kuli do wspomnianego punktu na czole). Niech punkt ten rozbłyśnie światłem.
4. Następnie opuszczając rękę, przeciągnij promień światła do mostka. Dotykając go wibruj "Malkut". Niech boskie Światło w miejscu w którym dotknąłeś mostka wniknie w ciebie i spłynie w dół w formie promienia rozciągając się ku nieskończoności.
5. Przeciągnij Światło dotykając prawego ramienia. W miejscu w którym go dotknąłeś Światło wnika do twego ciała. Wibruj "Ve-Gebura". Światło wytryskuje z twego ciała w formie promienia i biegnie ku nieskończoności w prawo.
6. Przeciągnij Światło dotykając lewego ramienia. W miejscu w którym go dotknąłeś Światło wnika do twego ciała. Wibruj Ve-Gedula. Światło wytryskuje z twego ciała w formie promienia i biegnie ku nieskończoności w lewo.
7. Złóż ręce na wysokości serca. W miejscu przecięcia się świetlistych belek rozpala się kula doskonałego, czystego, boskiego Światła. Wibruj "Le-Olam". Wibruj "Amen".
8. Opuść ręce do pozycji wyjściowej.

II. Analiza

Nazwa rytuału Kabalistyczny Krzyż ma swe źródło w fakcie, że mag kreśli w nim na swej klatce piersiowej równoramienny krzyż przebiegający przez kluczowe sefirot. Czyni to fizycznie i mentalnie. Gest ten potwierdza istnienie Ducha w każdym człowieku i w całym wszechświecie. W centrum krzyża umiejscowione zostało serce, co wskazuje, iż tam właśnie mieści się podstawowy ośrodek dyspozycyjny człowieka. Umiejscawiając swe serce w centrum rozpościerającego się w nieskończoność kardynalnego krzyża, mag staje się centrum wszechświata.
Belka krzyża przebiegająca pionowo podkreśla że mag jest pomostem łączącym wyższy świat z niższymi i poprzez niego zstępuje do nich boskość.
Belka przebiegająca horyzontalnie przez sefirot Gebura i Chesed symbolizuje twoją zdolność podejmowania skutecznych działań. Podkreśla ona prawdę, że jesteś świadomym bytem zdolnym na podstawie prawidłowej oceny podejmować słuszne decyzje. Są one idealnie zbalansowane energiami i cechami Gebury i Chesed. Linia ta reprezentuje całe spektrum twoich etycznych i moralnych wyborów które pociągają za sobą działania.
Niektórzy adepci nadają belkom Kabalistycznego Krzyża kolor złoty, a w miejscu ich przecięcia wizualizują czerwoną, rozkwitającą róże. Całość spowija fioletowa aura.
Istnieje jeszcze  inne pojęcie "krzyża kabalistycznego" nie mające związku z naszym rytuałem. Jest to uproszczone określenie dotyczące krzyżowego, kwateralnego rozmieszczenia czterech najważniejszych sefirot; Keter, Malkut, Chochmy i Biny.

Kabalistyczny Krzyż jest jednym z podstawowych rytuałów w arsenale maga. Często traktuje się go jednak wyłącznie jako wprowadzenie do innych rytuałów oraz używa do ich zamknięcia. Większość początkujących adeptów styka się z Kabalistycznym Krzyżem gdy podejmują się praktyki Mniejszego Rytuału Pentagramu. Tymczasem ten mały rytuał posiada ogromny potencjał. Dzięki niemu ściągamy Światło (LVX) z Keter - pierwszej sefiry kabalistycznego Drzewa Życia. Jest ona generalnie uznawana za źródło Światła przepływającego przez całe Drzewo. Nim rozwiniemy ten temat dalej pragnę spostrzec, że człowieka (mikrokosmos) można rozpatrywać jako kopię Drzewa Życia (makrokosmosu). Wszystkie czynniki, które składają się na wszechświat objawiony, są obecne w jego naturze. Dzięki rytuałowi Kabalistycznego Krzyża ustanawiamy Drzewo Życia w naszym magicznym ciele. Sefiry indywidualnie i jako wzorzec powiązań, przedstawiają w stosunku do mikrokosmosu różne poziomy świadomości i czynniki charakterologiczne. Dziewięć sefirot tworzy pełnię, w której wyraża sie w dynamiczny sposób boska jedność. Centralny filar wiąże się z reprezentacją świadomości, a dwa boczne filary uznawane są za pozytywne i negatywne czynniki manifestacji. Model trzech kabalistycznych filarów pokrywa się z trzema kanałami energetycznymi nadi - Idą, Pingalą i Suszumną.
W trakcie trwania rytuału Kabalistycznego Krzyża, ściągamy Światło z boskiej sfery znajdującej się ponad nami. Następnie przeciągamy je poprzez widmową sefirę Daat umiejscowioną w gardle wzdłuż całego Środkowego Filaru, aż do Malkut. Wspomniane Światło zostaje przekazane także do sefirot Gebura i Chesed.



W makrokosmicznym modelu Drzewa Życia Daat (Wiedza) stanowi barierę oddzielającą świat Acilut od niższych światów Berija, Jecira i Asija. Odgradza też trzy najwyższe sefirot: Keter, Chochmę i Binę od pozostałych emanacji. Trzy pierwsze sefirot tworzą na diagramie Drzewa Życia boską triadę. Daat jest uznawana za dziecię Chochmy i Biny i oznacza nie tylko postrzeganie, ale też zaistnienie. Daat to wiedza wynurzająca się z pustki. Reprezentuje świadomość innego stopnia i poziomu. Znajduje się w Otchłani między trzema naczelnymi sefirot a resztą emanacji. Daat nazywa się "sefirą fałszywej wiedzy" - jest domem Choronzona, ale stanowi też wrota do innego świata. W Daat znajduje sie też przejście do Sitra Achra. Wspomniana pseudosefira spełnia identyczną rolę w mikrokosmicznym Drzewie Życia. Bariera którą stanowi Daat musi zostać pokonana za wszelką cenę. Stoi ona bowiem na drodze do boskości.
Pobieżne przejrzenie zamieszczonego powyżej schematu nasuwa zapewne pytanie dlaczego w tym rytuale intonujemy Malkut w miejscu mu nieprzypisanym. Kabaliści i magowie umieszczają tę sefirę w okolicy stóp, my zaś przyzywamy jej energie w okolicy mostka, który powiązany jest z Tiferet. Przyczyna jest dwojaka. Po pierwsze jesteśmy tak zbudowani fizycznie, iż niemożliwe jest dla nas dotknięcie stóp bez pochylania się, a w powyższym rytuale konieczne jest zachowanie wyprostowanej, dostojnej postawy oddającej stabilność Drzewa Życia. Druga przyczyna jest bardziej złożona. Objaśnię to następująco: Z kabalistycznego punktu widzenia konieczna jest naprawa (TIQQUN) świata. Przyjrzyjmy się przez chwilę dwóm interesującym nas sefirot. Tytułami nadanymi Tiferet są Oblubieniec (KATAN) i Król (MELEK). Malkut nosi zaś tytuły Królestwo, Królowa (MALKAH) i Oblubienica (KALLAH). Już na podstawie tych przydomków widoczny jest związek pomiędzy tymi sefirot. Aby urzeczywistnić Tiqqun musimy dokonać zjednoczenia Króla z jego Królową i Królestwem, a Obleńca z Oblubienicą - innymi słowy musimy połączyć Malkut z Tiferet by wznieść ją na wyższe poziomy. Właśnie dlatego wibrujemy Malkut w miejscu przypisanym tradycyjnie Tiferet - by dokonać zaślubin Oblubieńca z Oblubienicą. W rytuale Kabalistycznego Krzyża ściągamy więc zarówno Boskość z wyżyn w dół, ale i uszlachetniamy to co fizyczne, wznosząc je w górę ku absolutowi.
Podejmując się bezpośredniej pracy z trzema głównymi sefirot środkowego filaru, oraz dwoma kluczowymi z bocznych filarów zaprowadzamy w sobie równowagę psychiczną, mentalną i fizyczną. W rytuale tym pracujemy bezpośrednio z sefiort środkowego filaru: Keter, Malkut, oraz pośrednio z Tiferet i Jesod. Gdy ściągamy boskie Światło w dół do Malkut, przepływa ono również po drodze przez Jesod (sfera naszej podświadomości), pomimo iż nie wibrujemy jej nazwy. Z Tiferet sprawa jest bardziej złożona i poświęciliśmy temu zagadnieniu miejsce powyżej..
Ściągnięcie Światła i doprowadzenie do jego cyrkulacji po mikrokosmicznym Drzewie Życia maga wzmacnia energetyczne ciało. Stare energie są wypierane i zastępowane przez mistyczne Światło. Praktyka Kabalistycznego Krzyża wzmacnia i rozwija ciało lunarne (astralne) maga. Tylko w pełni zdrowe ciało lunarne może posłużyć do rozwinięcia ciała merkurialnego, a z niego solarnego. Wytworzenie tych dwóch ciał jest kluczowym procesem w drodze do realizacji Wielkiego Dzieła.
Przytoczę jeszcze uwagę, którą poczynił Charles Fielding w książce Kabała praktyczna: "Gesty te są same w sobie niewielkim rytuałem. Jeżeli wykonujesz je przed i po medytacji lub wówczas, gdy jesteś w rozterce lub stresie, skutecznie uwolnią cię one od negatywnego wpływu świata zewnętrznego. Oczywiście nie będą efektywne w odniesieniu do zjawisk, których źródło tkwi w tobie. W żadnym razie nie powinno się ich stosować, aby uciec od rzeczywistości, chyba że chodzi o krótki odpoczynek."

Ateh (Atah, Atoh) - słowo to zazwyczaj tłumaczy się jako "Twoje Jest", "Ty Jesteś", lub "Przez Ciebie". W Hermetycznym Zakonie Złotego Brzasku podczas wykonywania tego rytuału słowo "ateh" rozbijano na dwie sylaby (Ah-Teh). Pierwszą wypowiadano w Keter, gdy ręką dotykano czoła. Druga sylaba wymawiana była w chwili, gdy boskie Światło LVX pokonywało Daat, by zstąpić w niższe partie Drzewa Życia i rozpocząć cyrkulację w energetycznym ciele maga.

Keter -Kether (hebr. כתר) - Korona. Pierwsza sefira Drzewa Życia znajdująca się na szczycie Filaru Równowagi. Keter jest znana jako "Inteligencja Ukryta". Odpowiada za jedność wszechświata, wieczność, duchowy porządek istnienia. Uważana jest powszechnie za tę formę świadomości, której nie zdobywa się w inkarnacji. Jest jednością która godzi wszelkie różnorodności. Utożsamia się ją z pierwotną Wolą boską. Keter jest otchłanią, z której wszystko powstało i do której wpadnie u kresu istnienia. jest Koroną na krawędzi pustki, zawiera wszystko, co było, jest i będzie. Jest miejscem pierwszej emanacji. Sefer Jecira nazywa Keter Ukrytą Inteligencją.
Doświadczenie duchowe: Zjednoczenie z Absolutem

Malkut - Malkut, Malkuth, Malchut (hebr. מלכות) - Królestwo, Królowa, Brama, Oblubienica. Dziesiąta sefira Drzewa Życia znajdująca się u podstawy Filaru Równowagi. Reprezentuje końcowy wynik działań Otz Chim - jest uwieńczeniem emanacji oraz całego procesu stwarzania świata. Z sefirą tą wiąże się świadomość mózgu. Malkut odnosi się do sposobu w jaki dbamy o nasze ciało i traktujemy środowisko. Sefira ta jest również powiązana z naszymi zobowiązaniami i poczuciem stabilizacji. Wszystkie sefirot zlewają się w Malkut, jednostce, która przyjmuje napływ dziewięciu innych i rządzi z kolei światem pozaboskim.
Doświadczenie duchowe: Wizja Świętego Anioła Stróża

Tiferet - Tifereth (hebr. תיפארת) - Piękno, Harmonia, Oblubieniec, Król. Szósta sefira Drzewa Życia znajdująca się w centrum Filaru Równowagi. Zajmuje znaczącą pozycję w kabalistycznym modelu wewnętrznego rozwoju. Tiferet jest połączona z wszystkimi sefirot, z wyjątkiem Malkut. Jest ona związana z równowagą i harmonią - czystą radością istnienia w stanie pełnej równowagi. Reprezentuje samoświadomość i równowagę między siłą, a łaską.W Tiferet naprawdę zaczynamy współdziałać z naszym duchowym "ja". Sefira ta uważana jest za wyższą świadomość, prawdziwą wizję i wiąże się z najwyższym stopniem wtajemniczenia. W ludzkiej psychice jest jaźnią, rdzeniem indywidualności. Jest to stadium pośrednie pomiędzy człowiekiem a Boskością. Tiferet jest synteza sefirot Gebura i Chesed.
Doświadczenie duchowe: Wizja harmonii rzeczy, tajemnica ukrzyżowania

Jesod - (hebr. יסוד) - Fundament. Dziewiąta sefira Drzewa Życia znajdująca sięw pobliży podstawy Filaru Równowagi. W tym rytuale oddziałujemy pośrednio na sefirę Jesod, która odpowiada za to w jaki sposób odnosimy się do siebie emocjonalnie, a także jak wyrażamy swoje emocje i najbardziej intymne uczucia zmysłowe wobec partnerów w związku. Wiąże się z nią świadomość psychiczna, oraz ośrodek reprodukcji. Jest to Sfera Levannah - odbija światło wszystkich innych sefir w Malchut.
Duchowe doświadczenie: Wizja machiny Wszechświata

Gebura - Gebura, Geburah, Gewura (hebr. גבורה) - Surowość, Siła, Strach. Piąta sefira Drzewa Życia znajdująca się w centrum Filaru Surowości. Zasada destrukcyjna - reprezentuje kataboliczny aspekt siły. Reprezentuje surowość i sprawiedliwość, oczyszczającą moc i działanie destrukcyjne. Gebura jest dynamicznym żywiołem życia, który niesie ludzi na przeszkody i ponad nie. Jest narzędziem boskiej sprawiedliwości i tym samym stanowi przeciwny biegun Chesed. Podróż przez tę sefirę jest wykształceniem w sobie zrozumienia znaczenia występowania zła na świecie. Zdolność dokonywania moralnych wyborów może istnieć tylko w świecie, w którym można tez wybrać źle.
Doświadczenie duchowe: Wizja Potęgi

Gedula - Chesed (hebr. חסד) - Miłosierdzie. Czwarta sefira Drzewa Życia znajdująca się w centrum filaru Miłosierdzia. Jej inna nazwa to Gedula (Gedulah). Zasada konstruktywna. Jest siłą, która nadaje kształt rzeczom i wprowadza porządek. W Gedula przejawia się boska dobroć. Chesed to łagodna i uspokajająca siła. Jest przedstawieniem łagodności i miłosierdzia istoty Boskiej objawiającej się we wszechświecie.
Doświadczenie duchowe: Wizja Miłości

Gewura i Chesed odpowiadają za świadomość różnic.

Le-Olam - Potocznie tłumaczy się ten zwrot jako "na wieki wieków".

Amen - uroczysta formuła kończąca i potwierdzająca modlitwę oraz wyrażająca pragnienie "niech tak będzie", "niech tak się stanie". Dosłowne znaczenie  hebrajskiego słowa "amen" (אמן) to „na pewno” i „wierność”.

Zatem jak wynika z powyższego treść modlitwy wykorzystywanej w opisanym rytuale brzmi więc następująco:

"Ateh, Malkut, Ve-Gebura, Ve-Gedula, Le-Olam. Amen."

Jej tłumaczenie jest następujące:

"Twoje jest Królestwo, Potęga i Chwała, Na Wieki Wieków. Amen."

Zapis nutowy tej modlitwy wygląda następująco:



Opisaną tu ceremonię można uznać, za skróconą wersję Rytuału Środkowego Filaru. Zmodyfikowana przez Aleistera Crowleya wersja Kabalistycznego Krzyża zostanie opisana w artykule o rytuale Rubinowej Gwiazdy z którym jest ściśle powiązana.

Miłość jest prawem, miłość podług woli.