czwartek, 19 listopada 2026

Zarys mistycyzmu thelemicznego, cz. 1: Wprowadzenie

autor: Chris 

I. 

Po cichu pracowałam nad czymś, co muszę przyznać naprawdę mnie zaskoczyło i skierowało w kierunku, którego szczerze mówiąc, się nie spodziewałam. Szczerze mówiąc, nie miałam zamiaru nigdy więcej publikować czegokolwiek w internecie ani publicznie. Szukałem własnej praktyki, dopasowanej do mnie i moich zainteresowań. Izolacja ostatnich dwóch lat mnie zmieniła i byłem gotów po prostu skupić się na swoich sprawach. Walczyłem z całych sił z depresją, anhedonią i poczuciem beznadziei.


Najważniejszą rzeczą, którą zacząłem zgłębiać, była praca Davida Chaima Smitha na temat mistycznej Kabały. Przemawiała do mnie, więc zacząłem ją zgłębiać. Miałem okazję z nim porozmawiać i dzięki mojej wcześniejszej praktyce i jego znakomitemu nauczaniu, wspomniany kurs zaczął przynosić owoce. Czułem się, jakbym włożył element układanki na swoje miejsce. Wspomniany kurs dosłownie splatał w jedność dokładnie te rzeczy, których szukałem podczas moich głębokich studiów nad Kabałą i alchemią. To było tak, jakby przemawiał bezpośrednio do mnie. Tekstem, który najbardziej do mnie przemówił, jest Bath of Bright Silence, ale gorąco polecam wszystkie jego teksty.

 


Z radością oddałem się praktyce, planując poświęcić na nią tyle czasu ile tylko będzie wymagała. Nigdy tak naprawdę nie interesowało mnie bycie kimś. Chciałem wybrać się na odpoczynek, który nie będzie z góry ograniczony czasowo. Innymi słowy, bawiłem się w Eremitę. Byłem zadowolony z pozostawienia świata za sobą w pogoni za własną gnozą.


W pewnym sensie nie jestem pewien, czy nie skończę właśnie tak, na swego rodzaju mistycznej emeryturze. Tak czy inaczej, mogę mówić tylko o ścieżce, którą obecnie podążam. Więc oto jestem, pisząc w pustkę internetu do nieznanego czytelnika. Jeśli to czytasz, dziękuję za to. Mam nadzieję, że owoc mojej pracy okaże się w jakiś sposób wam pomocny.


Więc tak siedziałem (wciąż to robię), pracując nad swoją Kabałą, ale ciągle pojawiało się mnóstwo nowych rzeczy. Część z nich wiązała się z Księgą Prawa, znaną też jako Liber AL vel Legis. Tekst ten ówcześnie spoczywał odłożony przeze mnie na bok, razem z resztą moich hermetycznych materiałów. Odnosił się on do zupełnie innych rzeczy, lecz przekaz jego pozostawał niezmienny.


Wciąż w różnych materiałach dostawałem małe fragmenty ten księgi. Pojawiały się odniesienia do niej i cytaty tu i ówdzie, które niosły ze sobą nowe, głębokie znaczenia, wykraczające poza wszystko, o czym wcześniej rozmyślałem. Fakt ten z kolei napędzał moją praktykę kabalistyczną. Te dwa elementy splatały się w dziwny, szalony sposób.


Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że zaczynałem od serii doświadczeń, które obejmowały to, co teraz rozumiem jako Heru-ra-ha, Nuit i Hadit. Obecnie postrzegam te doświadczenia w zupełnie innym świetle niż wtedy. Hermetyzm Franza Bardona pojawił się w moim życiu znacznie później. Chociaż cenię sobie te lekcje i doświadczenia, to tak naprawdę punktem kulminacyjnym całego okresu stała się bliska przyjaźń, którą nawiązałem z kilkoma osobami. Jedną z nich był Justin B The Magician, w trakcie znajomości z którym, bogowie thelemy pojawiali się dość sporadycznie.


Okres ten zakończył się dla mnie wraz z otrzymaniem krótkiego tekstu, który jednak na zawsze zaginął w odmętach czasu. Odnosił się on do tego, co będę robić przez kolejne lata. Studiowałem i praktykowałem wiele różnych rzeczy, by później rozłożyć je na czynniki pierwsze i pozostawić za sobą, przechodząc do następnego etapu, i tak dalej… Wspomniany tekst zasygnalizował mi wtedy, że z tych zniszczonych domów zbuduję coś nowego - świątynię. Będąc szczerym, nie uważam, że świątynia ta kierowana jest dla wielu. Nie jestem pewien, czym się będzie zajmować ani jaką ostatecznie przybierze to formę. Jeśli służyć będzie mnie i tylko mnie, niech tak będzie.


Przejdźmy do tego, co stało się obiektem moich zainteresowań. Studiowałem system alchemiczny Rubaphilosa Salfluerea, jednak w końcu praktycznie go porzuciłem. Z całego systemu pozostały mi bliskie symbolika procesu alchemii, idea, że inicjacja jest w istocie alchemiczną procedurą zastosowaną do ludzkiego umysłu, oraz kabalistyczne skupienie się na częściach duszy.


To skłoniło mnie do studiowania materiałów Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Zajęło mi to sporo czasu, ale w końcu to również porzuciłem. Pisma zakonu A∴A∴ i Aleistera Crowleya pojawiały się i znikały. W końcu zostałem masonem, co okazało się dla mnie czymś dość głębokim. Światło masonerii będzie na zawsze płonąć w moim sercu, bo wiem, że to mistyczne światło, które jaśnieje wszędzie. Tak osiągnąłem punkt, który pozostawił mnie niezaspokojonym. Wydawało się, że wszyscy dotarli do krawędzi wielkiej tajemnicy, ale nikt nie był w stanie mnie przez nią przeciągnąć. Znałem kierunek, posmak, że tak powiem, ale czegoś mi brakowało.


Zetknąłem się z dziełami Davida Chaima Smitha i nagle gobelin zaczął się tkać. Zacząłem robić postępy, kąpiąc się raz po raz w jasnej ciszy, gdy łaska na to pozwalała. A jednak to przeklęta Księga Prawa wciąż powracała w moich myślach. To poezja Nuit zdawała się przemawiać do moich niewypowiedzianych przeżyć (również tych negatywnych). Doświadczenia z wczesnych dni, które miały tak głęboki wpływ, wydawały się teraz coraz bardziej zapowiedzią tego, co miało nadejść półtorej dekady później. Znaczyły dla mnie tak wiele, ponieważ zakosztowałem ich, a one prowadziły mnie do domu. Poczucie inności w tych chwilach było niepodobne do żadnego doświadczenia, które było moim udziałem przedtem, potem, ani obecnie. Samo słowo „doświadczenie” nie oddaje jego całkowitej wielkości.



II. Powrót do thlelemy 

Zajrzałem więc z powrotem do Liber AL vel Legis i… otworzyła się ona przede mną niczym skrzynia skarbów, pełna cudów i piękna. Jej bogactwo nie było tym, czego się spodziewałem. Wszystko to splotło się w jedną całość i wiedziałem już, że to tego szukałem. Księga Prawa jest moją świętą księgą, wyznaczającą reguły i stanowiącą przewodnik po mojej wierze i praktyce. Mogłem zajrzeć w nią w sposób, którego nigdy nie będę w stanie pojąć, ponieważ jest to poza możliwością mojego zrozumienia, a jednocześnie immanentnie w zasięgu ręki.


Otrzymywałem nauki, które były całkowicie zgodne z kabałą, którą wcześniej odkryłem, ale zawierały również kluczowe elementy z niemal każdego etapu mojej podróży. Gdybym nie wykonywał żadnej z tych konkretnych praktyk, nie studiował każdej tradycji z wielką szczegółowością, ich nauki byłyby poza moim zasięgiem. Wierzę, że skoro wszystko to odnosi się do mojej własnej praktyki, niektóre przedstawione dalej przemyślenia więc należałoby traktować wyłącznie jako moje, osobiste opinie. Jednak w jej trakcie zauważyłem również rzeczy, które wskazują na potrzebę stworzenia grupy do wspólnotowej praktyki. Czasem nie należy praktykować samotnie, ale z czego wynika moje coraz silniejsze przeświadczenie o tym? Ponieważ tak głosi Księga Prawa i z tego, co widzę, thelema potrzebuje obecnie wspólnoty bardziej niż kiedykolwiek. Dlatego dam wam to, co posiadłem, a jeśli pojawi się z waszej strony zainteresowanie, może uda nam się zbudować coś nowego.


Dzieło to stanowiłoby jednak wyzwanie, ponieważ wymagałoby ode mnie odrzucenia niemal wszystkich uniwersalnych wyobrażeń o tym, czym jest thelema. Musiałbym być, niczym Marcin Luter, który przybił swoje 95 tez na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze. W moim przypadku trafniejsza byłaby ilość 93 tez, haha. Może kiedyś faktyczne je wszystkie spiszę, ale na razie jestem jeszcze na wczesnym etapie tej praktyki i mogę powiedzieć tylko tyle w tym temacie. Wiele rzeczy będę dopracowywać w trakcie, ale istnieje solidny fundament, na którym to wszystko spoczywa. Tym fundamentem jest Księga Prawa.

 

 

 Dochodzimy więc do chwili obecnej, w której próbuję rozplątać ten zawiły węzeł nieliniowości i fundamentalnego paradoksu. Trwają prace nad dużym projektem, który naprawdę rozwinie całość i mam nadzieję, że w miarę postępów będę mógł dzielić się tym światłem, krok po kroku. Na koniec tego wstępu mam kilka obietnic do złożenia.

 

1. Obiecuję, że na ile to możliwe, nie będę ukrywał sedna tajemnic.

2. Obiecuję, że nie będę gadać bez końca o sednie sprawy, ale nigdy nie będę też dzielił się swoją wiedzą bez obowiązkowej darowizny. Prawo, jak to mówią, jest dla wszystkich. W powyższym zdaniu chodzi mi o to, że nie będę pobierał opłat za samo dotarcie do prawdziwych korzyści płynących z nauk, ale jeśli coś pociąga za sobą opłatę, dzieje się tak tylko dlatego, że wykonanie tej rzeczy jest kosztowne. Nic co posiada szczególna wagę, nie będzie tu udostępniane za opłatą.

3. Obiecuję, że nie będę was obciążał nadmiernymi rozważaniami na temat historii, filozofii i innych marginalnych kwestii. Oczywiście rozumiem ironię tego stwierdzenia w odniesieniu do powyższego, długiego wprowadzenia. Naprawdę robię, co mogę, i staram się uwzględnić tylko najważniejszy kontekst.

4. Postaram się pisać w sposób możliwie klarowny i jasny. Przeszkoda w tej materii tkwi jedynie w moich ograniczonych możliwościach wyrażania idei oraz przepaści, jaka istnieje między wiedzą a urzeczywistnieniem.



III. Garść prywatnych przemyśleń 

Thelema to religia, której sercem jest mistycyzm, a jedną z metod pomagających nam w urzeczywistnieniu tej mądrości jest magija. Natura tej mądrości jest całkowicie zgodna z mistyczną Kabałą i wieloma innymi tradycjami. Nuit jest tożsama z En Sof, a urzeczywistnienie jej zasadniczo pustej, czyli otwartej, nieskończenie świetlistej natury, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, stanowi istotę religii thelemy.


Thelema, czyli Wola, nie ma nic wspólnego z indywidualizmem jakiegokolwiek rodzaju; w rzeczywistości cały cel praktyki polega na odrzuceniu fikcji, jaką jest jaźń i świat, w którym się żyje, aby zrealizować Hadita, czyli świetlistą świadomość, a następnie zrozumieć, że jej natura jest identyczna z nieskończoną przestrzenią otwartości, jaką jest Nuit.


Uważam osobiście "Prawdziwą Wolę" za koncepcję całkowicie nieprzydatną, którą należałoby całkowicie odrzucić. Wolność jednostki nie znajduje się w centrum uwagi, lecz stanowi swego rodzaju efekt uboczny realizacji mistycznej. Darwinizm społeczny i surowa indywidualność są fundamentalnie sprzeczne z naturą mistycznej ścieżki i mają swe źródło z powierzchownej lekturze tekstu.


Księga Prawa jest zasadniczo sprzeczna z koncepcją HGA. Bogów Heru-Ra-Ha, Nuit i Hadita można docenić bezpośrednio, bez potrzeby pośrednictwa. Podobnie, nie ma potrzeby wspinania się po hierarchicznej drabinie Drzewa Życia, ponieważ bogowie są obecni tu i teraz. Wszelkie magiczne i mistyczne działania służą jedynie rozwijaniu tego, co zawsze istniało.


Naturą świadomości, czy też samej woli, jest miłość, a bezpośrednie je przyjmowanie i obdarowywanie tą miłością jest skarbem przewyższającym inne skarby, wokół którego obraca się cała religia.


Aleister Crowley nie był Bestią, a żadna kobieta nie jest Babalon. Bestia i Babalon to bóstwa same w sobie, które odgrywają kluczową rolę w transformacji naszego postrzegania siebie, wszechświata i samej rzeczywistości. Oboje są blisko związani z każdym z nas. Nie można być jednym z nich, tak jak żaden człowiek nie może być Nuit sam w sobie.


Bogowie nie są archetypami ani indywidualnymi, osobowymi istotami. Ich natura jest z gruntu nieuchwytna dla ego jakiegokolwiek człowieka. Mimo to, mistyczne urzeczywistnienie całkowicie odsłania ich naturę i stanowi istotną część praktyki.

 

 

 Koncepcja Eonu Horusa jest fikcją. To opowieść opisująca ewolucyjną naturę tradycji ezoterycznej i nie należy jej rozumieć dosłownie. Słowo „Eon” pojawia się tylko raz i nie ma żadnego związku z tą koncepcją. Bardziej trafne byłoby stwierdzenie, że Księga Prawa jest ustanowieniem nowej mistycznej religii zwanej thelemą. To na razie wszystko. Dziękuję za przeczytaliście moje przemyślenia aż do tego momentu.

Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem. Miłość jest prawem, miłość podług woli.



IV. Bibliografia

Introducing Mystical Thelema

https://thevoidplacesofspirit.com/2022/06/10/introducing-mystical-thelema/