Większy Chaotyczny Rytuał Pentagramu [WCRP]

 Autor: ᏤᏏ ᏦᏁᏍ

I. Uwagi wstępne:

W rytuale tym używamy odwróconych, czyli przeciwnych pentagramów z Liber V Vel Reguli Crowleya, można go zatem również nazwać Większym Chaotycznym Rytuałem Odwróconego Pentagramu (The Greater Chaotic Ritual of The Inverted Pentagram, w skrócie GC*RIP*), co jest najbardziej odpowiednią nazwą. Rytuał ten tworzy demoniczną atmosferę, przywołując siły rozkładu. Przywoływanie zdezintegrowanego ducha, ma zaś zdecydowanie charakter klifotyczny. Nie dajcie się zwieść, jest to rytuał zniszczenia. Ego i światopogląd praktykującego zostaną rozdarte. Jeśli cenisz wszystko, czym jesteś w świadomym życiu, nie zalecamy ci wykonywania tego rytuału, ponieważ jest to ponowna formacja Ja i konstruktu, który jest życiem jednostki.

Jeśli jesteś uwięziony w Ren, nazwanej tożsamości, którą dla siebie stworzyłeś lub jesteś Dyskordianinem, pozbawionym poczucia strachu i bólu, możesz kontynuować. Zrozum jednak, że ofiarowujesz siebie Chaosowi pod postacią eliksiru, który skrystalizuje się, gdy Tageriron zostanie już odegnany, a załamanie entropiczne zacznie tworzyć systematyczną harmonię poprzez wspólne korespondencje.

Demony przyzywane w tym rytuale to piekielni Królowie wymienieni w Goetii. Władają oni czterema stronami świata oraz panują nad 72 demonami. Należy ich wzywać jedynie w chwilach najcięższych, a czyni się to zwykle pod kontrolą archaniołów. Ma to na celu zapobiec rytuałowi takiemu jak ten lub mu podobnym.

II. Rytuał:

 

01. Rozpoczęcie

Powiedz:
Hekas! Hekas! Este Bebeloi!

02. Przywołanie ćwiartki Powietrza

Swoim Athame narysuj Przeciwny, Inwokujący Pentagram Chaosu.

Następnie zakreśl w jego centrum Gwiazdę Chaosu i wibruj:
Tageriron

Wykonaj znak Apofisa-Tyfona 5°=6^□

Narysuj teraz Przeciwny Pentagram służący do inwokacji Powietrza

 W jego centrum nakreśl sigil Wodnika i wibruj:
YHVH Ha-Shâchath

Wykonaj znak Bóg Szu podpierający niebo 2°=9^□

Udaj się zgodnie z ruchem wskazówek po okręgu na południe i zwróć się ku niemu twarzą.

03. Przywołanie ćwiartki Ognia

Swoim Athame narysuj Przeciwny, Inwokujący Pentagram Chaosu.

Następnie zakreśl w jego centrum Gwiazdę Chaosu i wibruj:
Tageriron

Wykonaj znak Apofisa-Tyfona 5°=6^□

Narysuj teraz Przeciwny Pentagram służący do inwokacji Ognia.

W jego centrum nakreśl sigil Lwa i wibruj:
Elohim Ha-Shâchath

Wykonaj znak Bogini Tum-eszneit 4° =7^□

 Udaj się zgodnie z ruchem wskazówek po okręgu na zachód i zwróć się ku niemu twarzą.

04. Przywołanie ćwiartki Wody

Swoim Athame narysuj Przeciwny, Inwokujący Pentagram Chaosu.

Następnie zakreśl w jego centrum Gwiazdę Chaosu i wibruj:
Tageriron

Wykonaj znak Apofisa-Tyfona 5°=6^□

 Narysuj teraz Przeciwny Pentagram służący do inwokacji Wody.

W jego centrum nakreśl sigil Skorpiona i wibruj:
El Ha-Shâchath 

Wykonaj znak Bogini Auroamoth 3°=8^□

Udaj się zgodnie z ruchem wskazówek po okręgu na północ i zwróć się ku niej twarzą.

05. Przywołanie ćwiartki Ziemi

Swoim Athame narysuj Przeciwny, Inwokujący Pentagram Chaosu.

Następnie zakreśl w jego centrum Gwiazdę Chaosu i wibruj:
Tageriron

Wykonaj znak Apofisa-Tyfona 5°=6^□

Narysuj teraz Przeciwny Pentagram służący do inwokacji Ziemi. 

W jego centrum nakreśl sigil Byka i wibruj:
Adonai Ha-Shâchath Ha-Aretz

Wykonaj znak Set Walczący 1°=10^□

Udaj się zgodnie z ruchem wskazówek po okręgu ponownie na wschód i zwróć się ku niemu twarzą.

06. Przywołanie demoniczne

 
Przyjmij postawę krzyża (znak Tau) i powiedz:

Przede mną Amaimon
Za mną Korson
Po mej prawicy Goap
Po mej lewicy Ziminiar

Wokół mnie płomienie Odwróconego Pentagramu

A wewnątrz mnie znajduje się sześcioramienny magnetar.

 

07. Odegnanie

Gdy będziesz już gotów, powtórz rytuał stosując odpędzające pentagramy.
Rozważ dokładnie, czy chcesz tym razem przywołać demony, czy może wykonać wezwanie anielskie.

III. Bibliografia:

The Greater Chaotic Ritual of The Pentagram [GCRP)

http://tsesitsones.blogspot.com/

Msza Chaosu (H) - Inwokacja Harpo

 ​autor: Phil Hine

Komentarz

Ten krótki „rytuał” może zostać użyty jako sekwencja „uziemiająca”, która będzie pełnić funkcję kończąca dowolną wymagającą sesję grupowej pracy. Jego celem jest promowanie śmiechu poprzez wyeksponowanie niebezpieczeństw związanych z zarozumiałością.

Dyskordianie od dawna identyfikują Harpo Marxa jako współczesnego awatara Harpokratesa, Boga Ciszy. Harpo jest Panem Ciszy, tricksterem oraz świętym klaunem. (1) (2)

​Przygotowanie

Kapłan, który przyjmie w siebie manifestację HARPO, może zostać przyodziany wełnianą peruką, cylindrem i rogiem. Na ołtarzu można umieścić wszelkie inne rekwizyty służące bogu, takie jak miotełka z piór lub laska służąca do łaskotania.

 

​Deklaracja intencji:

Jest naszą wolą dokonać inwokacji HARPO, Świętego Głupca i Władcę Cichej Kpiny, aby rozproszyły się czary magii, a pełna śmiechu Anarchia zawitała do naszych serc.

Kapłan: „Niechaj pompatyczność się rozpocznie."

Następnie celebranci przechadzają się po sali, wygłaszając zarozumiałe oświadczenia na temat „poważnych” i „świętych” ścieżek magii oraz głośno potwierdzają, że jako magowie powinni być podziwiani i szanowani przez wszystkich.

Gdy celebranci czynią to, kapłan znajdujący się pośrodku sali zaczyna podskakiwać i wirować, wykonując odpowiednie gesty i miny (wyobrażając sobie siebie jako Harpo). Kontynuuje to aż awatar, przyciągnięty do przestrzeni przepełnionej pompatycznością i zarozumiałością postanawi się zamanifestować.

Gdy kapłan czuje, zbliżającą się manifestację awatara, która w nim nastąpi, macha rogiem i odmawia litanię:

Honk, Honk, Honk, Honk, Honk (ad infinitum)

Słysząc dźwięk rogu, wszyscy celebransi muszą „zamarznąć” w posągi pompatyczności i zarozumiałości. HARPO ma wówczas swobodę płatania wszelkich figli, a jego celem jest wywołanie w zgromadzeniu śmiechu. Skuteczny sposób na osiągnięcie tego jest następujący - gdy zabiegi Harpo zmuszą jakąś osobę do „wybuchu” śmiechu, pomaga ona następnie w dokuczaniu i kpieniu z pozostałych celebrantów, aż stopniowo całe zgromadzenie ogarnie śmiech.

Rytuał może się w tym miejscu zakończyć lub Harpo może w jakiś sposób zdecydować się na udzielenie sakramentu.

Jeśli konieczne jest odpędzenie, kapłan powinien zostać pozbawiony swoich rekwizytów i nakłoniony do przejścia od stanu milczenia do mowy.

 

Bibliografia:

Mass of Chaos (H) - Invocation of Harpo

http://www.chaosmatrix.org/library/chaos/rites/cmassh.html

Przypisy:

(01) Od lat dwudziestych do pięćdziesiątych XX wieku Harpo Marx wykonywał pantomimę i nosił kręconą czerwoną lub kręconą blond perukę. Jego brat Groucho żartobliwie powiedział, że nazwał się na cześć Harpokratesa, boga zarówno ciszy, jak i dzieciństwa, oraz dziecięcej radości. Tak naprawdę otrzymał imię Harpo, ponieważ grał na harfie. 

(02) Poniżej przedstawiamy wczesną wersję karty Głupiec pochodzącą z talii Tarot Thota. Przedstawia ona właśnie Harpo Marxa.

Konsekracja kawy Aleistera Crowleya

 

I .Wprowadzenie i konsekracja: 

Jest to krótka modlitwa do kawy opublikowana w The Equinox. Te krótkie słowa mają na celu przekształcenie codziennego napoju w miksturę pobudzającą energetycznie. Crowley w poetycki sposób przedstawia swoje idee dotyczące działania kawy: mocy bez odczuwania niepokoju oraz pracowitości i samokontroli umysłowej. Napój staje się magicznym narzędziem. Chociaż jest to tylko przykład tego, jak można sformułować tą konsekrację, jej siła tkwi w akcie nadawania znaczenia i świętości codziennemu nawykowi. Będąc poetą i magiem ceremonialnym, Crowley wysoko cenił moc inwokacji. W tym przypadku kawa może posłużyć jako narzędzie koncentracji przy magicznych działaniach, przedsięwzięciach artystycznych czy codziennych rytuałach.

„O kawo! Przez potężne Imię Mocy wzywam cię, poświęcając Służbie Magii Światła.
Niech pulsowanie mojego serca będzie mocne, regularne i powolne!
Niech mój mózg będzie czujny i aktywny w swoim najwyższym zadaniu, jakim jest samokontrola,
abym osiągnął swój upragniony cel dzięki Twojej sile, Adonai, któremu niech będzie chwała na wieki!
Amen bez kłamstwa i Amen i Amen na Amen.”

II. Uwagi:

1) Zwróć uwagę, że termin „Adonai” użyty przez Crowleya w tej modlitwie jest hebrajskim słowem oznaczającym „Pan”. Czasami używa się go w odniesieniu do Świętego Anioła Stróża.
2) Inwokacja kawy opublikowana została w Liber DCCCLX, John St. John, która to księga pojawia się jako dodatek specjalny do The Equinox, tom I nr I.





 

Ciasteczka światła

Aisha Qadisha

"Pewnego rodzaju eucharystię trzeba spożywać codziennie, stanowi ona bowiem podstawę życia magicznego. Ma ona większe znaczenie od wszystkich ceremonii magicznych, ponieważ jest dopełnieniem kręgu. Dzięki niej wydalona moc może znowu powrócić do swego miejsca. Jej wartość symbolizuje otchłań między człowiekiem a Bogiem.
Mag wypełnia się Bogiem, żywi się Bogiem, upaja się Bogiem. Po trosze jego ciało oczyszcza wewnętrzna lustracja Boga. Z dnia na dzień jego śmiertelne ciało pozbywa się ziemskich elementów i staje się najprawdziwszą Świątynią Ducha Świętego. Z dnia na dzień materię zastępuje duch, cechy ludzkie ustępują miejsca cechom boskim, aż w końcu dokonuje się przemiana. Bóg manifestuje się w ciele."

Aleister Crowley, Eucharystia i sztuka alchemii

I. Wykonanie:

Składniki:
•1,5 szklanki mąki pszennej (ja używam Kamut)
•6 łyżek oliwy Extra Virgin
•7 łyżek miodu
•1 łyżka resztek wina
•7 kropli olejku Abramelina
Opcjonalnie:
•Składnik X*

Przepis:
01. Wyczyść blat i natrzyj go odrobiną oliwy z oliwek, aby ciasto się nie sklejało. Naoliw także patelnię lub blachę do pieczenia.
02. W przypadku braku faktycznych pozostałości wina [osad który wytrąca się w wyniku „klarowania” na dnie kadzi z winem po fermentacji i dojrzewaniu - przyp. tłum.], można odcedzić „resztki” z dna dobrej butelki porto. Alternatywnie możesz gotować trochę rubinowego porto, aż pozostawi gęstą syropowatą pozostałość.
03. Rozgrzej piekarnik do temperatury 150 stopni Celsjusza.
04. Jeśli masz zamiar robić ciasteczka przy użyciu składnika X (ciasteczka kapłańskie), trzymaj to ciasto oddzielnie od pozostałego. Użyj również dwóch oddzielnych misek.
05. Olejek Abramelina dodaj do oliwy. Oliwę i mąkę łączymy ze sobą i mieszamy łyżką. Dodaj pozostałe składniki. Mieszamy, a następnie wyrabiamy, aż ciasto uzyska jednolitą konsystencję. Powinno się kleić, ale nie przyklejać do naoliwionego wałka.
06. W razie potrzeby ponownie natrzyj blat oliwą. Wyjmuj po małej kulce ciasta. Naciśnij go płasko dłonią. Następnie za pomocą naoliwionego wałka spłaszcz ciasto. Gdy osiągnie grubość około 3 mm, można przystąpić do wycinania ciasteczek.
07. Ciasteczka kapłańskie powinny być większe i tym momencie możesz w nich odcisnąć kształty do dekoracji.

08. Piecz ciasteczka przez 4–7 minut, w zależności od grubości ciastek i temperatury piekarnika.
09. Gotowe ciasteczka należy przechowywać w lodówce lub zamrażać. Ciasteczka ze składnikiem X należy trzymać w osobnym pojemniku. Ciastka, które stały się suche i kruche można odświeżyć, podgrzewając je w kuchence mikrofalowej owinięte w wilgotny ręcznik papierowy.

Ciasteczka światła można wykorzystać podczas Mszy Gnostyckiej, Mszy Feniksa lub innego rytuału według własnego pomysłu.


II. Dodatkowe uwagi:

01. Mój wałek do ciasta to przedmiot magiczny, który służy wyłącznie do powyższego celu. Jest to mały, ręcznie malowany wałek do ciasta, który kupiłem w indyjskim sklepie spożywczym.

02. Jak w przypadku każdej magicznej operacji, podczas wyrabiania ciasta powinieneś być w dobrym nastroju. Jest to szczególnie ważne, jeśli ciasteczka światła mają być spożywane przez kongregację EGC. Jeśli jesteś zły, przygnębiony lub chory, powinieneś poczekać z ich wyrobem, aż poczujesz się lepiej.

03. Nigdy nie należy podawać ludziom ciasteczek światła zawierających składnik X bez ich wiedzy i pełnej zgody.

04. Składnik X można zebrać, zmieszać z odrobiną miodu, a następnie zamrozić do czasu, aż będziesz gotowy do przygotowania ciasteczek z jego zawartością.

Uwaga tłumacza:
Składnik X dodajemy następująco: gdy wyrobimy ciasto, odrywamy od niego malutki kawałeczek i dodajemy do niego składnik X. To spalamy na popiół (można w piekarniku) i dodajemy go do pozostałego ciasta.

Nie ma we mnie niczego, co nie pochodzi od bogów.
(tj. Jesteś tym, co jesz!)

 

*Jeśli chodzi o składnik X, oto oryginalne odniesienia pochodzące z Liber Al vel Legis:

"Dla aromatu zmieszaj mąkę & miód, & gęste resztki czerwonego wina, potem olejek Abramelina i oliwę z oliwek, następnie wszystko zmiękcz i wygładź bogatą świeżą krwią." (AL III:23 )

"Najlepsza jest krew księżycowa, miesięczna; potem świeża krew dziecięcia lub kapiąca z zastępu niebios; potem wrogów; potem kapłana lub czcicieli; w końcu jakiejś bestii, nieważne jakiej." (AL III:24)

"To spal. Sporządzisz ciastka & zjesz je ku mej chwale. Mają one i inne użycie; połóż je przede mną i okadź gęsto zapachem swych modłów; staną się pełne żuków i pełzających stworzeń mnie poświęconych." (AL III:25)

"Te uśmierć, nadając im imiona swych wrogów, & upadną oni przed tobą." (AL III:26)

"Gdy je zjesz, zrodzą także żądzę & moc żądzy w tobie." (AL III:27)

"Będziesz także silny na wojnie." (AL III:28)

"Co więcej, lepiej jest trzymać je długo, albowiem nabrzmieją mą siłą. Wszystko przede mną." (AL III:29)



III. Bibliografia:

Cakes of Light by Aisha Qadisha
https://hermetic.com/egc/aisha-cakes

Ordo Templi Orientis Polska
https://oto-pl.org

A. Crowley, Magija w teorii i praktyce, Wydawnictwo EJB, 1998.

 

Msza Chaosu (O) - Inwokacja Odyna

 

Przedmowa

Pragniemy zwrócić uwagę, że poniżej podano obszerne uwagi wprowadzające. Służy to kilku celom. Po pierwsze, zapewniają one intelektualny kontekst rytuału, gdyż autorzy uważają za ważne dostarczenie intelektualnych nośników, które mają służyć jako matryce do integracji doświadczenia magicznego. Po drugie, kiedy rytuał ten został po raz pierwszy zaprezentowany w świątyni, towarzyszyły mu wykłady, objaśnienia oraz zademonstrowano odpowiednie techniki. Po trzecie, czyniąc poniższy materiał półpublicznym, wspomniana świątynia nie może zakładać, że czytelnik ma coś więcej niż podstawową wiedzę i doświadczenie magiczne.

Wstęp

W ciągu ostatnich kilku lat runy nordyckie weszły do królestwa popularnego okultyzmu nad którym łopocze ponury sztandar „New Age”. Choć pozornie można je porównywać do gazetowych „horoskopów”, ważne jest, aby pamiętać, że runy nie straciły nic ze swej faktycznej wartości. Ich transpersonalna moc nie została zmniejszona przez powierzchowne interpretacje, które zostały im narzucone. Ten sam proces rozcieńczania wpłynął na Czarostwo, które zostało obdarzone niepoprawną nazwą „Wicca”. Termin ten jest niepoprawny zarówno pod względem historycznym, jak i językowym, a obecnie odnosi się do przytulnej i zasadniczo bezsilnej mikstury rozwodnionych wierzeń ludowych i banalnego mistycyzmu. Czarostwo to Czarostwo, a Runy to Runy, niezależnie od niechlujnego opakowania. Prawdziwy mag pijąc z tej samej studni będzie czerpał wodę z głębszego źródła, które pozostaje nieskażone.

Stanowisko zajęte przez Maga Chaosu jest skrajnym utylitaryzmem. Aby czerpać z wiedzy i mocy zgromadzonej w konkretnym egregorze, należy zbadać i przyswoić każdą formę, jaką przybiera prawdziwa magiczna energia. Nie należy tego postrzegać jako powierzchownego przeglądania różnych tradycji dla samego przeglądania. Jest to proces zdobywania gnostyckiego doświadczenia różnych nurtów, zarówno dla osobistego rozwoju, jak i inicjacji oraz edukacji innych.

To, czy Mag Chaosu wybierze konkretnego egregora, w którym będzie manifestował się Prąd Chaosu, jest wyłącznie kwestią indywidualnego wyboru, na który może wpływać środowisko lub struktura psychologiczna. Mamy nadzieję, że Mag będzie w stanie wyjść poza te rozważania. Każdy egregor rasowy lub kultowy powinien być postrzegany po prostu jako narzędzie magicznej ekspresji. Aspiracją Maga jest przekraczanie granic języka i formy, osiąganie poziomu abstrakcji, na którym Mag JEST i DZIAŁA, wolny od linearnych procesów neurologicznych. Innymi słowy, staje się odrębnym kompleksem, władającym swoją wolą w szerszym wszechświecie. Inwokacja jakiejkolwiek siły boskiej jest bardzo realną drogą do uzyskania mocy. Jednakże w przypadku stawania się naczyniem w które boskość zstąpi, wewnętrzne warunki jednostki będą miały wpływ na jakość manifestacji tej siły. Wraz z większym doświadczeniem i znajomością jakiejkolwiek formy boga, cechy, które mają tendencję do załamywania lub rozpraszania jego manifestacji, zostaną przezwyciężone, dając prawdziwszy wyraz przywoływanej siły. Nie należy też pomijać możliwości autentycznego, spontanicznego opętania nowicjusza.

Tradycyjna praktyczna zasada, która pozostaje aktualna, dotyczy tego, czy pojawiający się „bóg” wykazuje wiedzę i moc wykraczającą poza wiedzę indywidualnej osoby w którą zstąpił. Uważany za siłę, Odyn jawi się jako destylacja prądu runicznego. Jako bóg jest zarówno dawcą, jak i odbiorcą run. Same runy, oddzielone od ich mitologicznego tła, można postrzegać jako serię bram lub kanałów dla magicznej energii. Każda runa odzwierciedla inną runę i każda jest ułamkiem wieloaspektowego prądu odynicznego. Każda runa zawiera podsumowanie wszystkich innych, jednocześnie reprezentując swój własny aspekt. W tym kryje się magiczny paradoks o niemałym znaczeniu. Działając w systemie runicznym, mag staje w obliczu gestaltu. Prąd runiczny ma szczególne znaczenie ze względu na względną dostępność tego doświadczenia gestalt.

Opisaną poniżej Mszę Odyna może odprawić pojedynczy mag lub z pomocą innych. Kończy się ekstremalną ekstazą i dlatego należy ją odprawiać albo w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, albo z dala od osób niebędących uczestnikami. Można go wykonać w celu wróżenia (najlepiej za pomocą run, w którym bóg i/lub jego towarzysze interpretują rzut), w celu inicjacji wyznaczonego kapłana lub innej osoby. Celem mszy może też być konsekracja dowolnego materialnego przedmiotu, który ma stać się repozytorium siły odynicznej, czy to talizmanu, formuły runicznej, eliksiru, czy fizycznego zestawu run.

Rytuał można zaadaptować do astralnej eksploracji Drzewa Świata, Yggdrasil. Można go również użyć do ewokacji bytów (wights), czy to tych rządzących poszczególnymi runami, czy też niezależnych od nich. Należy pamiętać, że gnoza osiągnięta w tym rytuale jest wartością samą w sobie. Jeśli rytuał jest wykonywany wyłącznie w celu gnozy, doświadczenie powinno być zakotwiczone w sigilu lub amulecie, aby ułatwić łatwiejsze wejście w tę specyficzną sferę świadomości przy kolejnych okazjach. W takim przypadku sigil lub amulet należy powiązać z wyzwalaczem, aby zachować parametry zabezpieczające zwykłe stany świadomości. Odpowiednim wyzwalaczem byłaby Proklamacja Odyna podana w tekście rytuału.

BÓG

Najbardziej przydatnym dostępnym obecnie materiałem informacyjnym jest praca Edreda Thorssona (znanego również jako Stephen E. Flowers). Futhark stanowi doskonałe wprowadzenie do systemu runicznego i jest wysoce polecany osobom poszukującym rozsądnego i naukowego wyjaśnienia. Forma Odyna jest szczegółowo zilustrowana w cytowanej pracy, ale dla celów skupienia podano tutaj ogólne podsumowanie tej formy. Odyn jest archetypowym szamanem tradycji zachodniej. Jest penetratorem nocnego nieba, czyli Nieświadomości. Jego wizerunek przedstawia potężnie zbudowanego mężczyznę w ciemnoniebieskim płaszczu, z długą brodą i burzą siwych włosów. Jest królem-kapłanem posiadającym zarówno władzę, jak i autorytet upoważniające do wydawania poleceń. Pojedyncze, piorunujące oko spogląda z silnej twarzy, oczarowując i odurzając wszystko na co padnie jego wzrok. To płonące oko Śiwy, płonąca czakra anga. Oto mądrość, która demaskuje szaleństwo wszelkich iluzji i dostrzega nagość magicznego wieloświata. Odyn jest także zmiennokształtnym. Może przyjść w dowolnej formie, odpowiedniej dla obrzędu. Płeć nie stanowi bariery ani gatunek, o czym świadczy lektura Edd. Natura Odyna została wyrażona w runie Ansuz. Jest bogiem magii i ekstazy. Jest odbiorcą, pojemnikiem, transformatorem i ekspresorem magicznej mocy i wiedzy. Jest prawdziwym kapłanem, pełniącym funkcję pośrednika i przewodnika między światami. Inspiruje i ekscytuje, przynosi pieśni, poezję i zaklęcia oraz jest realizacją związku z prymitywnością. Uosabia tajemnice śmierci i jej transcendencji. Jako psychopomp przepędza strach przed śmiercią.

PRZYGOTOWANIE

Jak w przypadku każdego rytuału, operację można wzmocnić jedynie poprzez zintegrowanie odpowiednich korespondencji. Tradycyjnie funkcję tę pełnią kadzidła, eliksiry, broń magiczna i strój osobisty. Dla Maga Chaosu tradycyjne materiały i korespondencje mogą nie zawsze okazać się odpowiednimi. Ważne jest osobiste znaczenie i dostrojenie wibracyjne. Jeśli ktoś chce zaangażować się w wzniosły rytuał, należy wykorzystać wszystkie zmysły. Celowe bodźce nie są niezbędne. Jeśli zostanie zainspirowany, operator otrzyma niezbędną stymulację sensoryczną za pośrednictwem przywołanej siły. Rytuał, który można wykonać „z pustymi rękami” (tj. bez rytualnych akcesoriów) i kierując się potrzebą, może być równie skuteczny jak każdy inny, jeśli nie bardziej. W takim przypadku źródło inspiracji jest większe niż świadoma wola. W rytuale magii wysokiej, WSZYSTKIE bodźce zmysłowe muszą znajdować się pod świadomą kontrolą operatora. Sugerowane kadzidła dla tego rytuału znajdują się poniżej. To jest podstawowa formuła. Operator może odjąć lub dodać dowolny komponent uznany za niezbędny do spełnienia konkretnej potrzeby. Dotyczy to również eliksiru.

KADZIDŁO

Baza: pył dębu i wierzby.

Składniki suche: mech dębowy, porosty, drożdże, sól, pył z drzewa sandałowego.

Olejki/żywice: anyż, lawenda, benzoes, mech dębowy, sosna i mięta.

Eliksiry seksualne (czerwony lew, biały orzeł – zebrane w odpowiednich warunkach).

ELIKSIR

Odyniczny eliksir Par Excellence byłby niewątpliwie miksturą zawierającą psilocybinę, hartowaną odpowiednimi aromatami. Wymaga to umiejętności posługiwania się zarówno tym sakramentem, jak i danym obrzędem. Alternatywnie, formuła ziołowa, która byłaby bardzo pomocna w tym działaniu, jest następująca: Do bazy piwa typu Ale lub miodu pitnego, wzmocnionej wysokoprocentowym alkoholem, takim jak Schnapps, Akvavit lub Tequila, dodaj płynne ekstrakty z dzikiej sałaty, tarczycy (ang. skullcap), kwiatów lawendy, galangalu (około 5 cm korzenia na osobę).

Aby eliksir mógł zadziałać maksymalnie, uczestnicy powinni wcześniej pościć przez co najmniej cztery do sześciu godzin. W przypadku wystąpienia jakiejkolwiek niepożądanej reakcji na eliksir, w zależności od użytej postaci końcowej i czasu, jaki upłynął od podania, należy podać środek wymiotny lub pokarm w celu spowolnienia wchłaniania alkaloidów. Wszelkie niepożądane objawy należy wówczas leczyć objawowo.

MUZYKA

Rytmiczne bębnienie, w tle ciągła, uroczysta muzyka z gatunku drone. Jeżeli zaangażowani są asystenci, powinni mieć możliwość samodzielnego zapewnienia oprawy muzycznej. Jeżeli natomiast wykorzystywana jest muzyka nagrana, powinna ona być stała, dostosowana do tonu obrzędu i przewidywalna. W tej magicznej operacji szeroko wykorzystuje się głos ludzki.

LOKALIZACJA

Niezależnie od tego, czy rytuał odbywa się w pomieszczeniu, czy na zewnątrz, miejsce rytuału powinno być chronione przed wpływami zewnętrznymi, ponieważ ingerencja w kluczowe etapy gnozy może skutkować katastrofalnymi obsesjami. Miejsce lub pomieszczenie powinno być odpowiednio przybrane, wykorzystując sztandary, flagi, totemy i fetysze, a same Runy powinny tworzyć krąg. Jeśli pracujesz w pomieszczeniu, powinno być ono odpowiednio ogrzane. Jeśli zaś rytuał ma miejsce na zewnątrz, należy utrzymać duży ogień.

SZATA

Kapłan i jego asystenci nie powinni być obciążeni ubraniem (zaleca się najwyżej luźne spodnie i T-shirty). Jeśli przeprowadzasz rytuał nago (ang. skyclad), korzystaj z fetyszowych ornamentów, malowania ciała (body painting) lub znakowania skóry.

W tym rytuale konieczna jest opaska z jasnego, lekkiego materiału o szerokości około 10 cm i długości 1 m.

W oparciu o pomysłowość maga, należy na niej wcześniej zapisać czerwoną farbą formułę runiczną „EK ODHINN (piktograf ludzkiego oka) RIST RUNAR”. Na potrzeby tego obrzędu interpretuje się to jako „Ja Odhinn magią objawiam tajemnice”. (ang. "I Odhinn conjure the mysteries"). Konstrukcja i zebranie wszystkich powyższych elementów powinny odbywać się ze świadomym skupieniem się na wykonywanej pracy, będąc medytacją samą w sobie, a także nadając moc rytuałowi jako całości. Stanowi to uzupełnienie przygotowawczego wdruku psychologicznego, który może pomóc w integracji nowych koncepcji i doświadczeń. Mistrzowie Świątyń i inicjatorzy powinni wykorzystać ten proces jako narzędzie szkoleniowe.

OBRZĘD

Po przygotowaniu miejsca i zgromadzeniu wszystkich niezbędnych materiałów wszyscy uczestnicy siadają w kręgu wokół ogniska lub jakiegoś innego centralnego punktu na którym się skupią. Następnie wykonane zostaje odpowiednie wygnanie. Gnostycki Rytuał Odpędzający (ang. Gnostic Banishing Ritual), wersja Nordyckiego Rytuału Młota (ang. Norse Hammer Ritual) podana poniżej lub jakikolwiek inny odpędzający rytuał opracowany przez przewodniczącego Magister Templi będzie odpowiedni.

RYTUAŁ MŁOTA

Wznoszenie energii odbywa się w następujący sposób: uczestnicy wizualizują oraz wyczuwają rosnącą czerwoną kulę w swoim splocie słonecznym i wszyscy intonują samogłoskę „aaaa” (Runa Ansuz). Siłą woli to pulsujące czerwone centrum zostaje rozszerzone by wypełniło całe ciało, zwiększając osobistą siłę życiową.

Następnie wizualizowana jest jaskrawa czerwona kula otaczająca miejsce rytuału.

Wokół tego, również w kolorze jaskrawoczerwonym, wizualizowane są 24 Runy, uszeregowane w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Samotny operator może dokonać astralnej projekcji kuli i run, wspomagając się przy tym odpowiednimi gestami. Poszczególne nazwy run powinny być wibrowane podczas projekcji każdej z nich.

Jeśli w operację zaangażowanych jest dwóch lub więcej uczestników, zostaje utworzone ucieleśnienie Chaosfery. Czyni się to następująco - Magister Templi stoi z rozstawionymi nogami, jedna przed drugą, z uniesionymi i rozstawionymi rękami nad głową, jedna skierowana do przodu, druga do tyłu. Ta postawa umieszcza przednią nogę MT pomiędzy rozstawionymi na boki nogami asystenta, a przednie ramię pomiędzy jego uniesionymi ramionami. Najlepiej by wspomniany asystent był seksualnym/magicznym partnerem MT.

Asystent kontynuuje intonowanie samogłoski „aaaa”, podczas gdy MT wibruje 24 nazwy run.

Gdy już zostanie to osiągnięte, wspomagany wizualizacją i energiami wszystkich obecnych, MT wysyła Sigil Młota do ośmiu punktów przestrzeni (powyżej, poniżej, w lewo i w prawo, do przodu i do tyłu oraz po przekątnej powyżej i poniżej). Towarzyszą temu słowa:

"Ciskam Młot mocy i ochrony we wszystkie przestrzenie w tym te, które leżą pomiędzy.”

Nie podajemy tu w jakiej kolejności należy to czynić. Jest to zamierzone, ponieważ wywoła gnozę powiązaną z lekką dezorientującą, a także będzie pierwszym krokiem w stymulowaniu aktywności śródmózgowia. MT za pomocą odpowiednich gestów kieruje świadomością wszystkich uczestników. Po dokonaniu stosownego odegnania, kapłan/kapłanka rozpoczyna rytuał wygłaszając oświadczenie: „Jest naszą wolą inwokowanie Odyna w celu (...)”.

Następnie kapłan ustawia się blisko środka kręgu i kładzie na plecach przyjmując pozycję wisielca. Pod ręką ma opaskę na głowę, osobisty kielich eliksiru i jakąkolwiek podstawę materialną do wykorzystania w kulminacyjnym momencie rytuału. Pozostali uczestnicy na bieżąco przekazują sobie drugi kielich, uzupełniając go w miarę potrzeb.

Kapłan (lub asystent) rozpoczyna pierwszą Inwokację Odyna. Do Boga zwracamy się w drugiej osobie, a inwokacja kierowana jest w eter.

INWOKACJA ODYNA

Odynie!

Har, Najwyższy Ponury!

Szary Allfadir, ojcze wszystkich!

Galdrastafir, ojcze zaklęć!

Hangatyr, boże powieszony!
Hroptatyr, boże ukryty!
Fimbultyr, boże wspaniały!
Panie tajemnic!
Posiadaczu Wiedzy!
Rozpraszaczu cieni!

Wiem, że wisiałeś na wiatrem owianym drzewie
Przez dziewięć nocy,
Oszczepem zraniony, Odinowi ofiarowany
Sam sobie samemu.
Na tym drzewie, o którym nikt nie wie,
Z jakich wyrasta korzeni.
Chlebem Cie nie karmiono, ni napojem z rogu,
Wypatrywałeś ku dołowi,
Przyjąłeś runy - wołając przyjąłeś,
Spadłeś potem stamtąd. 

(POWTÓRZ I IMPROWIZUJ, W ZALEŻNOŚCI OD POTRZEBY)

Podczas wykonywania inwokacji pozostali uczestnicy kołyszą się w przód i w tył śpiewając „Odyn… Odyn…”, w chwili opadania. Śpiew powinien być wygłaszany w kuszący sposób. Po zakończeniu inwokacji kapłan również podejmuje intonację boskiego imienia. Jej siła i głośność powinny stopniowo narastać.

W miarę jak śpiew nabiera intensywności, uczestnicy rzutują obraz boga na kapłana. Jego świadomość zostaje stopniowo wyparta.

Kiedy czuje, że opętanie jest bliskie, pieśń osiąga maksymalną intensywność. Należy ją dosłownie wykrzykiwać. Tuż przed całkowitym wyparciem osobowości kapłan zawiązuje opaskę na głowie, skutecznie wiążąc boga w środku. Następnie jako bóg we własnej osobie ogłasza „EK ODHINN RIST RUNAR”.

Gdy tylko zostanie ogłoszona ta proklamacja, wszyscy pozostali uczestnicy przestają śpiewać „Odyn…” i zaczynają wydawać nosowo brzęczący, wibrujący dźwięk kontynuując kołysanie się w przód (tzw. mantra pszczoły, czyli muzyka drone wykonywana nosowo).

Kapłan jako bóg wygłasza drugą Inwokację Odyna w pierwszej osobie.

Następnie wykonuje dowolną magiczną pracę, jaka została wcześniej zaplanowana. Gdy dzieło zostanie ukończone, bóg opuszcza kapłana. Kapłan sygnalizuje jego odejście mrożącym krew w żyłach krzykiem, rzucając się na podłogę. Wszyscy świętują ukończenie dzieła wiwatując, klaskając i grając na instrumentach, co przechodzi w...

Odegnanie poprzez ekstatyczny śmiech.

KOMENTARZE

Choć na pierwszy rzut oka rytuał ten wydaje się prosty, jego moc objawia się, gdy zostanie prawidłowo przeprowadzony. Jego format pozwala na epizody spontaniczności, która jest podstawą Magii Chaosu: - wejdź w stan gnozy, pokieruj nią i pozwól jej wykonać robotę.

UWAGI NA TEMAT PŁCI

Jak pewnie zauważyliście, w powyższym rytuale używamy słów „kapłan” i „jego” opisując uczestnika. Służy to wyłącznie wygodzie stylistycznej i w żaden sposób nie wyklucza kobiet. Iluzje co do płci i preferencji seksualnych nie powinny pojawiać się w repertuarze szaleństwa Chaoisty. Wszystko jest kontinuum, wszystko jest płynne i wszystko jest.

Tu kończy się rytuał.

NIC NIE JEST PRAWDĄ WSZYSTKO JEST DOZWOLONE.